Feels like a good thing...
De mysterieuze dame uit de bus vordert langzaam… maar gestaag. Het is toch wel het meest bijzondere portret in mijn artistieke bestaan waar ik nu aan werk. Niet in de laatste plaats omdat ik haar stiekem fotografeerde en eigenlijk nog steeds niet weet wat me bezielde om me daartoe te bewegen. Het was een impuls die ik nog niet eerder heb gehad. Niet vanuit huidhonger, iets wat ik wel degelijk voel sinds mijn scheiding (nu bijna twee jaar geleden), maar vanuit zuivere ooghonger.
Hoe langer ik aan haar werk, des te meer begin ik er bij te zien en te voelen. Ze heeft iets sensueels maar ook iets peinzends, iets van weemoed… iets verdrietigs in haar blik. Wat speelt er achter die bijzondere ogen? Waarschijnlijk kom ik er nooit achter maar dat maakt het extra spannend om aan te werken.
Als de busdame is voltooid, volgt een opdracht die minstens zo bijzonder is. Een portret van een stilgeboren baby… ‘en profile’... want details zijn nauwelijks waarneembaar. Een opdracht waar niet veel artistieke collega’s zich aan durven wagen en waar ik eerlijk gezegd ook tegenop zie, maar aangezien ik me voor kan stellen dat het iets moois kan zijn voor de ouders (andere, levendige herinneringen hebben ze niet), heb ik de opdracht aangenomen… maar het zal pittig worden.
Liever zou ik weer iets totaal anders gaan doen en de inspiratie hiervoor, kwam van Els. Ze meldde met jeukende vingers dat ze haar boetseerklei weer had gevonden, en ik dacht hierdoor aan het plezier wat ik in het verleden had om driedimensionaal te werken, met beide handen en alle tien mijn vingers. Ik begin zelfs al een beeld te krijgen wat ik ermee wil ga doen… nog eventjes geduld…
Geduld… iets wat ik niet heb voor de bezorgdienst van mijn nieuwe visitekaartjes. Ondanks dat ik keurig had aangegeven dat het pakketje voor mijn deur gezet mocht worden bij ‘niet thuis’… had de klootviool van een bezorger, niet even de moeite willen nemen om bij één van mijn 11 buren aan te bellen zodat hij mijn galerij op kon komen. Gevolg: woonachtig in Driebergen… mag ik het hopelijk, uiterlijk maandagmiddag, op gaan halen in Doorn… 5 km verderop. Geduld is een schone zaak… maar voor de GLS is dat nu op.
Genoeg geklaagd. Het is nu fijn weekend na een intensieve week op school. Dus… gezellig South Park kijken met mijn zoon, misschien een potje schaken, lekker eten (pizza voor hem en zuurkool met worst voor ondergetekende) en na het diner nog een leuke film kijken.
Good day & good luck!
Hermanus,
Driebergen, 7 maart 2026.
