Michael Schuurmans

Old School

Tjeemig de pemig… voor het mogen volgen van een opleiding tot onderwijsassistent, was het tonen van een HAVO-diploma voldoende maarrr… helaas… gatenkaas. Ik ben deze kwijtgeraakt (waarschijnlijk achter m’n rug weggegooid door een ex die ook al mijn jeugdtekeningen in de kliko dumpte) en ook via het digitale imperium van ‘Het Rijk’, is het papiertje niet te vinden. Om te bewijzen dat ik op level 57 nog kan rekenen en spellen, mocht ik dus voor een intake naar Utrecht na een halve werkdag. Achteraf gezien niet verkeerd want het opvragen en laten opsturen van een document, dat aantoont dat ik wel degelijk mijn HAVO met succes heb doorwandeld, had me 72 euri gekost.

Met enige tegenzin reed ik naar Utrecht, was keurig op tijd en na een korte instructie en een bakkie pleur, kwam ik in een lokaal terecht met ongeveer 10 jong volwassenen, die stuk voor stuk kinderen van me hadden kunnen zijn. Ik fronste even en voelde me ineens errug oud, als enige met leesbril, maar ik was er klaar voor… 2,5 uur de tijd… kom maar op!

Het waren ‘maar’ 357 vragen in 7 verschillende categorieën en nog een resterende met vragen waarin mijn persoonlijke competenties werden vergeleken met MBO-leerlingen van 16 tot 35 jaar… dat leverde wederom een frons op… en voelde me weer oud.

Het ging gelukkig vlot. Ik kon me goed afsluiten voor geluidjes om me heen zoals meldingen op telefoons om me heen en enkele kandidaten die nogal luidruchtig waren met potlood en kladpapier voor de rekensommen.

Na anderhalf uur had deze oudere jongere zijn laatste vraag beantwoord en verbazingwekkend genoeg, was ik als eerste klaar. Mozes kriebel! Snel een evaluerend gesprekje erna en ik bleek 90% van de vragen goed te hebben beantwoord en werd met veel complimenten welkom geheten voor de opleiding. Niet sjlekt…

Toch wel opgelucht, reed ik richting Driebergen. Niet omdat ik de test had doorstaan,  maar wel omdat ik me als ‘greybeard’, weer even jong voelde en de jonkies, old school getraind, ver achter me had gelaten. Ain’t dead yet!

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 8 juli 2026.

Lees meer >> | 76 keer bekeken

Zomaartjes

Ze maken me altijd spontaan vrolijk en meestal is dat wederzijds... zomaartjes. Toevallige en vluchtige ontmoetinkjes met ‘total strangers’, die acute glimlachen tevoorschijn toveren. Het leuke is dat ze altijd geheel onverwacht zijn. Vanochtend was daar een mooi voorbeeld van.

Wachtend voor het rode licht, achter een dame in een auto die behoorlijk druk was om met haar vingers haar lange haren te fatsoeneren in haar achteruitkijkspiegel. Ik vond het een vermakelijk schouwspel en verbaas me sowieso wat veel vrouwen allemaal nog aan hun uiterlijk doen in de auto, onderweg naar… nagels lakken, lippen stiften, wenkbrauwen epileren, et cetera.

Haar ogen waren zichtbaar via haar spiegel dus ik besloot een goedkeurend duimpje op te steken. Ze zag het niet en ging fanatiek verder. Een tweede duimpje met een goedkeurende blik, zag ze wel en ik zag haar spontaan in de lach schieten waarop ik zelf ook in de lach schoot. Inmiddels was het groen licht… ze sloeg linksaf en ik reed rechtdoor… maar ze kon het niet laten om nog even snel te toeteren en een duimpje uit haar raam te steken. Zij blij, ik blij… zo simpel kan het zijn. Het kost geen enkele moeite en je krijgt er toch energie van.

Good evening & good luck!

Michael,

Driebergen, 2 juli 2026.

Lees meer >> | 74 keer bekeken

Running to stand still

‘Je rent jezelf voorbij volgens mij’, zei mijn vertrouwenspersoon vorige week, ‘even pas op de plaats joh!’. Ik hoorde het maar luisterde niet en rende door, terwijl ik al aardig wat ballen in de lucht had en probeerde te houden. Misschien wel te veel… hoewel… misschien? Het lijkt er eigenlijk verdomd veel op dat de vertrouwenspersoon gelijk had en na een vervolggesprek gisteren, is dat ‘misschien’ nu achterhaald en een realiteit. Als ik nu niet rustiger aan ga doen, loop ik uiteindelijk tegen een muur en die zal waarschijnlijk niet meegeven.

