Michael Schuurmans

My first love

Muziek… een prachtige kunstvorm, misschien wel de mooiste van alle. Als beeldend kunstenaar, misschien tegenstrijdig om te typen, maar ik teken of schilder zeker niet elke dag, maarrr… een dag zonder muziek is er nog nooit geweest vanaf mijn eerste LP’s, lang geleden. Van Abba, Queen,  AC/DC, Rainbow en Van Halen. Het is toch wel mijn grootste liefde, begin ik te vermoeden.

Mijn horizon daarin is zeer breed. Van The Beatles tot Iron Maiden en van Carl Orff tot ZZ Top… en heel veel er tussenin, met een voorkeur voor muziek met een lekker gitaartje erin, van zacht tot hard. Bepaald niet in één hokje te plaatsen en dat zorgt soms voor verwarring op een grappige manier. Zo sprak ik onlangs een dame die me als een hardrocker had gelabeld en haar wenkbrauwen optrok toen ik zei dat ik vroeger met m’n moeder naar Prince was geweest in De Kuip.

Ik kan en wil gewoon niet zonder, geen enkele dag… en dat is ooit prachtig bezongen door John Miles:

“Music was my first love
and it will be my last
Music of the future and music of the past
to live without my music
it would be impossible to do
in this world of troubles
my music pulls me through!”

En zo is het, maar niet alleen in een ‘world of troubles’ want voor elke emotie is er de juiste muziek. Als ik boos ben of even een ‘oppepper’ kan gebruiken, kan Megadeth me tot bedaren brengen door even lekker te headbangen… Pink Floyd om heerlijk op weg te dromen met de oogjes dicht… Joe Satriani voor de focus als ik teken… Marcus Miller als ik effe lekker wil dansen… Y&T als ik een roze bril op heb… en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ook één van de fijne dingen met muziek, is dat er aan veel nummers herinneringen kleven. Herinneringen die me af en toe verdrietig maken… of me aan iets moois doen denken in het verre of recente verleden… aan mensen die me dierbaar zijn, of waren, als ik muziek hoor die ik op een uitvaart heb gehoord.

Het mooiste voor mij is en blijft, hoe muziek emoties kan veroorzaken op de meest onverwachte momenten. Meestal in de auto als ik alleen, een iets langere rit dan de twintig minuten naar m’n werk maak. Sommige gitaarsolo’s in een crescendo, kunnen me kippenvel en rijzende, prettig kriebelende haren op mijn benen bezorgen… soms, bij sommige nummers rollen de tranen spontaan over m’n wangen maar het meest geniet ik van vrolijke rock waarbij ik de solo’s meefluit en stuurgitaar speel.

Een heerlijke, permanente liefde die me nooit zal verlaten (nooit saai, tenzij ik doof word), en me door vele stormen heeft geloodst… vele vormen van blijdschap heeft gegeven en vooral… heel veel waardevolle herinneringen. Een liefde die alleen maar blijft groeien. En… zoals Prince het zo mooi zong:

“I love you baby, but not like I love my guitar
Uh-uh
Not like I love my guitar, no”

Good night & get lucky!

Michael,

Driebergen, 9 augustus 2026..

Lees meer >> | 114 keer bekeken

Sting me

Al jaren speelde ik met de gedachte om m’n tatoeage van een gitaartje te laten veranderen. Eén die me qua vorm stoorde en hoog op m’n arm, gelukkig onzichtbaar was voor de buitenwereld. Het kwam er niet van… tot ik een dame ontmoette die een hele mooie op haar arm heeft en me inspireerde. Er begonnen raderen te draaien en ik begon te schetsen. Al schetsend kwamen er steeds meer ideeën en voor ik ’t wist, waren er niet alleen een aangepaste gitaar, maar ook andere dingen die mijn persoonlijkheid weerspiegelen zoals een Japans teken, een schaakbord en een G-sleutel.

