Michael Schuurmans

Dansende mossel

Turbulente weken kregen vandaag hun weerslag… op mijn eerste meivakantiedag. Een vermoeidheid sloeg toe, maar het voelde wel als een bevrijdende vermoeidheid. Twee weken om mentaal weer bij te komen nadat ik voor m’n gevoel, terugkijkend, als een wervelwind van dag naar dag raasde. Van trieste dagen naar hele fijne dagen.

De hoogste tijd om de accu weer op te laden want deze was bijna leeg. Tijd en rust om mijn potloden weer op te gaan pakken en twee onvoltooide werken te gaan voltooien, leuke dingen te gaan doen met mijn zoon, die al een fijne week met zijn moeder heeft gehad en vooral… lekker uitrusten met leuke weken in het verschiet. Het leven lacht me toe… knijp ervoor in m’n arm… en dat gevoel heb ik jarenlang niet mogen en kunnen ervaren. Mijn introverte kant durf ik weer deels te laten zien aan enkele mensen, en met één in het bijzonder iets meer dan deels… en dat voelt bevrijdend. Alsof ik een mossel ben die z’n schaal weer open durft te doen, na eerst even stiekem door een kiertje te hebben gegluurd… en nu zin heeft om te dansen. Een dansende mossel… hoe vet cool is dat?

Eigenlijk heb ik nu ook te veel ideeën en te weinig tijd… en energie… dus de vakantie is welkom, nu een expositie toch wel dichterbij komt. Ook dat is een reden om de schaal van de mossel weer te openen. Mijn laatste (groeps)expositie was 11 jaar geleden en deze heeft me, eufemistisch gesteld, een nogal onbevredigend gevoel opgeleverd en had hierna de neiging om mijn potloden en penselen aan de wilg te hangen. Wat een elitaire, minder eufemistisch gesteld, kutsfeer en ambiance was het toen.

De laatste schoolweek was af en toe pittig maar is met een fijn gevoel afgesloten. Een bandje met een leerling is nu eindelijk aan het ontstaan en in de kleedkamer na het gymmen, won ik zowaar een stare down. Weliswaar van een kleuter maar niet zomaar één. Hij bleef boos naar me kijken en ik gaf hem een ‘fair warning’ dat 'meester Michael' nog veel bozer kon kijken. De jongen negeerde deze waarschuwing en bleef boos naar me kijken waarop ik mijn allerbooste blik opzette. Na zeven seconden keek hij abrupt naar de grond en gaf de strijd op, net voordat ik in de lach dreigde te schieten, terwijl een collega haar lachen niet in kon houden met een hand voor haar mond. Zelf moest ik ook alle zeilen bijzetten om mijn gezicht in de plooi te houden… een lastig aspect in het speciaal basisonderwijs maar wel leuk lastig.

Good night & good luck!

Michael

Driebergen, 25 april 2026.

Lees meer >> | 113 keer bekeken

Gizmoïsme

Ingewikkelde materie… wat kun je delen op het wereldwijde web, met name op de ‘socials’, en wat beter niet? Wie volgt je, kenbaar of niet? Hoe worden je woorden, en door wie, geïnterpreteerd en gewogen? Ik vind het af en toe lastig en soms lijkt dat balanceren op een dun koord. Zeker als je merkt via persoonlijke berichten, dat je eigenlijk op indirecte manier, om uitleg wordt gevraagd. Is het dan oprechte belangstelling of een soort van obsessief volggedrag?

Als ‘working class artist’ heb ik zeker een extraverte kant. Ik deel mijn werken, maar ook een deel van mijn reguliere werk in ’t onderwijs en soms… mijn privéleven. Zelf zie ik dat als een ‘totaalplaatje’. Wat drijft me, wat geeft me inspiratie? Niet als een vorm van exhibitionisme maar om een compleet beeld te schetsen.

Het extraverte is een deel van me, om naast mijn reguliere werk als onderwijsassistent, ook aandacht te blijven vragen voor mijn creaties. Niet dat ik droom van een leven, en te kunnen leven als kunstenaar… maar eerder om te laten zien, dat ik ook andere kanten heb naast mijn bijzondere werk in het speciaal basisonderwijs. Letterlijk de kunst van het leven in al zijn facetten... met al zijn ups-and-downs.

