Michael Schuurmans

Köfte, Roti en krullen

Een fijn begin van de dag... toen ik besefte dat ik sinds lange tijd, eindelijk eens wakker werd van de wekker en dat ik dwars door de merels heen ben geslapen. Waterkoker aan voor een mok dark roast, volkoren broodjes gesmeerd en belegd met casselerrib. Beetje mosterd erop? Why not?!

Opgewekt reed ik naar school. Fluitend en stuurgitaar spelend, liet ik de avond bij de Rotary nog even passeren en moest glimlachen bij een resultaat hiervan, nl. een uitnodiging om te exposeren bij Art Driebergen. Een jaarlijkse expositie waar kunstenaars uit de buurt maar ook van verder weg, hun kunsten een maand lang mogen tonen in de etalages van de ondernemers in Driebergen. Als ik dus een match kan maken met een winkelier, worden het ineens na ruim 11 jaar expo-stilte, twee exposities in twee maanden.  

So far, so good… en gelukkig bleef de dag goed. De extra inzet van en rond mijn zoon, maakte de dag nog beter want voor wiskunde haalde hij gisteren een ruime voldoende, dus: een apetrotse vader hier die morgen zijn belofte waar gaat maken (als hij zijn toets goed zou maken) en Roti gaat bestellen. Bijkomend voordeel… ik hoef morgen niet te koken! Vandaag zullen hij en ik het moeten doen met zelfgemaakte Köfte, Turkse rijst en een frisse salade. Het is niet anders…

Gisterenavond ook fijn papier gestreeld. Ik noem het zo omdat ik op dik, ‘technisch tekenpapier’ werk waar bijna geen korrel in zit dus met een glad oppervlak. Zeker voor de lichte toetsen, vergt dat ‘fingerspitzengefühl’… het moet gestreeld worden en soms voelt het zelfs alsof ik over het papier zweef. De bijzondere dame uit de bus vordert. Ze krijgt mooie krullen, al zeg ik het zelf. Het punt van loslaten nadert maar er mist nog iets… en hopelijk kom ik er vanavond achter wat precies. Tis een kwestie van doorzetten en vooral… geduld!

Good night & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 11 maart 2026.

Lees meer >> | 126 keer bekeken

Een avondje bij de Rotary...

Met een goed gevoel reed ik naar m’n werk vanochtend. Een drukke dag en avond voor de boeg maar ik was trots op m’n zoon die zoveel van zijn vrije weekendtijd had opgeofferd om zijn huiswerk en weektaak af te krijgen en dat vervulde me met optimisme. Ik gaf hem een extra dikke knuffel voordat hij de trein instapte en reed fluitend en stuurgitaar spelend naar een nieuwe schooldag toe.

Het werd een goede dag, op wat gebruikelijke incidentjes na, maar alle leerlingen gingen weer vrolijk naar huis. Debriefen, nakijken, opruimen, rooster voor de volgende dag in orde, dus ook weer vrolijk naar huis. Snel boodschappen doen, mail checken en op naar een speciale avond van de plaatselijke Rotary, een actieve serviceclub met 34 leden. Zij zetten zich in voor zowel lokale als internationale projecten. Ik was nieuwsgierig en met open vizier stapte ik binnen bij Champ 'Aubert…

De ontvangst was hartelijk door de reeds aanwezige Rotariërs. Ze kwamen allen, ook degenen die erna binnen kwamen, vriendelijk naar me toe om me de hand te schudden en zich voor te stellen, want ik was één van de voor hen onbekende gasten (al wist ik toen nog niet dat ik geacht werd om te spreken) en concludeerde dat de nieuwsgierigheid wederzijds was. Al snel had ik het ene na het andere geanimeerde gesprek en dat werd voortgezet tijdens een zalig Italiaans buffet.

Er was oprechte interesse vanuit een betrokkenheid met Driebergen en haar jeugd. Zelf was ik als vader van een tiener en werkzaam in het onderwijs, gevraagd om aan te haken bij het Sociale Dorpsteam en zo de Rotariërs in te lichten over wat er speelt bij de jeugd van tegenwoordig.

