Michael Schuurmans

Merels en vloeken...

Humbug... humbug... weer ruim een uur voor de wekker wakker door de merels maar ook door een aanzienlijke blunder gisterenavond, die me bezig hield vanaf het moment dat ik m'n ogen opende. Voor de naderende expositie, maar ook voor een bijeenkomst bij de Rotary in Driebergen, wilde ik visitekaartjes laten maken zodat ik deze uit kan delen om de leden van de Rotary, naar onze expositie te lokken. Niet dat dit een doel op zich is, want ik ben gevraagd om mee te eten en mee te denken over duurzame investeringen voor de jeugd van 12 tot 18 jaar via de Sociale Dorpsteams.

Enige druk was aanwezig omdat de afspraak bij de Rotary al maandag a.s. is, dus ik moest op tijd een visitekaartje ontworpen hebben, om ze op tijd in his te hebben. Het was ook het juiste moment om door te pakken want ik had gisteren eindelijk het fijne bericht gekregen, dat mijn website door de ballotage was gekomen.

Na een uur bloed, zweet en tranen had ik het voor elkaar, dacht ik. Geschikt fotootje, naam, telefoonnummer, etc. Ik was er trots op. Op mijn website maar ook op het ontwerp van het kaartje. Meteen naar het winkelwagentje gegaan en betaald. Bezorging met ‘priority’ want alleen dan zouden de kaartjes voor maandag bezorgd zijn…

Met enthousiasme appte ik het ontwerp door naar Els en al snel kreeg ik de ontluisterende reactie:

‘Hmmm… mooi! Maar je website staat er niet op’.

Godverdegodver… excuus… Mozes kriebel... dom dom dom! Ik kreeg nog mee van Els dat ik het ook met de hand, achterop kon schrijven maar ik wilde het gewoon goed hebben. Ik besloot het bedrijf te mailen om de persen te stoppen en trachtte nog wat te ontspannen voordat ik zou gaan slapen. Energie om overnieuw te beginnen had ik niet, dus nu maar hopen dat ik op tijd was met annuleren…

Des ochtends er maar uit gegaan, koffie gezet, en kijken of ik nog iets nuttigs kon doen zoals de vaat of zo, maar besloot toch eerste de mail even te checken. Wederom ontsnapte een vloek uit mijn nog slaperige strot want ik bleek het verzoek tot annuleren aan mezelf te hebben gemaild…

De merels ineens dankbaar voor hun vrolijke gekwetter, volgde ik nu de inmiddels gevonden instructies op de site waar ik de visitekaartjes besteld had, en annuleerde het alsnog. Vervolgens nog een tweede mok ‘dark roast’ gezet en aan de slag gegaan met een nieuw kaartje waar m’n gloednieuwe website wèl op vermeld staat. Et voilà! Het lukte en na alles drie keer te hebben gecheckt, rekende ik weer af. Hopend dat de postbode op tijd op visite komt…

Hermanus,

Driebergen, 4 maart 2026.

Lees meer >> | 206 keer bekeken

Merels en pinot noir

Waardeloos… eerder wakker worden dan de wekker moet wekken. De merels buiten hebben daar geen last van en fluiten er vrolijk op los maar ik deel die vrolijkheid echter niet. Het zal ongetwijfeld met een vorderende leeftijd te maken hebben en een hoofd wat vrij snel op ‘aan’ staat, maar ik kan me tegenwoordig omdraaien en merels tellen wat ik wil… verder slapen is er niet meer bij.

Koffie gezet en laptop aan. Het nieuws even doornemen en ineens zie ik bij het journaal dat ‘deep canvassing’ in opkomst is. Leuk en mooi! Het zijn vrijwilligers die zich zorgen maken over de toenemende polarisatie in ons kikkerlandje en buiten onze grenzen. Ook de groeiende haat richting vluchtelingen die hier asiel proberen te vinden, baart hen zorgen.