Er was een surrealistische tekening ontstaan waar ik best trots op was en ik wist al aan wie het toe wilde vertrouwen om het in inkt om te gaan zetten op mijn arm. Zijn naam is Jeroen Thomas. Mijn beste leerling toen ik in 2011 portretles gaf aan volwassenen op de Volksuniversiteit van Maarssen. Door omstandigheden en een talent voor tekenen en schilderen, werd hij professioneel tatoeëerder en ik zag door de jaren heen, mooie tatoeages van zijn hand voorbij komen op facebook.

Via facebook benaderde ik hem en hij was meteen enthousiast om deze taak op zich te nemen. Stap 1 was gezet. Ik was alleen nog niet helemaal tevreden met het ontwerp en stelde stap 2 nog even uit zodat ik de tijd had om het ontwerp naar volle tevredenheid te voltooien. Ondertussen bleef ik contact met Jeroen houden en uiteindelijk kwamen we dankzij Jeroens input tot een werkbaar en mooi ontwerp. Het schaakbord verdween en een schaakstuk verscheen. Het Japanse teken en de G-sleutel bleven... en een klavertje vier werd op 't laatst toegevoegd... dus nu echt tijd voor stap 2.

Op 29 juli was het zover. Het zetten zou zo’n slordige 5 uur in beslag nemen dus op tijd op weg richting Andijk. Een banaan, twee mandarijnen en broodjes met geklutst ei zorgden onderweg voor een goede bodem om de ‘helse pijnen’ te doorstaan... ik had helaas geen goede herinneringen aan het zetten van het gitaartje. De reis was fileloos dus ik kwam te vroeg. Dat hinderde niet... en tijd genoeg dus om eerst gezellig een bakkie te doen en bij te praten na 15 jaar… en m’n zenuwen onder bedwang te krijgen. Ik werd prettig gerust gesteld door Jeroen en zijn charmante vrouw Jessica… de tijden waren veranderd sinds 1986 op tatoeagegebied… maar toch…

Het ging gebeuren… tijd voor ‘de naald’. In Jeroens studio bekeken we met laatste blikken naar ons ontwerp en de schets werd op mijn arm aangebracht. De eerste lijntjes kwamen… en Mozes Kriebel… het bleek reuze mee te vallen! Niet dat ik het niet voelde maar de gevreesde ‘helse pijnen’ waren snel uit mijn systeem en had er volledig vertrouwen in gekregen.

Het werd uiteindelijk een erg gezellige dag met veel muziek uit de jaren ’80 op de achtergrond, wat bij ons leuke herinneringen opriep, naast de herinneringen van de portretlessen. Het resultaat was ook verbluffend mooi geworden en na nog even gezellig kletsen na het zetten, reed ik tevreden, fluitend en stuurgitaar spelend naar huis. Jeroen… bedankt!

Good day & get lucky!

Michael,

Herveld, 31 juli 2026.

Lees meer >> | 147 keer bekeken

Sensualiteit

Wat een bijzonder en mooi, laatste weekend was het! Onze expositie zit erop en het was op alle fronten een succes. Goed bezocht, goed verkocht… leuke mensen ontmoet en gesproken… genoeg veren in mijn derrière gekregen voor een pauwenkamp, geanimeerde gesprekken gehad, ervaren hoe uiteenlopend er gekeken en ‘gevoeld’ kan worden bij onze werken in een ontspannen sfeer… en zelf vond ik het erg leuk om hier en daar uitleg te geven bij mijn werken.

Wat het meest is blijven hangen zijn de persoonlijke rondleidingen van mijn bijna blinde buurman, een dame die gefascineerd naar ‘What’s your move?’ keek en een gesprek met me aanging over hoe de ‘partij’ ook zou kunnen eindigen… en een dame die geëmotioneerd raakte bij één van mijn tekeningen en deze besloot aan te schaffen.  

Het laat me achter met een meer dan voldaan gevoel. Het heeft iets in me losgemaakt. De mooimaker is weer volop aanwezig. Herboren is een te groot woord, want de mooimaker in me is nooit echt weg geweest, maar het heeft zeker een positieve prikkel gegeven om me nòg meer met mooie dingen maken, bezig te houden.