Zielig voel ik me absoluut niet, mijn leven is verre van saai, maar ik moet erkennen dat het niet meevalt om te 'stroomlijnen', op level 57. Leuk maar pittig fulltime werk voor een rokende schoorsteen, een huis ‘aan kant’ te houden, een puber op te voeden… en dat zijn alleen nog maar de ‘kerntaken’. Naast die taken, die al de nodige tijd en energie vergen… een serieuze expositie in het vooruitzicht waar ik nog nieuw werk voor wil maken en… ook nog es een ‘nieuwe liefde’ probeer te vinden in de weinig, echte vrije tijd die ik heb.

Tijd om keuzes te maken want ik merk zelf nu ook sterk dat er te veel spanning is en te weinig ontspanning in m’n leven. Ik kijk amper meer naar goede series of films, teken te weinig, en dat begint bijna ten koste te gaan van mijn ‘kerntaken’. Dus pas op de plaats en mijn focus op wat echt belangrijk is voor mij op dit moment.

Die kerntaken gaan onverbiddelijk door en de expositie is voor mij nu toch wel ook echt een hoofdzaak. Erg belangrijk voor mij maar ook voor mijn ‘duo’. Het wordt dus tekenen geblazen en het ‘daten’ tot dan aan de kant schuiven… dat vreemde maar tegelijkertijd boeiende wereldje van ‘online daten’. Als ik het kort zou moeten samenvatten als blogger, columnist, mooimaker… dan zou ik het heel zwart/wit omschrijven als een mix tussen de Muppetshow en Boer(in) Zoekt…

Maar net als het leven, is dat ‘daten’ niet zwart/wit… want uiteindelijk is alles grijs. Het is alleen behoorlijk lastig in een tijdperk van zwart en wit, om dat grijs te blijven zien. Genuanceerd te blijven.

Voor mezelf nu dus de schone taak om dat 'grijs' weer te vinden en als een begin is dat een opzegging van de dating-site voor 50 plusserts. Het was soms leuk, sporadisch echt waardevol, maar ook bij tijd en wijle simpelweg 'unheimisch'. Ik kan het wel even missen nu voor de broodnodige ontspanning en richt mezelf op wat er nu echt toe doet. Even geen ‘running to stand still’. Tijd voor echte liefde, for me, my son, myself… and I.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 30 juni 2026.

Lees meer >> | 112 keer bekeken

Clockwise...

Tik tak… tik tak… minder dan drie weken te gaan voor de laatste loodjes. De loodjes voor de ‘grote comeback’ in expo-land. Ik zou liegen als ik typ dat ik niet gespannen ben… al is het leuke, gezonde spanning. Iets wat ik lang niet gevoeld heb maar het komt nu langzamerhand toch wel weer opzetten. Het tintelt… jeukt… als niet eerder tevoren.

Alle puntjes staan wel op de spreekwoordelijke i’s, zelfs mijn zoon werkt mee, maar in mijn achterhoofd blijft toch de vraag spoken of er iets over het hoofd wordt gezien. Gelukkig staan we er niet alleen voor en denken er nog meer mensen mee naast Els en ik. Dat stelt me enigszins gerust… maar toch…

Ondertussen nog geen belletje gehad van de Gall & Gall dus ik ga er gemakshalve van uit, dat mijn werkjes nog netjes aan de zuignappen hangen… maar dat terzijde.

En dan nog het grote onbekende. Hoeveel mensen komen er daadwerkelijk op deze dag die voor veel mensen ook een eerste vakantiedag is? Hebben we genoeg, te veel of te weinig natjes en droogjes? Komt er pers op af… en zo ja… wat vindt die ervan dan? Gaan we wat verkopen?

Het is dat ongewisse wat het leuk maakt… en spannend! Valt onze kunst in de smaak? En toch wel het ‘grootste dingetje’… je toont je werken waar stukjes van je ziel in zitten maar wordt dat ook zo gezien en ervaren? Iets verkopen is uiteraard leuk maar voor mij is het altijd belangrijker geweest dat mensen echt blij zijn met wat ze van me kopen. Het verzacht soms, bij enkele werken, het afscheid nemen van een ‘kindje’.

