Michael Schuurmans

Saturday night

Drukke dagen. Bijna heel het weekend m’n huis niet gezien en veel plezier gehad. Dat was ook wel effe nodig na drie weken geen afspraken kunnen maken als co-ouder. Het zegt absoluut niets over mijn liefde voor mijn zoon, maar als vrijgezel met een vizier dat weer is open gegaan, kun je niet de hort op. 

Het was fijn om even gezonde afstand te kunnen nemen van het portret van de stil geboren baby. Het speelde met mijn humeur en emoties tijdens het opzetten van de schets en het moeten kijken naar een dood geboren baby. Afgelopen 19 maart was ook nog eens een dag die ook in teken van de dood stond, nl. de verjaardag van mijn moeder, die 80 geworden zou zijn. En vandaag moest er nog aankomen… de dag waarop mijn vader 82 zou zijn geworden.

De hoogste tijd om de focus op de dood in balans te krijgen met het leven, met twee leuke verzetjes. Op zondag was het knettergezellig met Els en haar sympathieke echtgenoot René in De Bilt, waar we een fotosessie hebben gedaan, met René als fotograaf, om een ‘save the date’-aankondiging te kunnen doen op de socials. Dit leverde leuke en vooral bruikbare foto’s op, waarna we alle drie verder gingen met een creatieve middag. Els voor de ezel, René op zijn PC en ik met een tekenblok op schoot. Er ontstonden, al creërend, vele geanimeerde gesprekken, veel gelach, met goede muziek op de achtergrond. Lovely jobly!

De zaterdagavond spande echter de kroon. Een fijne collega vierde haar 50^ste verjaardag en haar 25 -jarig jubileum in het onderwijs. Ze vierde het in Ede en ik besloot met de auto te gaan, dus aan de frisdrank. Niks mis mee. Integendeel. Ik kon zo heerlijk observeren hoe mijn collega’s in het wild zijn en heb mijn ogen uitgekeken en geamuseerd zitten luisteren. Minder was een moment dat ik me blijkbaar niet onzichtbaar kon maken en van m’n kruk werd gerukt om zo in een polonaise te belanden… maar stiekem vond ik het ook wel leuk.

Nog leuker was dat ik aan ’t eind van de avond, op weg naar m’n jas ineens staande werd gehouden door een leuke vrouw met mooie krullen. Ze was me al opgevallen en ze ‘dwong’ me bijna, met een brede glimlach en pretoogjes, om mezelf voor te stellen… Dat deed ik terwijl ik haar hand schudde, en vervolgens hield ze me aan de praat. Wie was ik van de jarige? Ik was prettig verrast en nadat ik vrolijk haar vraag had beantwoord, vroeg ik ook haar naam, hoorde haar Jeannette zeggen, en gaven we elkaar voor de tweede keer een hand. Wat een leuke, spontane en aantrekkelijke vrouw! Ik liep toch door naar m’n jas, want ik was ook behoorlijk moe en er stond ook een collega te wachten op mijn lift. Toch liet ze me even niet los, figuurlijk dan, en bedacht me dat ik visitekaartjes in m’n portemonnee had en na wat collega’s gedag te hebben gezegd, was de jarige de laatste om gedag te zeggen terwijl ik de dame met krullen verderop zag dansen. Dat wilde ik niet verstoren en gaf mijn kaartje aan de jarige met het verzoek deze aan haar te geven als ze uitgedanst was, en verliet het pand. 

Het kaartje kwam aan, leerde ik vandaag van meerdere collega’s, drie dagen na dato. Ik was er niet bij uiteraard  maar de legende gaat dat mijn kaartje in haar beha terecht was gekomen. Mijn wenkbrauwen schoten omhoog toen ik het vernam… maar het heeft ook wel iets vreemds sensueels. Het idee dat ze contact opneemt ook trouwens. Al was het maar om een goede foto van haar te krijgen om te portretteren… leuk voor de komende expositie! Ik heb al een beeld...

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 24 maart 2026.  