Ik mocht na het diner met twee bevlogen jeugdwerkers gaan ‘spreken’. Het werd een goed gesprek nadat we ons kort hadden voorgesteld, met serieuze vragen vanuit het publiek… de Rotariërs. Waar lopen jongeren tegenaan… en vooral over wat er beter zou kunnen om bijvoorbeeld verveling tegen te gaan? Ze willen m.i. oprecht iets betekenen en na afloop zei de voorzitter dat het een nuttige avond was en dat er meerdere zaadjes waren geplant waarmee ze aan de slag gingen. Ik ben zeer benieuwd hoe de zaadjes gaan ontkiemen.

Na het serieuze werk, kon ik het niet laten om een klein beetje reclame te maken. Voor mezelf maar ook voor de komende duo-expo in de Cultuurhoek. De ruimte van Champ 'Aubert was tevens een expositiezaal dus een bruggetje was snel geslagen, en een praatje snel gemaakt, terwijl ik visitekaartjes uitdeelde en erachter kwam bij wie ik moest zijn om daar te exposeren. Voor deze blog werd er zelfs nog een groepsfoto gemaakt met leden van de Rotary en het Sociale Dorpsteam, en zo eindigde een mooie, bijzondere avond.

Met een vol hoofd van alle indrukken en nieuwe contacten, reed ik naar huis. Joggingbroek aan, voetjes omhoog. Moe maar zeer voldaan.

Good night & good luck!

Hermanus,

Trois Montagnes, 9 maart 2026.

Lees meer >> | 169 keer bekeken

Poolen, krullen en spaghetti

Zondagochtend… lekker uitgeslapen, langzaam koffie gedronken met een Javaanse Jongen op ’t balkon erbij. Geen stress bij mij. Bij mijn zoon was dat helaas een beetje anders. Hij loopt achter met z’n schooltaken en met name wiskunde, heeft de nodige aandacht nodig. Een figuurlijke zweep erover dus, want de overgang naar klas 2, kan in de gevarenzone komen, begreep ik via een mail van zijn mentoren. Gelukkig is hij er van doordrongen dat het anders moet en hij heeft keihard gewerkt dit weekend, uit zichzelf, ten koste van zijn schermtijd.

Omdat hij zo hard had gewerkt, was het tijd voor een beloning, dus met de bus naar Utrecht gegaan om anderhalf uur te poolen. Een drankje en een tosti erbij en knallen met die ballen! Het was leuk en gezellig. Zeker toen we een sympathieke toeschouwer kregen aan onze tafel. Een meisje van ongeveer 6 jaar met mooie krullen, in een paarse prinsessenjurk, vond het allemaal reuze interessant. Ademloos stond ze toe te kijken, net boven de rand van het biljart komend, hoe de ene bal na de andere, in de gaten van de pooltafel verdween. En ineens was ze zelf verdwenen… Ze was erachter gekomen dat de ballen die verdwenen, onder in de tafel weer verschenen en ze bleef gefascineerd bij die plek zitten waar de ballen terugkwamen. Het was aandoenlijk en ze ging ook braaf opzij als we toevallig daar moesten zijn om een bal te stoten. Ik vond het zeer aandoenlijk en moest regelmatig om haar lachen… en haar moeder ook.

De dame uit de bus vordert ondertussen en ik kreeg gisterenavond het idee om er een persoonlijke twist aan te geven in de haarpartij. Al die woeste krullen, schreeuwden bijna om er iets in te verweven… en zo geschiedde. Ik ben er niet ontevreden over en het volgende ideetje om het iets licht surrealistisch te geven, is reeds geboren in mijn hoofd… alleen nog maar even verweven en op naar de finish!

Al met al een lekkere dag. Zo meteen naar m’n potten en pannen om spaghetti te maken met een pittige tomatensaus met gehakt, basilicum en ‘nduja. Een simpele salade erbij en smullen maar. Hierna nog wat tv, even tekenen en dan in de zen-modus voor een eerste werkdag met aansluitend een diner en vergadering bij de Rotary…  en dan zit het weekend er helaas al weer op.