Nieuwe connecties zijn gemaakt, ‘netwerk’ uitgebreid. Deze expositie heeft me meer zelfvertrouwen gegeven dan ik me vooraf kon bedenken. Hetzelfde geldt ook voor Els. De samenwerking was meer dan goed en we hebben besloten dat deze expositie niet iets eenmaligs was, als ‘partners in art’. We hebben de smaak te pakken en naast en vooral door elkaar, is gebleken dat er iets boeiends ontstaat door onze verschillende stijlen. Bijna magisch te noemen.

Inmiddels hangen al mijn werken, op drie na, weer in mijn eigen huis. Een mooie gelegenheid om dat eens ‘om te gooien’. Wat oude werken van… en nieuwe aan de muur… plus een aantal toekomstige in mijn hoofd om enthousiast mee aan de slag te gaan, waarvan de eerste reeds ‘in ontwikkeling’ is.

Kortom: Broeva Haro!

Good night & get lucky!

Hermanus,

28 juli 2026.

Lees meer >> | 101 keer bekeken

Een spijkertje op laag water

Een soort van leegte overvalt me op deze maandag. Hard gewerkt en toegeleefd naar de grote dag op 18 juli, na hectische en intensieve weken op school… maar het was allemaal zeer de moeite waard.

De laatste werken van Els gingen vrijdagochtend in de lak en mijn laatste werk was klokslag 00:00 klaar en moest op de dag van de opening nog ‘even’ ingelijst worden terwijl (bijna) alles al opgehangen was op vrijdagavond. Daar zijn we aardig zoet mee geweest en konden dat op één spijkertje na, bijna voltooien.

Er was in de theaterzaal een gezelschap een film aan het kijken, precies aan de andere kant van de muur waar mijn laatste werkje moest komen te hangen. Ik tikte zo voorzichtig mogelijk maar al snel vloog de deur open van de filmzaal en er verscheen een dame die, zeer eufemistisch gesteld, ‘not amused’ was…

‘Dit kan ècht niet hoor’, snauwde ze.

‘We kappen er al mee’, was mijn reactie.

Helaas verstond ze, naar hoge mate van waarschijnlijkheid iets anders, in de trend van ‘kappen nou’. Ze zei iets onverstaanbaars maar gezien de begeleidende blik, wenste ze me niet veel goeds toe. Ik bood excuses aan (al wist ik niet waarvoor) waarop ze weer de zaal in ging. Enkele seconden later verscheen ze wederom. Haar blik maakte me dankbaar dat ik een uitvaartverzekering heb en liet ons vol verbazing achter. What the fuck?!

Zaterdag de 18^e… de grote dag. Het beruchte spijkertje (ik ga hem inlijsten) in de muur getikt en ook m’n nieuwste werk hing snel. Hapjes en drankjes stonden klaar, de muzikanten waren keurig op tijd dus het feest kon beginnen.

Het werd een erg gezellige dag met als enige nadeel dat we amper tijd hadden om alle gasten rustig te spreken. De muziek was een perfecte omlijsting, bracht nog meer gezelligheid en pas na enkele uren keerde er iets van rust in de tent zodat we even konden ademen. Ook enkele werken werden verkocht dus een dag met een gouden randje.

De zondag was beduidend rustiger met enkele bezoekers maar waar we wel leuke, geanimeerde gesprekken mee konden voeren. En gelukkig was het weer erg fijn. Niet te warm en een lekker briesje dus zaten we hoofdzakelijk buiten te kletsen over van alles en nog wat. Als klap op de vuurpijl kwam er nog een laatste gast die een persoonlijke rondleiding wenste, alles goed bekeek, serieuze vragen stelde en ook nog eens een werk van me kocht. In hindsight een perfect einde van een zeer geslaagd expo-weekend in de Cultuurhoek.

