Michael Schuurmans

Between heaven and hell...

Mijn werkweek begon, om een understatement te gebruiken, rommelig. Personeelskrapte… kids terug van vakantie… improviseren geblazen. Maar ik had er zin in en maakte er het beste van met twee leerlingen voor wie het nogal wennen was, dat ze de enigen waren van de gebruikelijke twaalf, zonder hun gebruikelijke leerkracht op maandag. De sfeer was een beetje wiebelig met een leerling die wel wilde werken, en een andere die dat duidelijk niet wilde. Afgewisseld met enkele onrustige leerlingen uit andere klassen, die tijdelijk bij mij werden geplaatst. Een vreemde dag waar het de kunst werd om te weten wanneer je de teugels moet laten vieren.

De dag  werd nog vreemder, voor mij persoonlijk dan, toen ik in het begin van de middag een bericht kreeg via whatsapp. Niet gericht aan onderwijsassistent Michael maar aan de kunstenaar Hermanus, afkomstig van iemand voor wie ik al eens een opdracht had gemaakt. Al lezende, trok er een wenkbrauw omhoog. Een verzoek om na te willen denken over een tweede, nogal ongebruikelijke opdracht… ik bevestigde dat en vroeg, nieuwsgierig, over wat voor soort opdracht het ging.

En ongebruikelijk was het, nog geen vijf minuten na mijn ‘ja’. Het verzoek was er één waar veel collega artistiekelingen moeite mee hebben. De vraag was of ik een baby wilde tekenen… een baby uit de naaste omgeving van de opdrachtgever… die dood was geboren. Hier werd ik stil van en had heel even moeite om mijn aandacht bij mijn werk te houden maar ik kon me gelukkig snel herpakken en antwoordde dat ik er over na zou denken.

De vraag bleef in mijn achterhoofd spoken en na schooltijd besprak ik dit met enkele collega’s want ik heb weliswaar wel meer bijzondere opdrachten aangenomen in het verleden, maar deze spande toch wel de kroon. Persoonlijk zou ik geen beeld willen hebben, denk ik vanaf mijn luie bank, van een stilgeboorte van een kind waarvan ik de vader zou zijn… maar dacht ook: wie ben ik om te oordelen?

De foto’s die ik voor deze opdracht kreeg, waren ook geen makkelijke als voorbeeld. Net na de geboorte genomen met bloed en huidsmeer nog op het ongewassen, kleine gelaatje, maar wel met een bijna serene, vredige uitdrukking. Ik dacht aan de ouders en aan hoeveel foto’s ik zelf heb genomen tijdens de geboorte van mijn zoon. Dat zijn dierbare herinneringen, maar die van mij waren vrolijk, prachtig en nog steeds zeer dierbaar als ik ze zo nu en dan weer voorbij zie komen. Daarom had ik er moeite mee. Ik heb op level 57 inmiddels best wel wat dode dierbaren gezien maar heb er nooit een seconde over nagedacht om van die dierbaren een foto te maken.

Voor mij was het doorslaggevend, dat ik van al mijn dierbare overledenen, mooie herinneringen heb, zodat ik in staat ben om hen op een mooie, bijna vrolijke manier te herinneren. De ouders van dit stil geboren kind, hebben geen levende herinneringen. Daarom nam ik na veel wikken en wegen de opdracht aan. Het gaat geen ‘makkie’ worden maar als ik zo iets kan bijdragen om iets dierbaars te kunnen geven met mijn bekwaamheid, dan lijkt het me dat alleen maar iets moois.

Hermanus,

Driebergen, 24 februari 2026.

Lees meer >> | 29 keer bekeken

Rainy day, dream away

Niks moeten… wat is het zalig af en toe. Een middag en avond helemaal voor mezelf op mijn laatste vakantiedag. Buiten regent het maar binnen staat m’n kachel op 23gr. De boodschappen zijn binnen en ik hoef nergens meer heen dus comfortabele kleren aan. In dit geval een Gothic kilt. Lekker luchtig en gewoon omdat het kan. Buitenshuis draag ik deze niet want helaas zijn er enkele mannen die denken dat je één of andere leipo bent… afwijkend van het beeld van de jeans dragende, testosteronrijke heteroman… en je nogal raar aan kijken… waar ik me verre van comfortabel bij voel. Maar daar heb ik mijn eigen ‘kasteel’ geen last van.

Mijn buren zijn hardhorend dus de ‘Red Hot Chili Peppers’ (live at Slane Castle) komen lekker luid uit m’n speakers, laptop op schoot en even typen voordat ik ga tekenen. De eerste opzet mislukte dus op naar een tweede poging… ik geef het niet op... terwijl ik al voorzichtig nadenk of ik de mysterieuze dame uit de bus in blauw of sepia ga uitwerken. Een luxe probleem op dit moment.