Hermanus,

Driebergen, 8 maart 2026.

Lees meer >> | 162 keer bekeken

Feels like a good thing...

De mysterieuze dame uit de bus vordert langzaam… maar gestaag. Het is toch wel het meest bijzondere portret in mijn artistieke bestaan waar ik nu aan werk. Niet in de laatste plaats omdat ik haar stiekem fotografeerde en eigenlijk nog steeds niet weet wat me bezielde om me daartoe te bewegen. Het was een impuls die ik nog niet eerder heb gehad. Niet vanuit huidhonger, iets wat ik wel degelijk voel sinds mijn scheiding (nu bijna twee jaar geleden), maar vanuit zuivere ooghonger.

Hoe langer ik aan haar werk, des te meer begin ik er bij te zien en te voelen. Ze heeft iets sensueels maar ook iets peinzends, iets van weemoed… iets verdrietigs in haar blik. Wat speelt er achter die bijzondere ogen? Waarschijnlijk kom ik er nooit achter maar dat maakt het extra spannend om aan te werken.

Als de busdame is voltooid, volgt een opdracht die minstens zo bijzonder is. Een portret van een stilgeboren baby… ‘en profile’... want details zijn nauwelijks waarneembaar. Een opdracht waar niet veel artistieke collega’s zich aan durven wagen en waar ik eerlijk gezegd ook tegenop zie, maar aangezien ik me voor kan stellen dat het iets moois kan zijn voor de ouders (andere, levendige herinneringen hebben ze niet), heb ik de opdracht aangenomen… maar het zal pittig worden.

Liever zou ik weer iets totaal anders gaan doen en de inspiratie hiervoor, kwam van Els. Ze meldde met jeukende vingers dat ze haar boetseerklei weer had gevonden, en ik dacht hierdoor aan het plezier wat ik in het verleden had om driedimensionaal te werken, met beide handen en alle tien mijn vingers. Ik begin zelfs al een beeld te krijgen wat ik ermee wil ga doen… nog eventjes geduld…

Geduld… iets wat ik niet heb voor de bezorgdienst van mijn nieuwe visitekaartjes. Ondanks dat ik keurig had aangegeven dat het pakketje voor mijn deur gezet mocht worden bij ‘niet thuis’… had de klootviool van een bezorger, niet even de moeite willen nemen om bij één van mijn 11 buren aan te bellen zodat hij mijn galerij op kon komen. Gevolg: woonachtig in Driebergen… mag ik het hopelijk, uiterlijk maandagmiddag, op gaan halen in Doorn… 5 km verderop. Geduld is een schone zaak… maar voor de GLS is dat nu op.

Genoeg geklaagd. Het is nu fijn weekend na een intensieve week op school. Dus… gezellig South Park kijken met mijn zoon, misschien een potje schaken, lekker eten (pizza voor hem en zuurkool met worst voor ondergetekende) en na het diner nog een leuke film kijken.

Good day & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 7 maart 2026.

Lees meer >> | 134 keer bekeken

Adem in... adem uit...

De merels wekten me niet vandaag. Ik had als een blok geslapen na twee korte nachten en ze wisten dat blijkbaar. Topvogels!

Na boterhammen smeren, het journaal bekijken en een mok pittige koffie, heb ik zoonlief op de trein gezet zodat hij naar zijn school kan, en vervolgens ben ik verder gereden naar mijn school.

Het werd een, eufemistisch gesteld, boeiende dag met o.a. een leerling die de klas niet in kwam omdat hij een ‘bad hair day’ had. Never a dull day in het speciaal basisonderwijs. Er waren meerder conflictjes gedurende de (donder!)dag maar uiteindelijk, dankzij goed teamwerk, hebben we goed en vrolijk kunnen afsluiten.