Ze hadden afgelopen zaterdag mijn voordeur ook gevonden (eerste gedachte: oohh oohh… Jehova’s getuigen) en ik heb een goed en vooral genuanceerd gesprek met ze gehad. Dat is ook hun doel. Om door dit soort gesprekken mensen op andere, wat ruimdenkender gedachtes te brengen, omdat ze vinden dat er in Den Haag vooral óver mensen wordt gepraat en niet mèt ze.

Na een extra mok koffie was het tijd om richting school te gaan voor weer een nieuwe dag vol verrassingen. Het werd een leuke dag. Prachtig lenteweer dus bijna automatisch, vrolijker leerlingen en leerkrachten. Ik heb in ieder geval fijn en gezellig geklust met groepjes van 2 met als doel om 6 vogelhuisjes te maken en die vervolgens op het schoolterrein te gaan hangen. Prima dag dus en na werktijd weer als een speer terug om boodschappen te doen en het eten voor te bereiden voor het werkoverleg met Els, met wie ik ga exposeren. Genoeg te bespreken tijdens het diner met sambal goreng babi en sambal goreng boontjes, en een glaasje pinot noir… okay dan… twee.

De grove lijnen zijn uitgezet. Data gereserveerd... de ruimtes zijn bekend en live muziek is geregeld in de vorm van Johan Fransen op gitaar en Bruno Rombouts op accordeon. Nu alleen nog goede, recente foto’s voor de PR…. een persbericht schrijven… misschien iemand regelen die ‘spreekt’ op de opening en nog wat kleinere aandachtspuntjes… maarrrrr… we hebben de tijd. Wordt vervolgd.

Hermanus,

Driebergen, 2 maart 2026.

Lees meer >> | 159 keer bekeken

Witte raven en koperen katten

Het was kleiner dan ik verwachtte… Stadsbrouwerij ‘De Koperen Kat’… maar het was er niet minder gezellig door. Een rit van Trois Montagnes naar Delft meer dan waard om daar mijn oude buurman John (niet qua leeftijd) en alsmede Hugenoot (Scholengemeenschap Hugo de Groot) op te zien treden met zijn band ‘The White Raven’. Ik had me weliswaar ingesteld op een ruime dansvloer maar dansen ‘en place’ bleek ook fijn te zijn… zolang er geen mensen langs wilden. Ik verkeerde in het goede en gezellige gezelschap van Ynge (ook Hugenoot) en haar broer Ton. Het werd een heerlijk avondje swingen ‘en place’ en vooral veel meezingen op klassiekers van The Doors, Deep Purple, The Black Crowes maar ook van De Dijk. Letterlijk geborreld en gebruist… met zalige huisgebrouwen biertjes van De Koperen Kat, heerlijke muziek en geanimeerde gesprekken tussendoor met andere oudjes die spontaan tot stand kwamen… maar ook een beetje door mijn shirt met Animal van de Muppets.

Vandaag een dagje om bij te komen van een intensieve week… hoewel… morgen werken en aansluitend een werkoverleg met Els. Huis kuisen geblazen dus en de keuken in om morgen goed beslagen ten ijs te komen. Vergaderen tijdens lekker eten is altijd het fijnst, en ook nog eens productiever. Aangezien ze mee leest, verklap ik nog even niet wat er op het menu staat. Een paar ingrediënten? Okay dan… er zit o.a. verse gember in, verse sereh en knoflook.

Nu het huis is gekuist, het eten staat te pruttelen en Feyenoord helaas aan het verliezen is… pak ik mijn tekenblok er maar weer bij en ga weer verder met mijn mysterieuze dame uit de bus.

Hermanus,

Driebergen, 1 maart 2026.