Mijn introverte kant, die ik wel degelijk heb maar nauwelijks belicht, zegt me als onderdeel van dat totaalplaatje, dat ik me nu echt heel erg fijn voel. Fijner dan ik me sinds jaren heb gevoeld… zonder ‘kunst’… wat dat ook moge zijn.

Met wat wel dan? Goeie vraag… maarrr... ik weet het wel… en ik ga er toch voor over in een soort van digitale stilte om mijn privé, privé te laten zijn… in een hele, grote (maar warme) kuil! Ik noem het Gizmoïsme... in afwachting van nieuwe kunst.

Michael,

Driebergen, 21 april 2026.

Lees meer >> | 151 keer bekeken

Tears of pain and joy

Eventjes rust na een turbulente week met werkelijk zeer uiteenlopende emoties. Van de slappe lach naar tranen… van frustratie naar hoop. De uitvaarten waren indrukwekkend en vooral de eerste was hartverscheurend. Niet alleen door de zelf gekozen muziek van de overledene… maar ook door de kracht van de nabestaanden die prachtige toespraken hielden waarin zelfs ruimtes waren voor gelach. De tweede was een mooi, waardig afscheid van mijn tante, waarmee ik in 1993 Lingo won. Namens mijn oom en mij, sprak ik voor een select gezelschap en was achteraf blij dat ik dat had gedaan.  

Op school vloog het ook alle kanten op deze week. Even geen time-outs (gelukkig ook niet nodig geweest) om mijn ribben te sparen en de week afgesloten met de Koningsspelen. De weergoden waren zeer gunstig gezind en door fantastisch teamwork, werd het een dag om door een ringetje te halen. De eerste helft van de vrijdag was dus zeer geslaagd… nu de tweede helft nog…

Die tweede helft was heel bijzonder. Na de eerste uitvaart, reed ik vol emoties richting Driebergen en kwam bij een splitsing. De A16/A20 richting mijn huis of… in oostelijke de A15… naar Kira. Onze eerste date was zeer geslaagd maar vond het toch iets te impulsief… take it easy Mikey… hoewel ik echt wel aan een warme knuffel toe was. Ik deelde eenmaal thuis, de gemaakte overweging echter wel, en tot mijn vrolijke verbazing zei ze:

‘Had je gerust mogen doen hoor.’

Asjemenou… mozes kriebel… als ik dat had geweten! Er ging echter wel een lampie branden. We hadden eigenlijk voor vrijdag de 17^e afgesproken maar hadden dat in enthousiasme naar maandag de 13^e gehaald…

‘Heb je vrijdagavond nog open staan?’

Dat had ze. Yes! Zondag hadden we ook al afgesproken maar blijkbaar was er van beide kanten een drang naar eh… tja… iets van eh… ‘je ne sais quoi.’ We spraken bij haar thuis af en ik zou me overleveren aan haar kookkunsten. Voor de rest geen ‘agenda’ dus geen schone sokken en ondergoed mee in mijn rugtas. Curb you enthousiasm… take it easy.

Ik reed vanaf school richting Kira, waar het laatste uur tergend langzaam maar wel gezellig voorbij ging. Tandjes gepoetst, m’n oranje shirt uit gedaan, mijn spijkerblouse aangedaan en een ‘petit peu’ eau de toilet op de polsen en nek. Nog even een lekker dessert gescoord en toen echt op weg. Damn… file… pfff... humbug. Iets later dan gepland arriveerde ik bij Kira… met een uitstekend humeur. Normaal ben ik vrijdagavond afgedraaid maar deze ontmoeting gaf me energie.

Het welkom was warm, het eten lekker, de gesprekken diep maar afgewisseld met veel en hard lachen. Knus op haar bank, keken we naar leuke filmpjes op YouTube en zo werd het ongemerkt later…

Michael,

Driebergen, 18 april 2026.

Lees meer >> | 194 keer bekeken

Stalen zenuwen?

D-day brak gisteren aan. Ik was al vroeg wakker. Deels door gevoelige ribben en deels doordat mijn hoofd meteen aan stond. Drukke dagen voor de boeg met twee uitvaarten, waarvan één vandaag en de tweede morgen, maar gisterenavond stond er gelukkig iets leuks maar ook wel spannends op de agenda. Ik ging Kira ontmoeten en de spiegels van haar ziel zien.