Via de mail, vernam ik dat de visitekaartjes op tijd bezorgd lijken te worden en zo werd het uiteindelijk een mooie lentedag. Vrolijk fluitend ben ik naar huis gereden en verbaasde me weer eens over het eerste nummer van de shuffle van mijn ‘Mike’s list’… alsof deze mijn ‘mood’ kan ruiken (Just Breathe ). Ik kreeg een creatief idee voor in de keuken… Tagliatelle met kip, roomkaas, sjalotje, knoflook en spinazie… en wat kruidelarij. Uitvoering geslaagd. De Zweedse kok is er niks bij!

Straks, als mijn zoon op bed ligt, heb ik hopelijk nog een beetje energie om verder te gaan met mijn mysterieuze dame uit de bus. Ze vordert langzaam maar gestaag… misschien komt er wat blauw bij… misschien ook niet. Het leuke van vrij werken… het kan alle kanten op zolang je 'open' blijft staan. Haar ‘ziel’ heb ik bijna te pakken, maar dan wordt het tricky, want als ik die ziel te pakken denk te hebben, wordt het een kwestie van wikken over wat ik nog toe wil voegen… te wegen wanneer ik het werk kan loslaten en de wijsheid hopen te hebben om dat laatste op tijd te doen, zodat het portret een tekening blijft en geen kopie wordt van de foto.

Good night & good luck!

Hermanus,

Driebergen, 5 maart 2026.

Lees meer >> | 109 keer bekeken

Merels en vloeken...

Humbug... humbug... weer ruim een uur voor de wekker wakker door de merels maar ook door een aanzienlijke blunder gisterenavond, die me bezig hield vanaf het moment dat ik m'n ogen opende. Voor de naderende expositie, maar ook voor een bijeenkomst bij de Rotary in Driebergen, wilde ik visitekaartjes laten maken zodat ik deze uit kan delen om de leden van de Rotary, naar onze expositie te lokken. Niet dat dit een doel op zich is, want ik ben gevraagd om mee te eten en mee te denken over duurzame investeringen voor de jeugd van 12 tot 18 jaar via de Sociale Dorpsteams.

Enige druk was aanwezig omdat de afspraak bij de Rotary al maandag a.s. is, dus ik moest op tijd een visitekaartje ontworpen hebben, om ze op tijd in his te hebben. Het was ook het juiste moment om door te pakken want ik had gisteren eindelijk het fijne bericht gekregen, dat mijn website door de ballotage was gekomen.

Na een uur bloed, zweet en tranen had ik het voor elkaar, dacht ik. Geschikt fotootje, naam, telefoonnummer, etc. Ik was er trots op. Op mijn website maar ook op het ontwerp van het kaartje. Meteen naar het winkelwagentje gegaan en betaald. Bezorging met ‘priority’ want alleen dan zouden de kaartjes voor maandag bezorgd zijn…

Met enthousiasme appte ik het ontwerp door naar Els en al snel kreeg ik de ontluisterende reactie:

‘Hmmm… mooi! Maar je website staat er niet op’.

Godverdegodver… excuus… Mozes kriebel... dom dom dom! Ik kreeg nog mee van Els dat ik het ook met de hand, achterop kon schrijven maar ik wilde het gewoon goed hebben. Ik besloot het bedrijf te mailen om de persen te stoppen en trachtte nog wat te ontspannen voordat ik zou gaan slapen. Energie om overnieuw te beginnen had ik niet, dus nu maar hopen dat ik op tijd was met annuleren…

Des ochtends er maar uit gegaan, koffie gezet, en kijken of ik nog iets nuttigs kon doen zoals de vaat of zo, maar besloot toch eerste de mail even te checken. Wederom ontsnapte een vloek uit mijn nog slaperige strot want ik bleek het verzoek tot annuleren aan mezelf te hebben gemaild…

De merels ineens dankbaar voor hun vrolijke gekwetter, volgde ik nu de inmiddels gevonden instructies op de site waar ik de visitekaartjes besteld had, en annuleerde het alsnog. Vervolgens nog een tweede mok ‘dark roast’ gezet en aan de slag gegaan met een nieuw kaartje waar m’n gloednieuwe website wèl op vermeld staat. Et voilà! Het lukte en na alles drie keer te hebben gecheckt, rekende ik weer af. Hopend dat de postbode op tijd op visite komt…

Hermanus,

Driebergen, 4 maart 2026.