Lees meer >> | 275 keer bekeken

Tekenen van leven

De lente begint eindelijk door te breken. Ik word er blij van. Vrolijke narcisjes, stralende bloesem… knoppen in de bomen, vrolijke fluiters en een steeds warmer makend zonnetje. Het effect ervan is bijna voelbaar. In ieder geval merkbaar in het humeur van de mensen om me heen… en dat van mij.

Dat beeld vormt een schril contrast met de beelden op het journaal. Ik snap er niet veel meer van. Of juist wel? Wat ik denk te zien, is niet meer dan geopolitiek, poppenkast, bedreven door gevaarlijke gekken. Geen hogere wiskunde voor nodig. Met name Netanyahu en Trump winnen veel voor hun olievriendjes, die dikke garen spinnen terwijl ze godverdegodver voor tientallen jaren voorraden hebben aan ruwe aardolie. En is het louter toeval dat beide klootviolen nogal wat lopende processen aan hun derrière hebben hangen? Iets met Epstein? Wag the dog! Ik kijk daarom alleen ’s ochtend nog maar naar het journaal en laat me daarna weer opvrolijken door de doorbrekende lente. Het enige wat mijn humeur dan kan vergallen, is als ik per ongeluk de benzineprijzen zie langs de weg naar school.

Wat mijn humeur de laatste avonden ook nogal beïnvloedt, is de tekening van de stil geboren baby. Mijn emoties voel ik er door heen en weer slingeren. De foto als 'model' is om het eufemistisch uit te drukken, niet echt fris, en het kost veel moeite om daar doorheen te prikken... het slechts als ‘het na te tekenen’ onderwerp te zien. Dat alleen al is moeilijk omdat een groot deel van het gezichtje, verhuld wordt door bloed van het baren en huidsmeer. De enige manier om iets dergelijks te tekenen is door mijn emoties uit te schakelen maar dat valt bepaald niet mee. Zeker niet als ik hierdoor beelden van de geboorte van mijn eigen zoon in mijn hoofd krijg. Het mooie beeld dat hij net na de keizersnee, op mijn blote bast werd gelegd voor de binding, met huidsmeer en al. Klauwende, piepkleine vingertjes die mijn borsthaar vastgrepen, met nog één oog dicht door de huidsmeer… en het andere oog nieuwsgierig, onderzoekend naar me kijkend…

Gelukkig lukte het en heb ik een schets staan van een baby die vredig lijkt te slapen. Nu het uitwerken nog. Hou ik het klein? Of geef ik er nog iets hemeligs aan met bijvoorbeeld een verweving van wolkjes? Ik weet het nog niet en zal er proefondervindelijk achter gaan komen.

Good night & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 19 maart 2026.

Lees meer >> | 199 keer bekeken

Rood, wit en blauw

Wat een feest was het in de Kuip! Ik was er lang niet geweest voor een voetbalwedstrijd. John de Wolf was nog een speler toen ik er voor het laatst de sfeer opsnoof en ik had de moeder van mijn zoon nog lang niet ontmoet… het besef van ouder worden dringt steeds dieper door… maar dat mocht de pret niet drukken. De pret van bijna een heel stadion wat opstaat tijdens de aanval, met bijna ingehouden adem en dan de ‘ontploffing’ bij  tienduizenden mannen, vrouwen en kinderen als er gescoord wordt… de opwinding op het gezicht van mijn zoon… onbetaalbaar!

Ondertussen is de dame uit de bus voltooid op een punt dat ik dacht: als ik nu verder ga, verkloot ik het. Het beeld is er, haar ziel ‘gevangen’. C’est tout, finito! Ook wel weer jammer om haar los te laten maar wie weet zie ik haar nog eens in het echt… herkent ze zichzelf via social media of wordt ze herkend? Geen idee… en dat is prima. Er is al te weinig magie en fantasie in dit agressieve tijdperk dus laat mij maar lekker fantaseren.