Goed voorbereiden dus. Geen ruimte voor errors…

• Casual kleren mee naar m’n werk…check!
• Geschoren en geknipte nagels…check!
• Tandpasta en borstel… check!
• Eau de toilet… check!
• Haarmousse, strong… check!
• Een rode roos… check!
• Stalen zenuwen… oeps…

De maandagochtend op school was begonnen. De roos kon ik niet in de auto laten liggen want deze had toch water nodig… dus ‘sneaky’ mee de klas in en in een glas water in een hoekje gezet. Dat bleef toch niet onopgemerkt. Eén leerling zat al naar me te ginnegappen. Hij kon niet echt lang zijn nieuwsgierigheid bedwingen…

‘MEESTER?! HEBBIE EEN DATE?!!

Mijn wangen voelde ik verkleuren en keek ernstig naar de leerling met mijn wijsvinger voor mijn mond… sssjjjt. Te laat. De andere leerlingen en de juf hadden het, niet te missen, ook gehoord en er werd grijnzend naar me gekeken…

‘Ooohh… de meester gaat DATEN! Hihihi’

Er was geen weg terug meer… bevestigde de vraag en ging snel koffie halen... pompidompidom... en probeerde me zo goed en kwaad als het kon, te concentreren op mijn werk. Het werk leidde me goed af, de klok ging snel en ik ging door de leerlingen gemaakte vogelhuisjes, beschilderen met diezelfde leerlingen, met leuke gesprekjes tijdens het schilderen. Zelf schilderde ik vrolijk mee.

Na schooltijd ging de klok errug traag maar het werd toch kwart over vier en trok me terug om me te verkleden, wat mousse door mijn haar te gooien en m’n tanden te poetsen. Oeps… bijna vergeten om subtiel wat eau de toilet op m’n polsen te spuiten en deze vervolgens langs mijn nek te wrijven. Terug in de klas was het:

‘Oehhh meester… dat is beter dan je shirt met Animal!’

De juf zat breed te grijnzen. Of ik ook foto’s had? Tuurlijk... Bij het zien ervan, bleef ze grijnzen waardoor mijn wangen voor de tweede keer richting krotenkleur gingen. Gelukkig was het inmiddels half vijf en was ik klaar voor vertrek. Klaar voor D(ate)-day? Nee! De zenuwen gierden door mijn lijf… en dat op level 57! Aan de ‘andere kant’ was er sprake van angstzweet en dat vond ik vreemd genoeg, enigszins geruststellend. De shuffle was weer onverbiddelijk... 

We waren op tijd en uit onze auto’s gestapt. En nu? Een elleboog? Een hand? Toch maar een knuffel met een licht verhoogde hartslag. Ik bood haar m’n arm aan die ze accepteerde, gingen naar binnen en nadat we allebei onze onwennigheid hadden uitgesproken, voelde ik dat m’n hartslag weer normaal werd en weer kon ‘ademen’. De volgende vier uur vlogen voorbij zonder pijnlijke stiltes, met bezielde spiegels, geanimeerde gesprekken en een minutenlange slappe lach. Zelfs onze ober werd er vrolijk van…

Een lange dag kwam zo heel fijn tot een eind. We stapten weer in onze auto’s en ik reed in een vreemde bubbel, met een glimlach die niet van m’n gezicht te rammen was naar Trois Montagnes… to be continued. 🍀

Michael,

Trois Montagnes, 14 april 2026.

Lees meer >> | 179 keer bekeken

Laat me niet lachen!

Laat me niet lachen! Sinds donderdag kreeg dat een letterlijke betekenis en een nadrukkelijk verzoek naar de mensen om me heen. Op school belandde ik samen met een collega in de time-out. Een ruimte waar kinderen kunnen uitrazen, af kunnen reageren… tot ze weer tot rust zijn gekomen en hun klas weer in kunnen. Meestal gaat dat zonder fysiek contact en is afleiding via een ouderwets schoolbord met krijtjes, tik-tak-tor of galgje, een wondermiddel.