Lees meer >> | 148 keer bekeken

Blauw

Uitslapen was er helaas niet bij vandaag na een intensieve werkweek. Zoonlief moest voetballen om 08:45 en ik had ‘de eer’ om in een koude, snijdende wind, te mogen vlaggen. Hierna mijn zoon naar zijn moeder gebracht, boodschapjes gedaan en een grote portie kibbeling verorberd. Ik voelde me moe hierna en met nog een optreden in Delft vanavond in ’t vizier, besloot ik een fijn ‘ouwe-lullen-tukkie’ te doen…

De feestelijke opening van een expositie was net voorbij. Mensen kwamen en gingen en terwijl ik even een pauze nam in een lekker warm zonnetje met een Javaanse Jongen en een glas rode wijn, zag ik haar het pand benaderen. De mysterieus mooie dame uit de bus… in een mooi, kobaltblauw zomerjurkje. Een schril contrast met de winterkleren toen ik haar stiekem kiekte. Ze had mooie rondingen waar ik ze graag zie. Ik verstijfde en kon nog net, een hoestbuitje onderdrukkend, een vriendelijk knikje geven om haar te verwelkomen. Ze knikte vriendelijk terug met een mooie glimlach en zei:

‘U lijkt op de foto uit de krant.’

‘Dat kan zomaar kloppen’, was het enige dat ik uit kon brengen terwijl ze naar binnen ging. Shite… mijn knieën knikten onder de rand van mijn stoere kilt…

Ze hing gewoon binnen aan de muur, ingelijst en al! Hoe zou ze reageren als ze zichzelf herkende? Het zweet brak me uit want ik had geen toestemming gevraagd om haar te fotograferen tijdens die vreemde busreis waar ze op dezelfde halte als ik instapte. In mijn achterhoofd had ik wel rekening gehouden dat ze dus uit de buurt zou kunnen komen en er een klein ‘risico’ was, dat ze via de plaatselijke media van deze expositie zou weten. Ik besloot buiten te blijven en nog een shaggie te draaien terwijl ik, net als in de bus, strategisch net langs haar keek door de grote, glazen voorgevel, alsof ik naar de andere bezoekers keek. Ze had een glas rode wijn (ook dat nog… mijn favoriete ‘gif’) gepakt en liep rustig langs de werken aan de muren. Ze bekeek elk werk aandachtig en kwam langzaam maar zeker in buurt van haar eigen portret. Nog één en ze was er…

En daar stond ze dan. Oog in oog met zichzelf en bleef, waar ik al bang voor was, langer staan dan bij de rest van het getoonde. Ze deed een stapje terug, sloeg haar armen over elkaar en bracht vervolgens een hand naar haar kin en stapte daarna naar voren om het portret van dichtbij te bekijken en ik zag haar wenkbrauwen, verbaasd omhoog schieten. De herkenning leek er te zijn. Ze begon om zich heen te kijken en toen ze me zag, nog steeds buiten, stapte ze op me af met iets grotere ogen en haar mond een beetje open. Er waren slechts twee opties. Of ze was ‘pleasantly amused’… of ze kwam me voor m’n bek slaan. Normaal kan ik redelijk goed ogen lezen maar nu had ik daar even de juiste focus niet voor. Ze was nog maar twee meter van me verwijderd toen ik ineens Joe Satriani hoorde met ‘Stars race across the sky’… mijn wekkermuziekje…

Hermanus,

Driebergen, 28 februari 2026.

Lees meer >> | 157 keer bekeken

Between heaven and hell...

Mijn werkweek begon, om een understatement te gebruiken, rommelig. Personeelskrapte… kids terug van vakantie… improviseren geblazen. Maar ik had er zin in en maakte er het beste van met twee leerlingen voor wie het nogal wennen was, dat ze de enigen waren van de gebruikelijke twaalf, zonder hun gebruikelijke leerkracht op maandag. De sfeer was een beetje wiebelig met een leerling die wel wilde werken, en een andere die dat duidelijk niet wilde. Afgewisseld met enkele onrustige leerlingen uit andere klassen, die tijdelijk bij mij werden geplaatst. Een vreemde dag waar het de kunst werd om te weten wanneer je de teugels moet laten vieren.

De dag  werd nog vreemder, voor mij persoonlijk dan, toen ik in het begin van de middag een bericht kreeg via whatsapp. Niet gericht aan onderwijsassistent Michael maar aan de kunstenaar Hermanus, afkomstig van iemand voor wie ik al eens een opdracht had gemaakt. Al lezende, trok er een wenkbrauw omhoog. Een verzoek om na te willen denken over een tweede, nogal ongebruikelijke opdracht… ik bevestigde dat en vroeg, nieuwsgierig, over wat voor soort opdracht het ging.