De spanning stijgt maar nog even geduld uitoefenen. In de tussentijd: blijven ademen en lachen.

Good day & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 28 juni 2026.

(Foto: I.G.H. Schuurmans)

Lees meer >> | 91 keer bekeken

Moth to a flame

Eén… twee… en jawel… een derde mus pleurt van m’n dak. En dat binnen een uur na thuiskomst, halverwege de middag. Ik heb gelukkig mijn boodschappen binnen, na zoonlief (we hadden allebei een schoolloze dag. geen IJsvrij maar Föhnvrij) naar zijn moeder te hebben gebracht en een mini-expositie te hebben ingericht. Deze oudere jongere gaat nergens meer heen, na als een scheermes door bijna snijbare hitte te hebben bewogen.

Het ophangen van mijn werken is gelukt en ik ben eerlijk gezegd best wel trots over hoe ik dat heb gedaan. Geen ruimte voor ezels bij de Gall & Gall op Binnenhof 2-3 van Driebergen, geen ruimte op de muren dus om op te vallen, koos ik voor iets anders, iets nieuws: zuignappen op het raam! Improviseren is ook een kunst. Ja toch?!

Bescheidenheid is troef, een mini-expo met drie werken, welke onderdeel uitmaken van een best groot evenement waar 82 kunstenaars hun kunsten mogen tonen in evenveel etalages van de winkeliers en overige ondernemers van Driebergen. Het is mijn eerste keer dat ik hier aan meedoe en voel me vereerd dat ik hiervoor werd uitgenodigd na een avondje bij de plaatselijke Rotary waar leden van de organisatie van Driebergen Art aanwezig waren. Het is ook mijn eerste ‘visitekaartje’ als kersverse, mooimakende Drieburger, dus voor mij toch een mijlpaaltje… in opmaat naar een echte duo-expositie in De Cultuurhoek, samen met Els van Stratum.

De klok tikt ongenadig door maar alles is op schema voor onze comeback. De enige keuzestress voor mij, tot nu toe, is 'het weer'. Als het op 18 juli weer zo bloedverziekend heet is als vandaag, dan geen plakkerige leren broek maar eerder iets luchtigs met een Schots tintje. Je moet als ‘mooimaker’ toch een klein beetje opvallen?

Iets wat ik op mijn laatste expositie wel heb geleerd, toen ik met mijn ex-vrouw en onze piepjonge zoon op de foto mocht voor het AD. Hartstikke leuk… en hierna bijna hilarisch toen de zgn. verslaggeefster, mijn toenmalige vrouw wilde gaan interviewen over het portret van David Bowie waarmee ik exposeerde. Puur omdat ze er hokjesgericht vanuit ging, over hoe ‘artiesten’ er uit zouden moeten zien…

Terwijl de ‘koperen ploert’ nu genadeloos op mijn ramen en platte dak ramt en ik me probeer aan te passen aan 31gr, hoop ik dat het iets memorabels gaat worden… dat er reacties gaan komen via werken en visitekaartjes bij de Gall & Gall… en nog meer eigenlijk… dat de komende expositie met Els gaat slagen. Het gaat in ieder geval gezellig en bijzonder worden. Hapjes, drankjes, live-muziek… twee bijzondere kunstenaars met een  eigen stijl… ‘sensualiteit’ als thema… what can go wrong?

Good, easy night & good luck!

Hermanus,

Trois Montagnes, 26 juni 2026.

Lees meer >> | 125 keer bekeken

Houten hart

‘Senior dating’… online startend… het is en blijft iets lastigs, iets onwerkelijks bijna als ik niet mee was gegaan met de tijd. Vroegâh ging je gewoon uit, kwam je iemand tegen die je meteen in de ogen kon kijken maar nu is het eerst 'aftasten' via o.a. Whatsapp. 

Het besef is best lastig, na enige bijzondere ervaringen, dat ik op level 57, geen voordeel geniet van het feit dat ik pas op latere leeftijd vader werd. Van een prachtige zoon weliswaar, die me jong van geest houdt, maar voor een soort van tweede leven na 17 jaar huwelijk, merk ik dat het lastig is voor mij en een potentiële nieuwe vlam, om een puber van bijna 13 in een ‘nieuw leven te gieten’.