Een andere keer zijn we voor de veiligheid van de leerling, klasgenootjes, leerkrachten en nabije omgeving, genoodzaakt om een leerling vast te houden. Dan helpt het vaak door met een collega over totaal iets anders te beginnen dan de reden van het verblijf van de leerling, over het hoofd van de leerling heen om deze af te leiden…

‘Wat heb je gisteren gegeten?’

‘Nog vakantieplannen?’

‘Hoe was je weekend?’

Afgelopen donderdag lukte het helaas niet met een praatje of spelletje. Een boze leerling moest vastgehouden worden. Zittend tussen mij en een collega en vanonder de arm, vastgehouden aan de pols (waarvoor we getraind worden) zodat het risico op letsel tot een minimum wordt beperkt. De leerling raasde, tierde, huilde met veel k-verwensingen, schopte en probeerde zich uit alle macht los te rukken. Soms lukte dat gedeeltelijk en zo gebeurde het dat een elleboog met volle kracht op mijn ribben terecht kwam… oeeefff… ouch… pijn… maarrr... doorbijten, want loslaten was geen optie. Ik trapte wel tegen de deur en keek door het raampje. Er was oogcontact met een leerkracht buiten de ruimte maar ik kon alleen maar wenken met mijn hoofd en geen wisselgebaar maken met mijn handen. Zo ontstond een misverstand... bugger. De derde dacht naar binnen gevraagd te worden en dat had inderdaad overbodig en vooral te druk geweest. Vervolgens kwam er een gerichte k-verwensing richting een dierbare van mij… wist dat te negeren… aan de buitenkant… maar aan de binnenkant was dit voor mij te veel. Godzijdank kwam er toch een derde collega de ruimte binnen die me razensvlug verving zodat ik een time-out kon nemen en weer op adem kon komen.

Ik werd goed opgevangen door verschillende collega’s, er werd een glas water voor me gehaald en ik kon m’n verhaal kwijt. Door deze vorm van liefde, zorgzaamheid, brak ik uiteindelijk. Hierdoor kon ik me na tien minuten herpakken en de dag goed afsluiten maar inmiddels was diep ademen en lachen behoorlijk pijnlijk… En het vooruitzicht dat ik misschien op korte termijn paard zou leren rijden, kon ik wel even op mijn buik schrijven.

’s Avonds kreeg ik geen streep en letter op papier. Met de leerling was het goed gekomen maar het hield me nog behoorlijk bezig na elke lach en diepe adem, maar kon er wel goed over appen. Kira had ik willen bellen maar ik was te moe. Appen ging beter. Dat wordt overigens met de dag gezelliger en onze afspraak is naar voren gehaald. Gisteren belde ik haar wel… wilde haar gewoon ‘even’ horen. Ik belde haar van school richting huis en het werd wéér gezelliger. Zo gezellig dat ik bijna mijn afslag miste. We lachten regelmatig en dankzij ibuprofen en paracetamol was dat gelukkig draaglijk… en welkom! Voor de Jumbo ging het gesprek verder en ik had graag nog langer gepraat maar ik had inmiddels een hongerige zoon die thuis was en... het duurt niet al te lang meer tot we in het eggies gaan praten en elkaar voor het eerst in de ogen gaan kijken. Ik voel gezonde spanning. Wat zal ik aantrekken, is dan één van die dingen door je hoofd schieten? Casual? Netjes? Iets ludieks? Pfff… ik voel me wel ouder maar op dit gebied zeker niet wijzer. Help?

Michael,

Driebergen, 11 april 2026.

Lees meer >> | 139 keer bekeken

Keuze & stress

Niks aan de hand. Gezellig naar Els om te schilderen en tekenen. Alleen nog even een boodschapje doen bij de Jumbo in Zeist, die open is op eerste paasdag. Ik was vrolijk in een groener wordende wereld. De lente is mijn favoriete seizoen door alles wat tot leven komt, inclusief het humeur van vele mensen… en daarna de herfst door de warme kleurenpracht. Alles zat mee. Mijn creativiteit had weer een boost gekregen… ‘ineens’ erg leuk contact met Kira met wie ik een half uur had gebeld en een echte afspraak had gemaakt… een lekker, lui paasweekend. Lovely jobly!