Lees meer >> | 152 keer bekeken

Merels en pinot noir

Waardeloos… eerder wakker worden dan de wekker moet wekken. De merels buiten hebben daar geen last van en fluiten er vrolijk op los maar ik deel die vrolijkheid echter niet. Het zal ongetwijfeld met een vorderende leeftijd te maken hebben en een hoofd wat vrij snel op ‘aan’ staat, maar ik kan me tegenwoordig omdraaien en merels tellen wat ik wil… verder slapen is er niet meer bij.

Koffie gezet en laptop aan. Het nieuws even doornemen en ineens zie ik bij het journaal dat ‘deep canvassing’ in opkomst is. Leuk en mooi! Het zijn vrijwilligers die zich zorgen maken over de toenemende polarisatie in ons kikkerlandje en buiten onze grenzen. Ook de groeiende haat richting vluchtelingen die hier asiel proberen te vinden, baart hen zorgen.

Ze hadden afgelopen zaterdag mijn voordeur ook gevonden (eerste gedachte: oohh oohh… Jehova’s getuigen) en ik heb een goed en vooral genuanceerd gesprek met ze gehad. Dat is ook hun doel. Om door dit soort gesprekken mensen op andere, wat ruimdenkender gedachtes te brengen, omdat ze vinden dat er in Den Haag vooral óver mensen wordt gepraat en niet mèt ze.

Na een extra mok koffie was het tijd om richting school te gaan voor weer een nieuwe dag vol verrassingen. Het werd een leuke dag. Prachtig lenteweer dus bijna automatisch, vrolijker leerlingen en leerkrachten. Ik heb in ieder geval fijn en gezellig geklust met groepjes van 2 met als doel om 6 vogelhuisjes te maken en die vervolgens op het schoolterrein te gaan hangen. Prima dag dus en na werktijd weer als een speer terug om boodschappen te doen en het eten voor te bereiden voor het werkoverleg met Els, met wie ik ga exposeren. Genoeg te bespreken tijdens het diner met sambal goreng babi en sambal goreng boontjes, en een glaasje pinot noir… okay dan… twee.

De grove lijnen zijn uitgezet. Data gereserveerd... de ruimtes zijn bekend en live muziek is geregeld in de vorm van Johan Fransen op gitaar en Bruno Rombouts op accordeon. Nu alleen nog goede, recente foto’s voor de PR…. een persbericht schrijven… misschien iemand regelen die ‘spreekt’ op de opening en nog wat kleinere aandachtspuntjes… maarrrrr… we hebben de tijd. Wordt vervolgd.

Hermanus,

Driebergen, 2 maart 2026.

Lees meer >> | 112 keer bekeken

Witte raven en koperen katten

Het was kleiner dan ik verwachtte… Stadsbrouwerij ‘De Koperen Kat’… maar het was er niet minder gezellig door. Een rit van Trois Montagnes naar Delft meer dan waard om daar mijn oude buurman John (niet qua leeftijd) en alsmede Hugenoot (Scholengemeenschap Hugo de Groot) op te zien treden met zijn band ‘The White Raven’. Ik had me weliswaar ingesteld op een ruime dansvloer maar dansen ‘en place’ bleek ook fijn te zijn… zolang er geen mensen langs wilden. Ik verkeerde in het goede en gezellige gezelschap van Ynge (ook Hugenoot) en haar broer Ton. Het werd een heerlijk avondje swingen ‘en place’ en vooral veel meezingen op klassiekers van The Doors, Deep Purple, The Black Crowes maar ook van De Dijk. Letterlijk geborreld en gebruist… met zalige huisgebrouwen biertjes van De Koperen Kat, heerlijke muziek en geanimeerde gesprekken tussendoor met andere oudjes die spontaan tot stand kwamen… maar ook een beetje door mijn shirt met Animal van de Muppets.