En ongebruikelijk was het, nog geen vijf minuten na mijn ‘ja’. Het verzoek was er één waar veel collega artistiekelingen moeite mee hebben. De vraag was of ik een baby wilde tekenen… een baby uit de naaste omgeving van de opdrachtgever… die dood was geboren. Hier werd ik stil van en had heel even moeite om mijn aandacht bij mijn werk te houden maar ik kon me gelukkig snel herpakken en antwoordde dat ik er over na zou denken.

De vraag bleef in mijn achterhoofd spoken en na schooltijd besprak ik dit met enkele collega’s want ik heb weliswaar wel meer bijzondere opdrachten aangenomen in het verleden, maar deze spande toch wel de kroon. Persoonlijk zou ik geen beeld willen hebben, denk ik vanaf mijn luie bank, van een stilgeboorte van een kind waarvan ik de vader zou zijn… maar dacht ook: wie ben ik om te oordelen?

De foto’s die ik voor deze opdracht kreeg, waren ook geen makkelijke als voorbeeld. Net na de geboorte genomen met bloed en huidsmeer nog op het ongewassen, kleine gelaatje, maar wel met een bijna serene, vredige uitdrukking. Ik dacht aan de ouders en aan hoeveel foto’s ik zelf heb genomen tijdens de geboorte van mijn zoon. Dat zijn dierbare herinneringen, maar die van mij waren vrolijk, prachtig en nog steeds zeer dierbaar als ik ze zo nu en dan weer voorbij zie komen. Daarom had ik er moeite mee. Ik heb op level 57 inmiddels best wel wat dode dierbaren gezien maar heb er nooit een seconde over nagedacht om van die dierbaren een foto te maken.

Voor mij was het doorslaggevend, dat ik van al mijn dierbare overledenen, mooie herinneringen heb, zodat ik in staat ben om hen op een mooie, bijna vrolijke manier te herinneren. De ouders van dit stil geboren kind, hebben geen levende herinneringen. Daarom nam ik na veel wikken en wegen de opdracht aan. Het gaat geen ‘makkie’ worden maar als ik zo iets kan bijdragen om iets dierbaars te kunnen geven met mijn bekwaamheid, dan lijkt het me dat alleen maar iets moois.

Hermanus,

Driebergen, 24 februari 2026.

Lees meer >> | 109 keer bekeken

Rainy day, dream away

Niks moeten… wat is het zalig af en toe. Een middag en avond helemaal voor mezelf op mijn laatste vakantiedag. Buiten regent het maar binnen staat m’n kachel op 23gr. De boodschappen zijn binnen en ik hoef nergens meer heen dus comfortabele kleren aan. In dit geval een Gothic kilt. Lekker luchtig en gewoon omdat het kan. Buitenshuis draag ik deze niet want helaas zijn er enkele mannen die denken dat je één of andere leipo bent… afwijkend van het beeld van de jeans dragende, testosteronrijke heteroman… en je nogal raar aan kijken… waar ik me verre van comfortabel bij voel. Maar daar heb ik mijn eigen ‘kasteel’ geen last van.

Mijn buren zijn hardhorend dus de ‘Red Hot Chili Peppers’ (live at Slane Castle) komen lekker luid uit m’n speakers, laptop op schoot en even typen voordat ik ga tekenen. De eerste opzet mislukte dus op naar een tweede poging… ik geef het niet op... terwijl ik al voorzichtig nadenk of ik de mysterieuze dame uit de bus in blauw of sepia ga uitwerken. Een luxe probleem op dit moment.

Af en toe een lekker dansje met mezelf doen en misschien ga ik zelfs headbangen… wellicht een fijn ouwe lullen-tukkie doen… of een middagmatinee met een mooie film? Tot nu toe heeft deze regenachtige zondag alles wat het moet hebben. Tussendoor een wasje draaien en een soepie eten… wachtend op de 5 in de klok.