Deze avond ben ik begonnen aan de opdracht van de stil geboren baby.  Van het meest bijzondere portret naar het meest moeilijke portret in één dag. Ik had de foto al een tijdje niet gezien, waar ik het profiel-portret van moet maken en schrok weer even. Niet verwonderlijk denk ik want het portret, getiteld ‘Kind of blue’, leeft, bruist bijna van het leven, en dat vormt nogal een schril contrast met de baby die net na de levenloze geboorte is gefotografeerd, met amper waarneembare gezichts- of karaktertrekken door het bloed en de huidsmeer. Ik betrapte me voor een kwartiertje op ontwijkgedrag… nog even uitstellen… nog even een appje sturen… nog een shaggie. Uiteindelijk heb ik toch mijn vulpotlood gepakt en een begin gemaakt. Als muziek vond ik ‘Dark side of the Moon’ een passende en een uurtje later stond de schets waarmee ik verder kan. Het was pittig en zal pittig blijven tot de handtekening kan worden gezet... maar tegelijkertijd geeft het bizar genoeg, ook een dankbaar gevoel.

Good night & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 16 maart 2026.

Lees meer >> | 155 keer bekeken

Feyenoord, wasjes en papierstrelen...

‘Papa… moet je niet wakker worden?’ klonk het zachtjes in m’n oor…

‘Huh, hoezo?... vroeg ik slaperig en verbaasd…

Een ‘fijn’ begin van het weekend, als je om 08:10 verwacht wordt langs de lijn van een voetbalveld… not! Zeker niet als je beseft dat je keurig je wekker had gezet om 07:00, maar vergeten was, dat dit alarm op schooldagen was ingesteld. Mijn zoon was gelukkig al eerder wakker geworden door de vroege, fluitende merels en vroeg zich om 07:25 toch af, of het normaal was dat ik zo lang aan het sluimeren was en me voorzichtig op m’n schouders tikte. Lichtelijk in de stress vloog ik m’n nest uit en zette meteen de waterkoker aan.

Het was behoorlijk waterkoud maar ik zag een leuke, sportieve wedstrijd, ondanks dat het team van mijn zoon verloor. De rest van de dag is het relaxen geblazen en bijkomen van een intensieve week. Morgen wordt in ieder geval een leuke dag. Zoonlief houdt al maanden bij wanneer ons cluppie thuis speelt op een tijd die niet conflicteert met zijn bedtijd en hij zag gisterenavond dat er nog plaatsen vrij waren voor Feyenoord - Excelsior. Stiekem opende ik de Feyenoord-app terwijl hij aan het kijken was, waar de plaatsen in het mooiste stadion van Nederland, beschikbaar waren terwijl ik quasi ongeïnteresseerd op het enthousiasme van mijn zoon reageerde. Ik vond snel twee betaalbare plaatsen op een mooie plek op de tweede ring, bestelde deze en rekende ze vliegensvlug af…

Terwijl hij de opties bleef opzeggen, liet ik hem, zonder iets te zeggen, mijn slimfoon zien met het betaalbewijs. Het drong niet meteen door maar toen het kwartje eenmaal gevallen was, zag ik grote ogen en een breed grijnzende mond waaruit een luid ‘JAAAH!’ kwam, waarop ik een dikke kus kreeg en een stevige knuffel.

Met nog een aardig groot deel van de dag voor de boeg, ben ik niet al te veel van plan. Een wasje draaien moet, als ik maandag schone sokken wil hebben. Even stofzuigen met de Franse slag maar het belangrijkste voor vandaag is het voltooien van mijn tekening van de mysterieuze dame uit de bus, zodat ik aan een opdracht kan beginnen. Het einde is in zicht en het mist niets meer. Wat ik dacht te missen, zat er namelijk al in, zonder dat ik het zelf in de smiezen had. Alsof mijn onderbewustzijn een grap had uitgehaald met mijn bewustzijn.

Ondertussen blijf ik me afvragen of ze hier vandaan komt of dat ze hier op bezoek was. Zal ze zichzelf herkennen, of door mensen uit haar ‘inner circles’ herkend worden, als ze eenmaal op mijn website staat of aan een muur van de Cultuurhoek hangt? Ik hou wel van een beetje mysterie en spanning. Tijdens het tekenen, schiet er ook steeds een nummer van Dalbello door m’n kop, maar dan de cover ervan door Queensrÿche, waarin een even mysterieuze spanning zit… 'Maybe I'm wrong, maybe I'm right , maybe I'm some kind of lunatic...