Toch stond ik van het ene op het andere moment aan de grond genageld voor de afdeling geurkaarsen. Niet vanwege keuzestress… vanille, bloesem of crème brûlée… waarvan ik nog weet dat ik dacht: crème brûlée? What the… ?! Snel na deze gedachte ontving  ik een appje waar ik bij het lezen van de eerste regels, al wist dat het foute boel was. Een tragisch sterfgeval in de familie. Ik besloot niet verder te lezen… wist voor het moment genoeg. Na tien minuten, voor mijn gevoel dan, had ik nog steeds geen keuze gemaakt want ik werd afgeleid door een dweilrobot die mijn kant op bleef komen. Zijn sensoren werkten maar bleef hardnekkig ontwijken en terugkomen. Ik raakte geïrriteerd… vooral door de irritant vrolijke, opgeplakte ogen en besefte te laat dat ik ‘rot op!’ naar het levenloze ding riep. Gelukkig waren er geen andere mensen om me heen en maakte een keuze voordat ik het onschuldige apparaat een rotschop verkocht.

Voordat ik richting Els reed, stelde ik mijn zoon en zijn moeder op de hoogte en schoot vol van de warme woorden die snel als reactie kwamen… ‘sterkte papa’. Ik vond het een raar besef dat mij sterkte werd gewenst terwijl er elders een gezin was ingestort. Met tranen in m’n ogen reed ik naar De Bilt… vermande me toen ik uitstapte maar toen me eenmaal werd gevraagd hoe het ging, was er gelukkig een schouder waarop ik kon janken. Van schilderen kwam niet veel meer terecht maar ik kon gelukkig wel goed praten en zelfs lachen. Na een fijn diner stapte ik weer in m’n auto, weer op mezelf aangewezen en schoot weer regelmatig vol want de shuffle was onverbiddelijk… Pearl Jam was de eerste… en niet de laatste.

De rest van de avond en de dag erop bracht ik door in een rare bubbel. Vele herinneringen en muziekjes kwamen voorbij en ondertussen werd ik gelukkig, prettig ‘afgeleid’ door Els en Kira. Gisteren moest ik weer werken en hoewel ik geestelijk doodop was, kon ik de slaap niet vatten. Uiteindelijk viel ik toch nog in slaap maar werd wezenloos wakker. Eenmaal aan de koffie, zag ik een leuk appje van Kira met leuke foto’s van haar tweede paasdag met haar dochter. Toch nog een vrolijk begin van de dag en vrolijk reed ik naar m’n werk. De mensen die het moesten weten, waren op de hoogte van het trieste nieuws en zo kwam ik de dag goed door. Wetend dat ik, indien nodig, op enkele mensen terug kon vallen. Aan het eind van de dag had ik zelfs ‘mijn fluitje’ weer een beetje terug en al fluitend deed ik m’n boodschappen na het werk… totdat… pling! Kira? Els? Sebastiaan?

De moed zakte me in de schoenen toen ik ook hier de eerste regels las. Een tweede sterfgeval in de familie. Tientallen vloeken passeerden mompelend mijn mond terwijl tranen van ongeloof me in de ogen sprongen. Het werd een wiebelige avond. Televisie uit en alleen maar muziek met veel Santana. Een voorliefde die ik met de tante die heen was gegaan, gemeen had. Veel geappt met fijne vrienden, met name Kira en Els, en dat gaf een gevoel van tussen hemel en hel te zijn. Verdrietig maar soms ook alsof ik weer een beetje een puber was van 17, maar dan met 40 jaar ervaring, terwijl mijn kamer naar crème brûlée rook.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 8 april 2026.

Lees meer >> | 156 keer bekeken

Lazy saturday

Relaxen en luieren staan vandaag hoog in het vaandel. Eindelijk weer eens heerlijk uitgeslapen na weken van vroeg op- en aan staan met een bijzondere week om op terug te kijken. 