Vandaag een dagje om bij te komen van een intensieve week… hoewel… morgen werken en aansluitend een werkoverleg met Els. Huis kuisen geblazen dus en de keuken in om morgen goed beslagen ten ijs te komen. Vergaderen tijdens lekker eten is altijd het fijnst, en ook nog eens productiever. Aangezien ze mee leest, verklap ik nog even niet wat er op het menu staat. Een paar ingrediënten? Okay dan… er zit o.a. verse gember in, verse sereh en knoflook.

Nu het huis is gekuist, het eten staat te pruttelen en Feyenoord helaas aan het verliezen is… pak ik mijn tekenblok er maar weer bij en ga weer verder met mijn mysterieuze dame uit de bus.

Hermanus,

Driebergen, 1 maart 2026.

Lees meer >> | 91 keer bekeken

Blauw

Uitslapen was er helaas niet bij vandaag na een intensieve werkweek. Zoonlief moest voetballen om 08:45 en ik had ‘de eer’ om in een koude, snijdende wind, te mogen vlaggen. Hierna mijn zoon naar zijn moeder gebracht, boodschapjes gedaan en een grote portie kibbeling verorberd. Ik voelde me moe hierna en met nog een optreden in Delft vanavond in ’t vizier, besloot ik een fijn ‘ouwe-lullen-tukkie’ te doen…

De feestelijke opening van een expositie was net voorbij. Mensen kwamen en gingen en terwijl ik even een pauze nam in een lekker warm zonnetje met een Javaanse Jongen en een glas rode wijn, zag ik haar het pand benaderen. De mysterieus mooie dame uit de bus… in een mooi, kobaltblauw zomerjurkje. Een schril contrast met de winterkleren toen ik haar stiekem kiekte. Ze had mooie rondingen waar ik ze graag zie. Ik verstijfde en kon nog net, een hoestbuitje onderdrukkend, een vriendelijk knikje geven om haar te verwelkomen. Ze knikte vriendelijk terug met een mooie glimlach en zei:

‘U lijkt op de foto uit de krant.’

‘Dat kan zomaar kloppen’, was het enige dat ik uit kon brengen terwijl ze naar binnen ging. Shite… mijn knieën knikten onder de rand van mijn stoere kilt…

Ze hing gewoon binnen aan de muur, ingelijst en al! Hoe zou ze reageren als ze zichzelf herkende? Het zweet brak me uit want ik had geen toestemming gevraagd om haar te fotograferen tijdens die vreemde busreis waar ze op dezelfde halte als ik instapte. In mijn achterhoofd had ik wel rekening gehouden dat ze dus uit de buurt zou kunnen komen en er een klein ‘risico’ was, dat ze via de plaatselijke media van deze expositie zou weten. Ik besloot buiten te blijven en nog een shaggie te draaien terwijl ik, net als in de bus, strategisch net langs haar keek door de grote, glazen voorgevel, alsof ik naar de andere bezoekers keek. Ze had een glas rode wijn (ook dat nog… mijn favoriete ‘gif’) gepakt en liep rustig langs de werken aan de muren. Ze bekeek elk werk aandachtig en kwam langzaam maar zeker in buurt van haar eigen portret. Nog één en ze was er…

En daar stond ze dan. Oog in oog met zichzelf en bleef, waar ik al bang voor was, langer staan dan bij de rest van het getoonde. Ze deed een stapje terug, sloeg haar armen over elkaar en bracht vervolgens een hand naar haar kin en stapte daarna naar voren om het portret van dichtbij te bekijken en ik zag haar wenkbrauwen, verbaasd omhoog schieten. De herkenning leek er te zijn. Ze begon om zich heen te kijken en toen ze me zag, nog steeds buiten, stapte ze op me af met iets grotere ogen en haar mond een beetje open. Er waren slechts twee opties. Of ze was ‘pleasantly amused’… of ze kwam me voor m’n bek slaan. Normaal kan ik redelijk goed ogen lezen maar nu had ik daar even de juiste focus niet voor. Ze was nog maar twee meter van me verwijderd toen ik ineens Joe Satriani hoorde met ‘Stars race across the sky’… mijn wekkermuziekje…

Hermanus,

Driebergen, 28 februari 2026.