Hermanus,

Driebergen, 14 maart 2026.

Lees meer >> | 165 keer bekeken

Köfte, Roti en krullen

Een fijn begin van de dag... toen ik besefte dat ik sinds lange tijd, eindelijk eens wakker werd van de wekker en dat ik dwars door de merels heen ben geslapen. Waterkoker aan voor een mok dark roast, volkoren broodjes gesmeerd en belegd met casselerrib. Beetje mosterd erop? Why not?!

Opgewekt reed ik naar school. Fluitend en stuurgitaar spelend, liet ik de avond bij de Rotary nog even passeren en moest glimlachen bij een resultaat hiervan, nl. een uitnodiging om te exposeren bij Art Driebergen. Een jaarlijkse expositie waar kunstenaars uit de buurt maar ook van verder weg, hun kunsten een maand lang mogen tonen in de etalages van de ondernemers in Driebergen. Als ik dus een match kan maken met een winkelier, worden het ineens na ruim 11 jaar expo-stilte, twee exposities in twee maanden.  

So far, so good… en gelukkig bleef de dag goed. De extra inzet van en rond mijn zoon, maakte de dag nog beter want voor wiskunde haalde hij gisteren een ruime voldoende, dus: een apetrotse vader hier die morgen zijn belofte waar gaat maken (als hij zijn toets goed zou maken) en Roti gaat bestellen. Bijkomend voordeel… ik hoef morgen niet te koken! Vandaag zullen hij en ik het moeten doen met zelfgemaakte Köfte, Turkse rijst en een frisse salade. Het is niet anders…

Gisterenavond ook fijn papier gestreeld. Ik noem het zo omdat ik op dik, ‘technisch tekenpapier’ werk waar bijna geen korrel in zit dus met een glad oppervlak. Zeker voor de lichte toetsen, vergt dat ‘fingerspitzengefühl’… het moet gestreeld worden en soms voelt het zelfs alsof ik over het papier zweef. De bijzondere dame uit de bus vordert. Ze krijgt mooie krullen, al zeg ik het zelf. Het punt van loslaten nadert maar er mist nog iets… en hopelijk kom ik er vanavond achter wat precies. Tis een kwestie van doorzetten en vooral… geduld!

Good night & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 11 maart 2026.

Lees meer >> | 185 keer bekeken

Een avondje bij de Rotary...

Met een goed gevoel reed ik naar m’n werk vanochtend. Een drukke dag en avond voor de boeg maar ik was trots op m’n zoon die zoveel van zijn vrije weekendtijd had opgeofferd om zijn huiswerk en weektaak af te krijgen en dat vervulde me met optimisme. Ik gaf hem een extra dikke knuffel voordat hij de trein instapte en reed fluitend en stuurgitaar spelend naar een nieuwe schooldag toe.

Het werd een goede dag, op wat gebruikelijke incidentjes na, maar alle leerlingen gingen weer vrolijk naar huis. Debriefen, nakijken, opruimen, rooster voor de volgende dag in orde, dus ook weer vrolijk naar huis. Snel boodschappen doen, mail checken en op naar een speciale avond van de plaatselijke Rotary, een actieve serviceclub met 34 leden. Zij zetten zich in voor zowel lokale als internationale projecten. Ik was nieuwsgierig en met open vizier stapte ik binnen bij Champ 'Aubert…

De ontvangst was hartelijk door de reeds aanwezige Rotariërs. Ze kwamen allen, ook degenen die erna binnen kwamen, vriendelijk naar me toe om me de hand te schudden en zich voor te stellen, want ik was één van de voor hen onbekende gasten (al wist ik toen nog niet dat ik geacht werd om te spreken) en concludeerde dat de nieuwsgierigheid wederzijds was. Al snel had ik het ene na het andere geanimeerde gesprek en dat werd voortgezet tijdens een zalig Italiaans buffet.

Er was oprechte interesse vanuit een betrokkenheid met Driebergen en haar jeugd. Zelf was ik als vader van een tiener en werkzaam in het onderwijs, gevraagd om aan te haken bij het Sociale Dorpsteam en zo de Rotariërs in te lichten over wat er speelt bij de jeugd van tegenwoordig.