De meeste serieuze ‘kandidates’ van mijn leeftijd, hebben vaak kinderen die al volwassen zijn, die de puberteit al voorbij zijn en vaak ook niet meer thuis wonen of gewoon al zelfstandig functioneren. Ze hebben simpelweg meer tijd… en soms is het dan frustrerend om tot een afspraak te komen...

‘Kun je aanstaande zaterdag?

‘Nee, dan kan ik niet want dan is mijn zoon bij me. Maan- of dinsdagavond, of anders het weekend erop?’

‘Haha, heb je wel tijd om te daten of een vrouw in je leven met fulltime werken en je zoon?’

‘Tijd heb je niet, dat maak je.’

‘Klopt… maar je bent toch niet op zoek naar FWB’s of ONS’s? Want dan houd het hier op.’

Ik kende de afkorting ONS niet, toen mijn wonden na mijn scheiding en verhuizing waren gelikt, en ik voorzichtig op zoek ging naar een nieuwe partner. Eenmaal de FWB geprobeerd, nadat me uitgelegd was wat het betekent, maar dat werd geen succes… er ontbrak gewoon iets.

Alleen is maar alleen en mensen zijn m.i. niet gebouwd om zo door het leven te gaan. Maar eenmaal bekend met de termen… neen! Geen FWB en ONS. Ingewikkeld gedoe en ik ben ook op zoek naar iets diepers dan alleen ‘fysieke vriendschap’, hoewel huidhonger wel degelijk iets is wat ik zou willen missen… maar dan wel met een partner die in meer geïnteresseerd is, dan mijn ‘buitenkant’. Seks is weliswaar leuk en lekker, maar… zonder gevoel erbij… vluchtig en betekenisloos.

Die betekenis (her)vinden valt niet mee op gevorderde leeftijd. Niemand van mijn leeftijd zonder rugzakje. Er zijn drempels te nemen, latten te verlagen, soms eisen bij te stellen en vertrouwen durven blijven hebben na het verlies van een vorig leven door scheiding of dood. Hoe onbevangen ben je nog? Durf je nog op je bek te gaan?

Zelf zie ik nu mijn geleefde leven nu als ‘research’, veel geleerd, en durf gelukkig nog mensen te vertrouwen, ondanks meerdere, behoorlijke ‘set backs’ in het verleden waarin mijn vertrouwen aardig op de proef werd gesteld. Zonder vertrouwen is het opbouwen van iets nieuws en levensvatbaars, zo goed als onmogelijk. Ik vertrouw hierbij op mijn inmiddels ervaren 'antennes'. Ze zijn niet feilloos maar wel getraind en ik negeer ze nog maar zelden.

Ik weet inmiddels wat ik niet wil maar belangrijker: wat ik wèl wil. De kunst is nu om daarin een partner te vinden… een zielsmaatje. Iemand die mijn positieve kanten ziet maar ook mijn nukken accepteert. Deze nachtvlindert mot en blijft het licht zoeken… en hopelijk vinden.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 20 juni 2026.

Lees meer >> | 107 keer bekeken

Meester en leerling...

Hoewel ik ongelooflijk trots ben, is het tegelijkertijd ook wel ‘a wee bit’ bitter om op level 57 te merken, dat je zoon op level 12, je voorbij aan het streven is. Het is nog net geen voldongen feit maar de tijd nadert rap dat het wel degelijk een feit wordt.

Eigen schuld? Nee. Ik heb hem met veel plezier de beginselen van het poolbiljart bijgebracht, als voormalig kroegkampioen. We begonnen drie jaar geleden in een kroeg in Utrecht, op een versleten laken en niet al te beste keus, maar hij vond het leuk, had al snel ‘feeling’ voor het spelletje en ik zag hem groeien… en vooral… plezier in het spel hebben! Nu spelen we sinds anderhalf jaar bij Ozebi in Utrecht. Op goede, verwarmde tafels en inmiddels met onze eigen keus. Dat scheelt aanzienlijk.