Alles zen dus… klaar voor de eerste werkdag morgen in het speciaal basisonderwijs… na een bijzondere staycation in de voorjaarsvakantie met onverwachte wendingen. Fijne dagen gehad met mijn zoon aan de pooltafel en een leuk middagje Rotterdam, mijn geboren- en getogenstad, met hem gehad, die we afsloten met broodjes Surinaams en Nasi Moxie Metie. Er ging een wereld voor hem open… en… last but not least… na 12 jaar vriendschap, online via facebook en messenger, heb ik dan eindelijk een echte ontmoeting gehad met Els en de Cultuurhoek in Trois Montagnes bezocht. Als kers op de taart, is er ook al een duo-expositie gereserveerd die zijn vernissage op 18 juli a.s. gaat krijgen. Ze vond het ‘en passant’ niet kunnen dat ik geen website meer had en raadde me aan om op exto een website te openen en zo geschiedde. Veel werk maar ook erg leuk om aan te werken. Wat een week! Maarrr… so far, so good. Ik borrel en bruis!

Hermanus,

Trois Montagnes, 22 februari 2026.

Lees meer >> | 169 keer bekeken

In m'n sas...

Vorig jaar zag ik als een berg op tegen de voorjaarsvakantie, al was het maar een week. Net twee maanden 'op mezelf' als co-ouder, na een paar pittige jaren... ik zat in zak en as. Een jaar later is het  gelukkig een ander verhaal, helemaal in m'n artistieke en sociale sas... en mijn vakantie is omgevlogen, al vierde ik het thuis.

Een collega zei na mijn verse scheiding en verhuizing: 'Trek er maar een jaartje voor uit joh… denk aan jezelf.' 

Ik herinner me dat ik fronste... zo lang? Maar ze had gelijk. Het ging langzaam vooruit, met kleine stapjes, maar regelmatig grepen eenzaamheid en wanhoop me naar de strot. Aan een nieuwe relatie moest ik niet denken… daar was gewoon te veel voor gebeurd. Eerst wonden likken en een nieuw thuis zien te creëren.

Langzaam en beetje bij beetje, lukte dat. Mijn werk was een prettige en nuttige afleiding en naast dat kwam ik ook in een soort van buurtpanel terecht, begeleid door de Sociale Dorpsteams. Bewoners uit mijn buurt, komen met regelmaat samen om van alles en nog wat te bespreken, te organiseren, om zo de verbinding en leefbaarheid te bevorderen in mijn multiculturele wijk. Zo leerde ik steeds meer nieuwe mensen kennen en na de zomervakantie, begon ik ook weer af te spreken met oude vrienden maar ook met nieuwe mensen via facebook.

Ook mijn creatieve kant is weer aan het borrelen en bruisen. Een drieluik over mijn scheiding, is gemaakt, waardoor ik het beter heb kunnen verwerken. Een stuk goedkoper dan een psycholoog. Mijn lach is weer terug en inmiddels lachen mijn ogen weer volop mee. Of zoals Arnold Schwarzenegger het iconisch zei: ‘I’m bàck!’

Lees meer >> | 179 keer bekeken

Ooghonger

Ik wilde stiekem met je dansen maar het ontbrak me aan lef om je te vragen. Het zou ook wel een beetje raar zijn geweest, in een halfvolle, rijdende bus richting Utrecht. In gezelschap van mijn zoon van 12. Bovendien ben ik 47 met 10 jaar ervaring, en jij minimaal 25 jaar jonger.

Lees meer >> | 191 keer bekeken

Borrelen en bruisen

Mijn artistieke bloed borrelt en bruist weer... stroomt met hoge snelheid door mijn aderen. En dat allemaal door een toevalligheid via messenger. Een reactie op een schilderij van mij, met een foto van een bevriende kunstenares die een soortgelijk schilderij was begonnen maar niet had voltooid.

Lees meer >> | 262 keer bekeken

Mozes kriebel

Tjeemig de pemig... de ene dag ben je nog level 57 op een waakvlammetje... de andere dag iemand van 18 met 39 jaar ervaring, vuur en passie op exto.

Een korte blog... toegegeven... maarrr... wordt vervolgd... 

Lees meer >> | 91 keer bekeken