Stalen zenuwen?
D-day brak gisteren aan. Ik was al vroeg wakker. Deels door gevoelige ribben en deels doordat mijn hoofd meteen aan stond. Drukke dagen voor de boeg met twee uitvaarten, waarvan één vandaag en de tweede morgen, maar gisterenavond stond er gelukkig iets leuks maar ook wel spannends op de agenda. Ik ging Kira ontmoeten en de spiegels van haar ziel zien.
Goed voorbereiden dus. Geen ruimte voor errors…
- Casual kleren mee naar m’n werk…check!
- Geschoren en geknipte nagels…check!
- Tandpasta en borstel… check!
- Eau de toilet… check!
- Haarmousse, strong… check!
- Een rode roos… check!
- Stalen zenuwen… oeps…
De maandagochtend op school was begonnen. De roos kon ik niet in de auto laten liggen want deze had toch water nodig… dus ‘sneaky’ mee de klas in en in een glas water in een hoekje gezet. Dat bleef toch niet onopgemerkt. Eén leerling zat al naar me te ginnegappen. Hij kon niet echt lang zijn nieuwsgierigheid bedwingen…
‘MEESTER?! HEBBIE EEN DATE?!!
Mijn wangen voelde ik verkleuren en keek ernstig naar de leerling met mijn wijsvinger voor mijn mond… sssjjjt. Te laat. De andere leerlingen en de juf hadden het, niet te missen, ook gehoord en er werd grijnzend naar me gekeken…
‘Ooohh… de meester gaat DATEN! Hihihi’
Er was geen weg terug meer… bevestigde de vraag en ging snel koffie halen... pompidompidom... en probeerde me zo goed en kwaad als het kon, te concentreren op mijn werk. Het werk leidde me goed af, de klok ging snel en ik ging door de leerlingen gemaakte vogelhuisjes, beschilderen met diezelfde leerlingen, met leuke gesprekjes tijdens het schilderen. Zelf schilderde ik vrolijk mee.
Na schooltijd ging de klok errug traag maar het werd toch kwart over vier en trok me terug om me te verkleden, wat mousse door mijn haar te gooien en m’n tanden te poetsen. Oeps… bijna vergeten om subtiel wat eau de toilet op m’n polsen te spuiten en deze vervolgens langs mijn nek te wrijven. Terug in de klas was het:
‘Oehhh meester… dat is beter dan je shirt met Animal!’
De juf zat breed te grijnzen. Of ik ook foto’s had? Tuurlijk... Bij het zien ervan, bleef ze grijnzen waardoor mijn wangen voor de tweede keer richting krotenkleur gingen. Gelukkig was het inmiddels half vijf en was ik klaar voor vertrek. Klaar voor D(ate)-day? Nee! De zenuwen gierden door mijn lijf… en dat op level 57! Aan de ‘andere kant’ was er sprake van angstzweet en dat vond ik vreemd genoeg, enigszins geruststellend. De shuffle was weer onverbiddelijk...
We waren op tijd en uit onze auto’s gestapt. En nu? Een elleboog? Een hand? Toch maar een knuffel met een licht verhoogde hartslag. Ik bood haar m’n arm aan die ze accepteerde, gingen naar binnen en nadat we allebei onze onwennigheid hadden uitgesproken, voelde ik dat m’n hartslag weer normaal werd en weer kon ‘ademen’. De volgende vier uur vlogen voorbij zonder pijnlijke stiltes, met bezielde spiegels, geanimeerde gesprekken en een minutenlange slappe lach. Zelfs onze ober werd er vrolijk van…
Een lange dag kwam zo heel fijn tot een eind. We stapten weer in onze auto’s en ik reed in een vreemde bubbel, met een glimlach die niet van m’n gezicht te rammen was naar Trois Montagnes… to be continued. 🍀
Michael,
Trois Montagnes, 14 april 2026.