Vorig jaar werd ik door iemand van het personeel, ene Peter, benaderd. Out of the blue… maar we waren opgevallen. Hij vroeg hoe oud mijn zoon was en toen hij vernam dat hij op level 11 zat, zette hij grote ogen op en meldde dat hij echt talent had en als klap op de vuurpijl kwam het aanbod voor gratis lessen van Peter… met het vooruitzicht dat als hij goed zijn best zou doen, hij over twee jaar rijp was om competitie te spelen. Okay…

Nu, een jaar later, heeft mijn zoon getraind, veel geleerd. Zijn ultieme test gaat worden om 15 ballen, geplaatst over de lengteas van de tafel, achter elkaar te ‘potten’. Als dat lukt… competitie. Hij is er bijna… is bij de 13. Dat is te merken de laatste weken. Het is weliswaar nek-aan-nek… soms win ik en soms hij… maar de tijd komt eraan dat ik hem als meerdere zal moeten erkennen… en dat is toch effe wennen.

En toch… voel ik me behoorlijk trots, als zijn eerste ‘meester’. Zoals ook vandaag, waar hij me de eerste partijen, alle hoeken van de tafel liet zien. Ik werd er echt even chagrijnig van, maar kon me herpakken om een slachtpartij te voorkomen. Uiteindelijk was het toch 6-5 voor junior. Ik gaf hem een verdiende high five en glimlachte… waarschijnlijk met pretoogjes. Het is goed en zoals het hoort… namelijk dat de leerling uiteindelijk de meester voorbij gaat. Het is en blijft alleen wennen dat hij mij complimenten geeft als ik een mooie bal pot.

Aan de andere kant, is dat nog een reden om extra trots te zijn want hij is sportief en heeft respect voor zijn ‘tegenstander’… eigenlijk het allerbelangrijkste. Gelukkig is hij nog niet beter in tekenen…

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 7 juni 2026.

Lees meer >> | 92 keer bekeken

Game on!

Het gaat nu echt spannend worden. Na 11 jaar van afwezigheid in de ‘kunstscene’, door nogal vervelende ervaringen in Utrechtse kunstkringen, ga ik zoals eerder geschreven, weer exposeren. Niet alleen, maar samen met Els van Stratum, die evenals ik, een comeback gaat maken na jaren van artistieke stilte.

Een fotoshoot, door niemand minder dan Michael Kooren, is achter de rug met mooie resultaten… uitnodigingen zijn voorbereid en inmiddels hebben we nu ook een contactpersoon bij ‘De Cultuurhoek’ in Driebergen, die ons gaat begeleiden. We hebben een lijst gekregen met punten waar we op moeten letten en Els ik gaan daar maandag mee aan de slag tijdens een werksessie.

Het is nu dus nog een kwestie van nieuwe werken maken, maar ook oude werken zullen vertegenwoordigd zijn. Inspiratie genoeg voor de nieuwe werken maar nu nog de rust en energie zien te vinden. Ik vind het spannend want de klok begint te tikken. Twee maanden lijkt nog ver weg maarrr… de ervaring leert dat tijd vliegt en dat ik voor elk werk, de nodige tijd nodig heb.

We hebben er in ieder geval veel zin in en zijn reuze benieuwd hoe onze werken uitkomen als ze door elkaar aan de muren hangen en op sokkels staan. Tik tak… tik tak… wordt vervolgd.

Good night & good luck!

Hermanus

Driebergen, 20 mei 2026.

Lees meer >> | 170 keer bekeken

Stil geboren

Een last is van m’n schouders gegleden. Ik schreef er al eerder over maar nu is de ‘klus geklaard’. De moeilijkste opdracht die ik ooit heb gekregen en die nu eindelijk voltooid is. Ik twijfelde lang over het aannemen van deze opdracht en nam hem uiteindelijk aan. Puur vanwege het feit dat de ouders, die ik niet ken, dit als enige herinnering zullen hebben in plaats van een foto die niet bepaald vrolijk stemt.

Een portret van een stil geboren baby met een pittige foto als ‘model’. Een foto van een baby die geen daglicht mocht zien en nog onder het baarbloed en huidsmeer zat, zodat er weinig karaktertrekken zichtbaar waren. Afgesproken werd dat het een profieltekening zou worden want anders zou het ook een onmogelijke opgave worden. Mijn aanvankelijke twijfel werd duidelijk toen ik er aan begon… gedwongen te kijken naar een weliswaar vredig snoetje… alsof hij gewoon aan het slapen was… maar wel met de kennis dat hij nooit wakker zou worden.

Het greep me bij tijd en wijle bij de strot en heb de tekening meerdere malen opzij gelegd, ook vanwege het feit dat er twee sterfgevallen in mijn familie kwamen. Het werd te veel ‘dood’ op een gegeven moment en kon het simpelweg niet opbrengen. Maar het leven ging weer verder na de verdrietige gebeurtenissen, en zeker toen mijn leven nieuwe, positieve impulsen kreeg, kwam de moed terug om de baby te voltooien.