De lentekriebels op school zitten er gelukkig op en nu op naar het volgende thema… het Jodendom. Dat kan nog wel eens interessant worden, gezien het huidige klimaat in het Midden-Oosten en met veel mensen die het verschil tussen zionisme en (anti)semitisme niet kennen. De meeste mensen weten niet eens dat ook Palestijnen (en vele andere volkeren) onder de Semieten vallen. De kids zullen er niet veel van weten maar ik ben wel benieuwd wat ze er thuis over meekrijgen. Zelf had ik toen ik zeventien was een moeder die bezorgd om me was omdat ik een Arafat-shawl droeg…

‘Kijk je uit lieverd… voor die skinheads en neonazi’s?’

Veertig jaar later draag ik em nog steeds. Niet zozeer als statement, wel een beetje, maar vooral omdat ik het een mooie shawl vind en omdat ie goed afsluit rond m’n gevoelige nekje.

Met deze shawl om, liep ik vandaag naar de Gall & Gall om te kijken of er een match kon ontstaan over een komende expositie, georganiseerd door DriebergenART. Een jaarlijks kunstevenement in Driebergen waarbij een samenwerkingsverband tussen ondernemers en kunstenaars centraal staat. Veel winkeliers stellen hun etalages dan ter beschikking zodat kunstenaars uit Driebergen en omgeving, hun kunsten kunnen vertonen. Na een kort gesprek bleek er al snel een match te zijn dus werk aan en (vanaf 27 juni) in de winkel. Zin in!

De werkweek werd creatief afgesloten. Aan het eind van een inspirerende studiedag voor leerkrachten, mocht ik een workshop geven in portretteren aan vier collega’s. Mijn zoon was al geslaagd voor zijn eerste les dus ik had goede hoop... maar ze bleken er toch meer moeite mee te hebben dan mijn zoon… zou het dan toch in de genen zitten? Zelf tekende ik gezellig mee zodat ze ook konden meekijken hoe ik het deed met mijn eigen lesmethode en uiteindelijk kregen ze toch iets aardigs op papier na een gezellig uurtje met een borrel en gezellige muziek op de achtergrond. Lovely jobly!

Eenmaal thuis, nog een column voltooid voor De Kaap en hierna was mijn lampje bijna uit. Bijna… want sinds enkele dagen ben ik ingeschreven op een datingsite voor 50 plussers. Een vreemde wereld voor mij. Het geeft me een gevoel van beul en jager te zijn… en ik ben geen van beide. Gelukkig geen harteloos geveeg… geen Tinder-achtige toestanden, maar wel afgaan op uiterlijk, in eerste instantie.

Ik vond… werd gevonden… gaf hier en daar een duimpje en kreeg er zelf ook een paar… en zo ontstonden al vrij snel enkele leuke contacten. Ene 'Kira' springt er wel bovenuit. Ze schrijft leuk, heeft gevoel voor humor, en digitaal lijkt er in ieder geval een soort van klik te zijn. En eh… we hebben gebeld! Eerlijk gezegd was ik behoorlijk gespannen en verlegen… maar… zij ook. Het werd gelukkig al snel een leuk gesprek waarbij we elkaars stem en lach leerden kennen... en elkaars agenda... voor een afspraak in levende lijve. Spannend... maar vooral: heel leuk! 

Good night & good luck!

Michael,

Trois Montagnes, 4 april 2026.

Lees meer >> | 293 keer bekeken

We gaan het zien!

Tjeemig de peemig, zou Koos Koets hebben gezegd… Mozes kriebel. Wat maken die lentekriebels op school veel los. Ik krijg er het gevoel bij dat het veel te beladen is… of wordt gemaakt. Enkele ouders schieten hier echt door in de stress, om van hun kinderen nog maar te zwijgen. Ik hou eerlijk gezegd mijn hart vast en hoop dat deze kinderen, thuis in ieder geval, op een normale manier leren over sexualiteit (ik weiger de nieuwe spelling met ks) maar ook over het bredere perspectief zoals grenzen leren kennen, ze aan durven te geven en vooral weten wat grensoverschrijdend gedrag is in de breedste zin en hoe daarmee om te gaan.

Zelf vind ik de lessen echt heel nuttig om kinderen voor te bereiden op hun sociale leven. Dat ze leren wat hun grenzen zijn en die van anderen, wat ze fijn vinden en dat dat eigenlijk heel normaal is. Hopelijk zullen ze over een paar jaar dan niet meer giechelen als ze de woorden sex, piemel en vagina horen. Heel begrijpelijk overigens dat de meeste dat nu nog wel doen… voor hen is het (gelukkig) nog iets abstracts.