En nu dus even helemaal niks… en dat voelt behoorlijk leeg en raar na een intensieve aanloop en een drukke vernissage. Bijna surrealistisch, om maar even een kunstterm erin te gooien. Ik kijk, en Els ook, in ieder geval terug op twee zeer geslaagde dagen.

Good night & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 20 juli 2026

Lees meer >> | 79 keer bekeken

A little breakaway...

Het was kort maar zeer de moeite waard… een bezoek aan North Sea Jazz in Rotterdam. Ik had weliswaar een dagkaart maar had deze al lang geleden gescoord omdat Marcus Miller zou optreden. Het was een cadeautje voor mezelf toen ik in een ‘duistere’ periode zat en mezelf met iets leuks in het vooruitzicht wilde kietelen.

Toen kon ik alleen nog niet bevroeden dat er een serieuze expositie aan zou komen en dat de laatste weken op school nogal wat van mijn energie zouden vergen. Met nog zeven werken in te lijsten waarvan nog twee te voltooien. De ene op een ‘tipping point’ (wel of niet aan verder gaan?) en de andere waarvan mijn duo Els wel iets afweet, maar tot haar grote ergernis, tot de opening, niet alles. Een klein, licht mysterieus werkje… een beetje à la ‘Kind of Blue’. Geduld Els… all shall be revealed!

Gisteren dus eerst naar de lijstenmaker om lijsten en passe partouts uit te zoeken en te bestellen… hopend dat ik er op tijd mee zou zijn. Hallelujah! Ik was op tijd en werd erg prettig en vakkundig geholpen door Dieter en Hedde Klaasen, vader en zoon, die de lijstenmakerij runnen. Een bloosmomentje kwam zelfs nog voorbij toen ik de in te lijsten werken toonde aan Hedde. Hij riep spontaan zijn vader erbij en kreeg behoorlijk wat onverwachte veren in mijn derrière. Ik moest zeker niet te weinig vragen… en voelde acuut mijn artistieke achilleshiel opspelen… want hoe bepaal je dat? Arbeidsuren? Natte vingerwerk? Een combinatie van?

De lijsten opgelucht afgevinkt en na wat huishoudelijke taken en boodschappen, reed ik richting Rotjeknor met een lekkere playlist onderweg waardoor zelfs twee files me niet konden weerhouden om lekker mee te zingen, stuurgitaar te spelen en te fluiten. Om 16:45 parkeerde ik bij P+R Slinge… één halte vanaf Zuidplein met de metro en tien minuten later, liep ik met de meute mee naar Ahoy.

Eenmaal binnen keek ik m’n ogen uit. Allerlei soorten mensen die op even verschillende artiesten afkwamen… van jong tot oud. Ik vond de zaal waar Marcus Miller op zou treden en kwam zowaar een oude vriendin van mijn schooltijd tegen. Gezellig! Even bijgekletst, wat koels gedronken en nog even samen naar Marcus gekeken maar het was haar kopje thee niet… de mijne wel dus ik bleef. Al had ik op iets meer swingnummers gehoopt, was de hommage aan Miles Davis zeer de moeite waard. Ook het er even uit zijn, onder gelijkgestemde mensen zijn en de zinnen van een drukke tijd verzetten, waren welkom. Na het concert nog even gekletst, koud water gedronken op een koel plekje en daarna vertrok ik wederom fluitend, richting m'n knusse huis om nog wat aan m’n laatste tekeningen te werken en daarna tevreden te gaan slapen.

Good day & good luck!

Michael,

Driebergen, 12 juli 2026.