Het is een mooie, zachte tekening geworden… al zeg ik het zelf. Het plastic waarop de baby lag, heb ik vervangen door wollige doeken met wat zachte, blauwe tinten en heb zijn gelaatstrekken laten overgaan in een ‘hemelse’ wolkenpartij… alsof hij slaapt. Uiteindelijk heb ik het gesigneerd in Casa Kira. Een leuk en mooi toeval. De ‘klant’ is gelukkig zeer tevreden en schreef me dat ze in tranen was… waarop ik zelf ook vol schoot, want dit was retezwaar, super emotioneel, en heb me voorgenomen om zoiets dergelijks niet meer te doen… ondanks dat ik weet dat ik mensen blij heb gemaakt en dat een dankbaar gevoel geeft.

Good day & good luck!

Hermanus,

Herveld, 16 mei 2026.

Lees meer >> | 147 keer bekeken

Broeva haro!

 ‘Life is what happens while you’re making other plans’. Een mooie quote van John Lennon die voor mij klopt als een zwerende vinger… sluit als een bus… whatever. Vorig jaar zat ik in de meivakantie in een hele andere modus. Balend van zoveel vrije tijd, mijn werk missend en naar mijn omgeving toe, doen alsof er niks aan de hand was. Plannen? Had ik wel maar er kwam niets uit m’n klauwen. Mijn enige doel was de vakantie doorkomen, series kijkend, en wachten op de prettige afleiding die mijn werk als onderwijsassistent me gaf. Mijn wonden waren nog niet gelikt na een ‘perfecte storm’ waar drie grote, ingrijpende stormen, tegelijk bij elkaar waren gekomen om een negatieve spiraal te vormen. Het lijdend voorwerp zijn van een heksenjacht, een scheiding en aansluitende verhuizing, hadden mijn leven totaal, maar dan ook totaal op zijn kop gezet en kon toen echt niet bevroeden dat er ooit een einde aan zou komen aan dat diepe, ellendige gevoel.

Een jaar later, een nieuwe meivakantie en… een compleet ander beeld. Ik verheugde me op de twee weken vrij en tot nu toe bevallen die prima. In Driebergen ben ik inmiddels een Drieburger geworden, vaste gast in een buurtpanel en schrijf columns voor een plaatselijke krant.

In tegenstelling tot hoe ik me vorig jaar voelde, durf ik nu soms amper te geloven dat het leven weer zon bevat en dat ik gek genoeg een eerder gewaande allergie voor die zon, niet meer heb. Het besef daalt in dat die ‘allergie’ ergens anders vandaan kwam en dat door het ‘verliezen’ van bepaalde spanningsbronnen, mijn angst voor de zon is verdwenen. Toch knijp ik zo nu en dan in mijn arm… is het allemaal wel echt of heb ik ‘gewoon’ nog last van wat restjes laag zelfbeeld?

Verdomd… het lijkt er toch op dat het leven me weer toelacht. Broeva Haro!... zoals Obelix het zo mooi kan scanderen. Wat ik vorig jaar, en de jaren daarvoor, niet had kunnen bedenken… is dat ik na elf jaar weer ga exposeren, een nieuwe liefde heb gevonden en wat ik helemaal niet had kunnen bedenken… een ontwerp aan het maken ben om een lelijke tatoeage op mijn bovenarm, na veertig jaar eindelijk mooi te laten maken. Echt een leuk project. Wel één die me een beetje zenuwachtig maakt want toen ik mijn gitaartje liet zetten, gierden de zenuwen door mijn lijf en vond ik het eufemistisch gesteld… geen prettig gevoel. Maar ook dat is nu anders. In plaats van twee ‘stoere vrienden’, gaat er nu een fijne dame met me mee om figuurlijk ‘mijn handje vast te houden’. Een dame die me plaagt dat ik een watje ben maarrr… zou een watje toegeven dat ie huiverig is voor ‘de naald’? Ik wacht glimlachend op antwoord en in de tussentijd geniet ik van mijn leven terwijl ik andere plannen maakte.

Good day & good luck!

Michael

Driebergen, 30 april 2026.

Lees meer >> | 112 keer bekeken