Ik mocht na het diner met twee bevlogen jeugdwerkers gaan ‘spreken’. Het werd een goed gesprek nadat we ons kort hadden voorgesteld, met serieuze vragen vanuit het publiek… de Rotariërs. Waar lopen jongeren tegenaan… en vooral over wat er beter zou kunnen om bijvoorbeeld verveling tegen te gaan? Ze willen m.i. oprecht iets betekenen en na afloop zei de voorzitter dat het een nuttige avond was en dat er meerdere zaadjes waren geplant waarmee ze aan de slag gingen. Ik ben zeer benieuwd hoe de zaadjes gaan ontkiemen.

Na het serieuze werk, kon ik het niet laten om een klein beetje reclame te maken. Voor mezelf maar ook voor de komende duo-expo in de Cultuurhoek. De ruimte van Champ 'Aubert was tevens een expositiezaal dus een bruggetje was snel geslagen, en een praatje snel gemaakt, terwijl ik visitekaartjes uitdeelde en erachter kwam bij wie ik moest zijn om daar te exposeren. Voor deze blog werd er zelfs nog een groepsfoto gemaakt met leden van de Rotary en het Sociale Dorpsteam, en zo eindigde een mooie, bijzondere avond.

Met een vol hoofd van alle indrukken en nieuwe contacten, reed ik naar huis. Joggingbroek aan, voetjes omhoog. Moe maar zeer voldaan.

Good night & good luck!

Hermanus,

Trois Montagnes, 9 maart 2026.

Lees meer >> | 226 keer bekeken

Poolen, krullen en spaghetti

Zondagochtend… lekker uitgeslapen, langzaam koffie gedronken met een Javaanse Jongen op ’t balkon erbij. Geen stress bij mij. Bij mijn zoon was dat helaas een beetje anders. Hij loopt achter met z’n schooltaken en met name wiskunde, heeft de nodige aandacht nodig. Een figuurlijke zweep erover dus, want de overgang naar klas 2, kan in de gevarenzone komen, begreep ik via een mail van zijn mentoren. Gelukkig is hij er van doordrongen dat het anders moet en hij heeft keihard gewerkt dit weekend, uit zichzelf, ten koste van zijn schermtijd.

Omdat hij zo hard had gewerkt, was het tijd voor een beloning, dus met de bus naar Utrecht gegaan om anderhalf uur te poolen. Een drankje en een tosti erbij en knallen met die ballen! Het was leuk en gezellig. Zeker toen we een sympathieke toeschouwer kregen aan onze tafel. Een meisje van ongeveer 6 jaar met mooie krullen, in een paarse prinsessenjurk, vond het allemaal reuze interessant. Ademloos stond ze toe te kijken, net boven de rand van het biljart komend, hoe de ene bal na de andere, in de gaten van de pooltafel verdween. En ineens was ze zelf verdwenen… Ze was erachter gekomen dat de ballen die verdwenen, onder in de tafel weer verschenen en ze bleef gefascineerd bij die plek zitten waar de ballen terugkwamen. Het was aandoenlijk en ze ging ook braaf opzij als we toevallig daar moesten zijn om een bal te stoten. Ik vond het zeer aandoenlijk en moest regelmatig om haar lachen… en haar moeder ook.

De dame uit de bus vordert ondertussen en ik kreeg gisterenavond het idee om er een persoonlijke twist aan te geven in de haarpartij. Al die woeste krullen, schreeuwden bijna om er iets in te verweven… en zo geschiedde. Ik ben er niet ontevreden over en het volgende ideetje om het iets licht surrealistisch te geven, is reeds geboren in mijn hoofd… alleen nog maar even verweven en op naar de finish!

Al met al een lekkere dag. Zo meteen naar m’n potten en pannen om spaghetti te maken met een pittige tomatensaus met gehakt, basilicum en ‘nduja. Een simpele salade erbij en smullen maar. Hierna nog wat tv, even tekenen en dan in de zen-modus voor een eerste werkdag met aansluitend een diner en vergadering bij de Rotary…  en dan zit het weekend er helaas al weer op.