Lees meer >> | 157 keer bekeken

Old School

Tjeemig de pemig… voor het mogen volgen van een opleiding tot onderwijsassistent, was het tonen van een HAVO-diploma voldoende maarrr… helaas… gatenkaas. Ik ben deze kwijtgeraakt (waarschijnlijk achter m’n rug weggegooid door een ex die ook al mijn jeugdtekeningen in de kliko dumpte) en ook via het digitale imperium van ‘Het Rijk’, is het papiertje niet te vinden. Om te bewijzen dat ik op level 57 nog kan rekenen en spellen, mocht ik dus voor een intake naar Utrecht na een halve werkdag. Achteraf gezien niet verkeerd want het opvragen en laten opsturen van een document, dat aantoont dat ik wel degelijk mijn HAVO met succes heb doorwandeld, had me 72 euri gekost.

Met enige tegenzin reed ik naar Utrecht, was keurig op tijd en na een korte instructie en een bakkie pleur, kwam ik in een lokaal terecht met ongeveer 10 jong volwassenen, die stuk voor stuk kinderen van me hadden kunnen zijn. Ik fronste even en voelde me ineens errug oud, als enige met leesbril, maar ik was er klaar voor… 2,5 uur de tijd… kom maar op!

Het waren ‘maar’ 357 vragen in 7 verschillende categorieën en nog een resterende met vragen waarin mijn persoonlijke competenties werden vergeleken met MBO-leerlingen van 16 tot 35 jaar… dat leverde wederom een frons op… en voelde me weer oud.

Het ging gelukkig vlot. Ik kon me goed afsluiten voor geluidjes om me heen zoals meldingen op telefoons om me heen en enkele kandidaten die nogal luidruchtig waren met potlood en kladpapier voor de rekensommen.

Na anderhalf uur had deze oudere jongere zijn laatste vraag beantwoord en verbazingwekkend genoeg, was ik als eerste klaar. Mozes kriebel! Snel een evaluerend gesprekje erna en ik bleek 90% van de vragen goed te hebben beantwoord en werd met veel complimenten welkom geheten voor de opleiding. Niet sjlekt…

Toch wel opgelucht, reed ik richting Driebergen. Niet omdat ik de test had doorstaan,  maar wel omdat ik me als ‘greybeard’, weer even jong voelde en de jonkies, old school getraind, ver achter me had gelaten. Ain’t dead yet!

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 8 juli 2026.

Lees meer >> | 155 keer bekeken

Zomaartjes

Ze maken me altijd spontaan vrolijk en meestal is dat wederzijds... zomaartjes. Toevallige en vluchtige ontmoetinkjes met ‘total strangers’, die acute glimlachen tevoorschijn toveren. Het leuke is dat ze altijd geheel onverwacht zijn. Vanochtend was daar een mooi voorbeeld van.

Wachtend voor het rode licht, achter een dame in een auto die behoorlijk druk was om met haar vingers haar lange haren te fatsoeneren in haar achteruitkijkspiegel. Ik vond het een vermakelijk schouwspel en verbaas me sowieso wat veel vrouwen allemaal nog aan hun uiterlijk doen in de auto, onderweg naar… nagels lakken, lippen stiften, wenkbrauwen epileren, et cetera.

Haar ogen waren zichtbaar via haar spiegel dus ik besloot een goedkeurend duimpje op te steken. Ze zag het niet en ging fanatiek verder. Een tweede duimpje met een goedkeurende blik, zag ze wel en ik zag haar spontaan in de lach schieten waarop ik zelf ook in de lach schoot. Inmiddels was het groen licht… ze sloeg linksaf en ik reed rechtdoor… maar ze kon het niet laten om nog even snel te toeteren en een duimpje uit haar raam te steken. Zij blij, ik blij… zo simpel kan het zijn. Het kost geen enkele moeite en je krijgt er toch energie van.

Good evening & good luck!

Michael,

Driebergen, 2 juli 2026.

Lees meer >> | 118 keer bekeken

Running to stand still

‘Je rent jezelf voorbij volgens mij’, zei mijn vertrouwenspersoon vorige week, ‘even pas op de plaats joh!’. Ik hoorde het maar luisterde niet en rende door, terwijl ik al aardig wat ballen in de lucht had en probeerde te houden. Misschien wel te veel… hoewel… misschien? Het lijkt er eigenlijk verdomd veel op dat de vertrouwenspersoon gelijk had en na een vervolggesprek gisteren, is dat ‘misschien’ nu achterhaald en een realiteit. Als ik nu niet rustiger aan ga doen, loop ik uiteindelijk tegen een muur en die zal waarschijnlijk niet meegeven.