Af en toe een lekker dansje met mezelf doen en misschien ga ik zelfs headbangen… wellicht een fijn ouwe lullen-tukkie doen… of een middagmatinee met een mooie film? Tot nu toe heeft deze regenachtige zondag alles wat het moet hebben. Tussendoor een wasje draaien en een soepie eten… wachtend op de 5 in de klok.

Alles zen dus… klaar voor de eerste werkdag morgen in het speciaal basisonderwijs… na een bijzondere staycation in de voorjaarsvakantie met onverwachte wendingen. Fijne dagen gehad met mijn zoon aan de pooltafel en een leuk middagje Rotterdam, mijn geboren- en getogenstad, met hem gehad, die we afsloten met broodjes Surinaams en Nasi Moxie Metie. Er ging een wereld voor hem open… en… last but not least… na 12 jaar vriendschap, online via facebook en messenger, heb ik dan eindelijk een echte ontmoeting gehad met Els en de Cultuurhoek in Trois Montagnes bezocht. Als kers op de taart, is er ook al een duo-expositie gereserveerd die zijn vernissage op 18 juli a.s. gaat krijgen. Ze vond het ‘en passant’ niet kunnen dat ik geen website meer had en raadde me aan om op exto een website te openen en zo geschiedde. Veel werk maar ook erg leuk om aan te werken. Wat een week! Maarrr… so far, so good. Ik borrel en bruis!

Hermanus,

Trois Montagnes, 22 februari 2026.

Lees meer >> | 78 keer bekeken

In m'n sas...

Vorig jaar zag ik als een berg op tegen de voorjaarsvakantie, al was het maar een week. Net twee maanden 'op mezelf' als co-ouder, na een paar pittige jaren... ik zat in zak en as. Een jaar later is het  gelukkig een ander verhaal, helemaal in m'n artistieke en sociale sas... en mijn vakantie is omgevlogen, al vierde ik het thuis.

Een collega zei na mijn verse scheiding en verhuizing: 'Trek er maar een jaartje voor uit joh… denk aan jezelf.' 

Ik herinner me dat ik fronste... zo lang? Maar ze had gelijk. Het ging langzaam vooruit, met kleine stapjes, maar regelmatig grepen eenzaamheid en wanhoop me naar de strot. Aan een nieuwe relatie moest ik niet denken… daar was gewoon te veel voor gebeurd. Eerst wonden likken en een nieuw thuis zien te creëren.

Langzaam en beetje bij beetje, lukte dat. Mijn werk was een prettige en nuttige afleiding en naast dat kwam ik ook in een soort van buurtpanel terecht, begeleid door de Sociale Dorpsteams. Bewoners uit mijn buurt, komen met regelmaat samen om van alles en nog wat te bespreken, te organiseren, om zo de verbinding en leefbaarheid te bevorderen in mijn multiculturele wijk. Zo leerde ik steeds meer nieuwe mensen kennen en na de zomervakantie, begon ik ook weer af te spreken met oude vrienden maar ook met nieuwe mensen via facebook.

Ook mijn creatieve kant is weer aan het borrelen en bruisen. Een drieluik over mijn scheiding, is gemaakt, waardoor ik het beter heb kunnen verwerken. Een stuk goedkoper dan een psycholoog. Mijn lach is weer terug en inmiddels lachen mijn ogen weer volop mee. Of zoals Arnold Schwarzenegger het iconisch zei: ‘I’m bàck!’

Lees meer >> | 96 keer bekeken

Ooghonger

Ik wilde stiekem met je dansen maar het ontbrak me aan lef om je te vragen. Het zou ook wel een beetje raar zijn geweest, in een halfvolle, rijdende bus richting Utrecht. In gezelschap van mijn zoon van 12. Bovendien ben ik 47 met 10 jaar ervaring, en jij minimaal 25 jaar jonger.

Lees meer >> | 80 keer bekeken

Borrelen en bruisen

Mijn artistieke bloed borrelt en bruist weer... stroomt met hoge snelheid door mijn aderen. En dat allemaal door een toevalligheid via messenger. Een reactie op een schilderij van mij, met een foto van een bevriende kunstenares die een soortgelijk schilderij was begonnen maar niet had voltooid.

Lees meer >> | 176 keer bekeken

Mozes kriebel

Tjeemig de pemig... de ene dag ben je nog level 57 op een waakvlammetje... de andere dag iemand van 18 met 39 jaar ervaring, vuur en passie op exto.

Een korte blog... toegegeven... maarrr... wordt vervolgd... 

Lees meer >> | 9 keer bekeken