Hermanus,

Driebergen, 8 maart 2026.

Lees meer >> | 217 keer bekeken

Feels like a good thing...

De mysterieuze dame uit de bus vordert langzaam… maar gestaag. Het is toch wel het meest bijzondere portret in mijn artistieke bestaan waar ik nu aan werk. Niet in de laatste plaats omdat ik haar stiekem fotografeerde en eigenlijk nog steeds niet weet wat me bezielde om me daartoe te bewegen. Het was een impuls die ik nog niet eerder heb gehad. Niet vanuit huidhonger, iets wat ik wel degelijk voel sinds mijn scheiding (nu bijna twee jaar geleden), maar vanuit zuivere ooghonger.

Hoe langer ik aan haar werk, des te meer begin ik er bij te zien en te voelen. Ze heeft iets sensueels maar ook iets peinzends, iets van weemoed… iets verdrietigs in haar blik. Wat speelt er achter die bijzondere ogen? Waarschijnlijk kom ik er nooit achter maar dat maakt het extra spannend om aan te werken.

Als de busdame is voltooid, volgt een opdracht die minstens zo bijzonder is. Een portret van een stilgeboren baby… ‘en profile’... want details zijn nauwelijks waarneembaar. Een opdracht waar niet veel artistieke collega’s zich aan durven wagen en waar ik eerlijk gezegd ook tegenop zie, maar aangezien ik me voor kan stellen dat het iets moois kan zijn voor de ouders (andere, levendige herinneringen hebben ze niet), heb ik de opdracht aangenomen… maar het zal pittig worden.

Liever zou ik weer iets totaal anders gaan doen en de inspiratie hiervoor, kwam van Els. Ze meldde met jeukende vingers dat ze haar boetseerklei weer had gevonden, en ik dacht hierdoor aan het plezier wat ik in het verleden had om driedimensionaal te werken, met beide handen en alle tien mijn vingers. Ik begin zelfs al een beeld te krijgen wat ik ermee wil ga doen… nog eventjes geduld…

Geduld… iets wat ik niet heb voor de bezorgdienst van mijn nieuwe visitekaartjes. Ondanks dat ik keurig had aangegeven dat het pakketje voor mijn deur gezet mocht worden bij ‘niet thuis’… had de klootviool van een bezorger, niet even de moeite willen nemen om bij één van mijn 11 buren aan te bellen zodat hij mijn galerij op kon komen. Gevolg: woonachtig in Driebergen… mag ik het hopelijk, uiterlijk maandagmiddag, op gaan halen in Doorn… 5 km verderop. Geduld is een schone zaak… maar voor de GLS is dat nu op.

Genoeg geklaagd. Het is nu fijn weekend na een intensieve week op school. Dus… gezellig South Park kijken met mijn zoon, misschien een potje schaken, lekker eten (pizza voor hem en zuurkool met worst voor ondergetekende) en na het diner nog een leuke film kijken.

Good day & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 7 maart 2026.

Lees meer >> | 185 keer bekeken

Adem in... adem uit...

De merels wekten me niet vandaag. Ik had als een blok geslapen na twee korte nachten en ze wisten dat blijkbaar. Topvogels!

Na boterhammen smeren, het journaal bekijken en een mok pittige koffie, heb ik zoonlief op de trein gezet zodat hij naar zijn school kan, en vervolgens ben ik verder gereden naar mijn school.

Het werd een, eufemistisch gesteld, boeiende dag met o.a. een leerling die de klas niet in kwam omdat hij een ‘bad hair day’ had. Never a dull day in het speciaal basisonderwijs. Er waren meerder conflictjes gedurende de (donder!)dag maar uiteindelijk, dankzij goed teamwerk, hebben we goed en vrolijk kunnen afsluiten.