Zielig voel ik me absoluut niet, mijn leven is verre van saai, maar ik moet erkennen dat het niet meevalt om te 'stroomlijnen', op level 57. Leuk maar pittig fulltime werk voor een rokende schoorsteen, een huis ‘aan kant’ te houden, een puber op te voeden… en dat zijn alleen nog maar de ‘kerntaken’. Naast die taken, die al de nodige tijd en energie vergen… een serieuze expositie in het vooruitzicht waar ik nog nieuw werk voor wil maken en… ook nog es een ‘nieuwe liefde’ probeer te vinden in de weinig, echte vrije tijd die ik heb.

Tijd om keuzes te maken want ik merk zelf nu ook sterk dat er te veel spanning is en te weinig ontspanning in m’n leven. Ik kijk amper meer naar goede series of films, teken te weinig, en dat begint bijna ten koste te gaan van mijn ‘kerntaken’. Dus pas op de plaats en mijn focus op wat echt belangrijk is voor mij op dit moment.

Die kerntaken gaan onverbiddelijk door en de expositie is voor mij nu toch wel ook echt een hoofdzaak. Erg belangrijk voor mij maar ook voor mijn ‘duo’. Het wordt dus tekenen geblazen en het ‘daten’ tot dan aan de kant schuiven… dat vreemde maar tegelijkertijd boeiende wereldje van ‘online daten’. Als ik het kort zou moeten samenvatten als blogger, columnist, mooimaker… dan zou ik het heel zwart/wit omschrijven als een mix tussen de Muppetshow en Boer(in) Zoekt…

Maar net als het leven, is dat ‘daten’ niet zwart/wit… want uiteindelijk is alles grijs. Het is alleen behoorlijk lastig in een tijdperk van zwart en wit, om dat grijs te blijven zien. Genuanceerd te blijven.

Voor mezelf nu dus de schone taak om dat 'grijs' weer te vinden en als een begin is dat een opzegging van de dating-site voor 50 plusserts. Het was soms leuk, sporadisch echt waardevol, maar ook bij tijd en wijle simpelweg 'unheimisch'. Ik kan het wel even missen nu voor de broodnodige ontspanning en richt mezelf op wat er nu echt toe doet. Even geen ‘running to stand still’. Tijd voor echte liefde, for me, my son, myself… and I.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 30 juni 2026.

Lees meer >> | 170 keer bekeken

Clockwise...

Tik tak… tik tak… minder dan drie weken te gaan voor de laatste loodjes. De loodjes voor de ‘grote comeback’ in expo-land. Ik zou liegen als ik typ dat ik niet gespannen ben… al is het leuke, gezonde spanning. Iets wat ik lang niet gevoeld heb maar het komt nu langzamerhand toch wel weer opzetten. Het tintelt… jeukt… als niet eerder tevoren.

Alle puntjes staan wel op de spreekwoordelijke i’s, zelfs mijn zoon werkt mee, maar in mijn achterhoofd blijft toch de vraag spoken of er iets over het hoofd wordt gezien. Gelukkig staan we er niet alleen voor en denken er nog meer mensen mee naast Els en ik. Dat stelt me enigszins gerust… maar toch…

Ondertussen nog geen belletje gehad van de Gall & Gall dus ik ga er gemakshalve van uit, dat mijn werkjes nog netjes aan de zuignappen hangen… maar dat terzijde.

En dan nog het grote onbekende. Hoeveel mensen komen er daadwerkelijk op deze dag die voor veel mensen ook een eerste vakantiedag is? Hebben we genoeg, te veel of te weinig natjes en droogjes? Komt er pers op af… en zo ja… wat vindt die ervan dan? Gaan we wat verkopen?