Lees meer >> | 96 keer bekeken

Between heaven and hell...

Mijn werkweek begon, om een understatement te gebruiken, rommelig. Personeelskrapte… kids terug van vakantie… improviseren geblazen. Maar ik had er zin in en maakte er het beste van met twee leerlingen voor wie het nogal wennen was, dat ze de enigen waren van de gebruikelijke twaalf, zonder hun gebruikelijke leerkracht op maandag. De sfeer was een beetje wiebelig met een leerling die wel wilde werken, en een andere die dat duidelijk niet wilde. Afgewisseld met enkele onrustige leerlingen uit andere klassen, die tijdelijk bij mij werden geplaatst. Een vreemde dag waar het de kunst werd om te weten wanneer je de teugels moet laten vieren.

De dag  werd nog vreemder, voor mij persoonlijk dan, toen ik in het begin van de middag een bericht kreeg via whatsapp. Niet gericht aan onderwijsassistent Michael maar aan de kunstenaar Hermanus, afkomstig van iemand voor wie ik al eens een opdracht had gemaakt. Al lezende, trok er een wenkbrauw omhoog. Een verzoek om na te willen denken over een tweede, nogal ongebruikelijke opdracht… ik bevestigde dat en vroeg, nieuwsgierig, over wat voor soort opdracht het ging.

En ongebruikelijk was het, nog geen vijf minuten na mijn ‘ja’. Het verzoek was er één waar veel collega artistiekelingen moeite mee hebben. De vraag was of ik een baby wilde tekenen… een baby uit de naaste omgeving van de opdrachtgever… die dood was geboren. Hier werd ik stil van en had heel even moeite om mijn aandacht bij mijn werk te houden maar ik kon me gelukkig snel herpakken en antwoordde dat ik er over na zou denken.

De vraag bleef in mijn achterhoofd spoken en na schooltijd besprak ik dit met enkele collega’s want ik heb weliswaar wel meer bijzondere opdrachten aangenomen in het verleden, maar deze spande toch wel de kroon. Persoonlijk zou ik geen beeld willen hebben, denk ik vanaf mijn luie bank, van een stilgeboorte van een kind waarvan ik de vader zou zijn… maar dacht ook: wie ben ik om te oordelen?

De foto’s die ik voor deze opdracht kreeg, waren ook geen makkelijke als voorbeeld. Net na de geboorte genomen met bloed en huidsmeer nog op het ongewassen, kleine gelaatje, maar wel met een bijna serene, vredige uitdrukking. Ik dacht aan de ouders en aan hoeveel foto’s ik zelf heb genomen tijdens de geboorte van mijn zoon. Dat zijn dierbare herinneringen, maar die van mij waren vrolijk, prachtig en nog steeds zeer dierbaar als ik ze zo nu en dan weer voorbij zie komen. Daarom had ik er moeite mee. Ik heb op level 57 inmiddels best wel wat dode dierbaren gezien maar heb er nooit een seconde over nagedacht om van die dierbaren een foto te maken.

Voor mij was het doorslaggevend, dat ik van al mijn dierbare overledenen, mooie herinneringen heb, zodat ik in staat ben om hen op een mooie, bijna vrolijke manier te herinneren. De ouders van dit stil geboren kind, hebben geen levende herinneringen. Daarom nam ik na veel wikken en wegen de opdracht aan. Het gaat geen ‘makkie’ worden maar als ik zo iets kan bijdragen om iets dierbaars te kunnen geven met mijn bekwaamheid, dan lijkt het me dat alleen maar iets moois.

Hermanus,

Driebergen, 24 februari 2026.

Lees meer >> | 60 keer bekeken