Via de mail, vernam ik dat de visitekaartjes op tijd bezorgd lijken te worden en zo werd het uiteindelijk een mooie lentedag. Vrolijk fluitend ben ik naar huis gereden en verbaasde me weer eens over het eerste nummer van de shuffle van mijn ‘Mike’s list’… alsof deze mijn ‘mood’ kan ruiken (Just Breathe ). Ik kreeg een creatief idee voor in de keuken… Tagliatelle met kip, roomkaas, sjalotje, knoflook en spinazie… en wat kruidelarij. Uitvoering geslaagd. De Zweedse kok is er niks bij!

Straks, als mijn zoon op bed ligt, heb ik hopelijk nog een beetje energie om verder te gaan met mijn mysterieuze dame uit de bus. Ze vordert langzaam maar gestaag… misschien komt er wat blauw bij… misschien ook niet. Het leuke van vrij werken… het kan alle kanten op zolang je 'open' blijft staan. Haar ‘ziel’ heb ik bijna te pakken, maar dan wordt het tricky, want als ik die ziel te pakken denk te hebben, wordt het een kwestie van wikken over wat ik nog toe wil voegen… te wegen wanneer ik het werk kan loslaten en de wijsheid hopen te hebben om dat laatste op tijd te doen, zodat het portret een tekening blijft en geen kopie wordt van de foto.

Good night & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 5 maart 2026.

Lees meer >> | 173 keer bekeken

Merels en vloeken...

Humbug... humbug... weer ruim een uur voor de wekker wakker door de merels maar ook door een aanzienlijke blunder gisterenavond, die me bezig hield vanaf het moment dat ik m'n ogen opende. Voor de naderende expositie, maar ook voor een bijeenkomst bij de Rotary in Driebergen, wilde ik visitekaartjes laten maken zodat ik deze uit kan delen om de leden van de Rotary, naar onze expositie te lokken. Niet dat dit een doel op zich is, want ik ben gevraagd om mee te eten en mee te denken over duurzame investeringen voor de jeugd van 12 tot 18 jaar via de Sociale Dorpsteams.

Enige druk was aanwezig omdat de afspraak bij de Rotary al maandag a.s. is, dus ik moest op tijd een visitekaartje ontworpen hebben, om ze op tijd in his te hebben. Het was ook het juiste moment om door te pakken want ik had gisteren eindelijk het fijne bericht gekregen, dat mijn website door de ballotage was gekomen.

Na een uur bloed, zweet en tranen had ik het voor elkaar, dacht ik. Geschikt fotootje, naam, telefoonnummer, etc. Ik was er trots op. Op mijn website maar ook op het ontwerp van het kaartje. Meteen naar het winkelwagentje gegaan en betaald. Bezorging met ‘priority’ want alleen dan zouden de kaartjes voor maandag bezorgd zijn…

Met enthousiasme appte ik het ontwerp door naar Els en al snel kreeg ik de ontluisterende reactie:

‘Hmmm… mooi! Maar je website staat er niet op’.

Godverdegodver… excuus… Mozes kriebel... dom dom dom! Ik kreeg nog mee van Els dat ik het ook met de hand, achterop kon schrijven maar ik wilde het gewoon goed hebben. Ik besloot het bedrijf te mailen om de persen te stoppen en trachtte nog wat te ontspannen voordat ik zou gaan slapen. Energie om overnieuw te beginnen had ik niet, dus nu maar hopen dat ik op tijd was met annuleren…

Des ochtends er maar uit gegaan, koffie gezet, en kijken of ik nog iets nuttigs kon doen zoals de vaat of zo, maar besloot toch eerste de mail even te checken. Wederom ontsnapte een vloek uit mijn nog slaperige strot want ik bleek het verzoek tot annuleren aan mezelf te hebben gemaild…

De merels ineens dankbaar voor hun vrolijke gekwetter, volgde ik nu de inmiddels gevonden instructies op de site waar ik de visitekaartjes besteld had, en annuleerde het alsnog. Vervolgens nog een tweede mok ‘dark roast’ gezet en aan de slag gegaan met een nieuw kaartje waar m’n gloednieuwe website wèl op vermeld staat. Et voilà! Het lukte en na alles drie keer te hebben gecheckt, rekende ik weer af. Hopend dat de postbode op tijd op visite komt…

Hermanus,

Driebergen, 4 maart 2026.

Lees meer >> | 205 keer bekeken