Het is dat ongewisse wat het leuk maakt… en spannend! Valt onze kunst in de smaak? En toch wel het ‘grootste dingetje’… je toont je werken waar stukjes van je ziel in zitten maar wordt dat ook zo gezien en ervaren? Iets verkopen is uiteraard leuk maar voor mij is het altijd belangrijker geweest dat mensen echt blij zijn met wat ze van me kopen. Het verzacht soms, bij enkele werken, het afscheid nemen van een ‘kindje’.

De spanning stijgt maar nog even geduld uitoefenen. In de tussentijd: blijven ademen en lachen.

Good day & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 28 juni 2026.

(Foto: I.G.H. Schuurmans)

Lees meer >> | 147 keer bekeken

Moth to a flame

Eén… twee… en jawel… een derde mus pleurt van m’n dak. En dat binnen een uur na thuiskomst, halverwege de middag. Ik heb gelukkig mijn boodschappen binnen, na zoonlief (we hadden allebei een schoolloze dag. geen IJsvrij maar Föhnvrij) naar zijn moeder te hebben gebracht en een mini-expositie te hebben ingericht. Deze oudere jongere gaat nergens meer heen, na als een scheermes door bijna snijbare hitte te hebben bewogen.

Het ophangen van mijn werken is gelukt en ik ben eerlijk gezegd best wel trots over hoe ik dat heb gedaan. Geen ruimte voor ezels bij de Gall & Gall op Binnenhof 2-3 van Driebergen, geen ruimte op de muren dus om op te vallen, koos ik voor iets anders, iets nieuws: zuignappen op het raam! Improviseren is ook een kunst. Ja toch?!

Bescheidenheid is troef, een mini-expo met drie werken, welke onderdeel uitmaken van een best groot evenement waar 82 kunstenaars hun kunsten mogen tonen in evenveel etalages van de winkeliers en overige ondernemers van Driebergen. Het is mijn eerste keer dat ik hier aan meedoe en voel me vereerd dat ik hiervoor werd uitgenodigd na een avondje bij de plaatselijke Rotary waar leden van de organisatie van Driebergen Art aanwezig waren. Het is ook mijn eerste ‘visitekaartje’ als kersverse, mooimakende Drieburger, dus voor mij toch een mijlpaaltje… in opmaat naar een echte duo-expositie in De Cultuurhoek, samen met Els van Stratum.

De klok tikt ongenadig door maar alles is op schema voor onze comeback. De enige keuzestress voor mij, tot nu toe, is 'het weer'. Als het op 18 juli weer zo bloedverziekend heet is als vandaag, dan geen plakkerige leren broek maar eerder iets luchtigs met een Schots tintje. Je moet als ‘mooimaker’ toch een klein beetje opvallen?

Iets wat ik op mijn laatste expositie wel heb geleerd, toen ik met mijn ex-vrouw en onze piepjonge zoon op de foto mocht voor het AD. Hartstikke leuk… en hierna bijna hilarisch toen de zgn. verslaggeefster, mijn toenmalige vrouw wilde gaan interviewen over het portret van David Bowie waarmee ik exposeerde. Puur omdat ze er hokjesgericht vanuit ging, over hoe ‘artiesten’ er uit zouden moeten zien…

Terwijl de ‘koperen ploert’ nu genadeloos op mijn ramen en platte dak ramt en ik me probeer aan te passen aan 31gr, hoop ik dat het iets memorabels gaat worden… dat er reacties gaan komen via werken en visitekaartjes bij de Gall & Gall… en nog meer eigenlijk… dat de komende expositie met Els gaat slagen. Het gaat in ieder geval gezellig en bijzonder worden. Hapjes, drankjes, live-muziek… twee bijzondere kunstenaars met een  eigen stijl… ‘sensualiteit’ als thema… what can go wrong?

Good, easy night & good luck!

Hermanus,

Trois Montagnes, 26 juni 2026.

Lees meer >> | 181 keer bekeken