Mijn eigen kriebels zijn niets vergeleken met het gegiechel op school. Het is bittere ernst, serious business… vooral als je een dagje ouder bent en weinig tijd hebt. Vroeger, toen ik kinderloos was en vrijgezel, ging ik de hort op… maakte oogcontact… probeerde originele openingen… en gelukkig lukte er ook wel eens iets.

Dat het serious business is, kwam ik van de week wel achter bij ‘Turn Up’… die dubieuze app die een turn off bleek te zijn. Geldklopperij volgens mij. Hopelijk is de datingsite waar ik me eergisteren heb aangemeld, een serieuzere. Zo lijkt het inmiddels wel. Ik krijg echte gezichten te zien, kan berichten sturen… en ontvangen. Je kunt er zelfs gratis lid van worden, al heb je dan wel beperkte mogelijkheden. Ik vind het nogal onwennig maar leuk en spannend tegelijk… we gaan het zien!

Maar genoeg over kriebels. Mijn grootste hobby, tekenen, begint nu echt weer te… ehm… kriebelen... oeps. De stil geboren baby heb ik voor even opzij gelegd en ben nu bezig met een vrouw die in het bezit is van een mooie bos krullen. Niet degene die ik onlangs mijn visitekaartje gaf maar wel de inspiratie gaf voor iets sensueels met een komische knipoog.

En eh… ik mag mijn talent nu op mijn werk gaan inzetten. In de vorm van het geven van een workshop portretteren. Hoe leuk is dat?! Gelukkig heb ik daar ervaring mee en daar ooit zelf lesmateriaal voor gemaakt om les te geven op een Volksuniversiteit. Daarom bedacht ik dat het leuk zou zijn om mijn zoon in te zetten, om mijn stappenplan in het opzetten van een basis-portret, te testen. Met de simpele, achterliggende gedachte: Als hij het kan… dan kunnen mijn moedige, volwassen collega’s het ook! Wederom: we gaan het zien!

Good night & good luck!

Michael

Driebergen, 1 april 2026.

Lees meer >> | 134 keer bekeken

Kriebels

Mozes kriebel. Bijzonder hoe zaken af en toe synchroon lijken te lopen. Op mijn school komt de week van de lentekriebels eraan en sinds enkele maanden, begonnen die bij mij zich ook te manifesteren. Een aardig contrast is dat op school, les wordt gegeven over de bloemetjes en de bijtjes in zeer brede zin, en bij mij de ‘honger des huids’ de kop opsteekt. En met huidhonger bedoel ik niet lust, maar intimiteit in de breedste zin des woords... voelen en gevoeld worden. 

Zelf ben ik onderwezen door mijn moeder, wat folders van de Rutgerstichting en de NSVH, en daarmee zelf ervaring op doen vanaf mijn 17^e. Wat een verschil met de huidige tijd! Ik prijs mezelf gelukkig met de lessen die ik mocht krijgen maar dat geluk had niet iedereen ‘in mijn tijd’ en in deze tijd ook nog niet want de lentekriebels worden helaas nog niet door iedereen gewaardeerd.

‘Wees teder, en een heer in het bedverkeer’… hoor ik m’n moeder nog steeds zeggen en daar heb ik me aan proberen te houden. Op school leerden we alleen bij biologie iets over de geslachtorganen en hoe deze te gebruiken voor een succesvolle interactie ter reproductie. C’est tout… en voor de rest: ‘Bekijk het maar!’

Dat gevoel heb ik de laatste tijd in groeiende mate. Ik bekijk het weer… geef m’n ogen de kost. Ongeveer beginnend met de dame uit de bus die ik ongegeneerd fotografeerde en tekende, en dat werd vorige week versterkt door mijn visitekaartje die in een beha verdween. Ik zie… en heb het gevoel gezien te worden, dus trok ik de stoute schoenen aan en installeerde de app ‘Turn up’. Een datingapp die zoekt op muzikale profielen. Alles ingevuld:

• Zoekende naar dames tussen de 47 en 60…
• Twee foto’s…
• Tot 75 km…
• Uitgebreid muziekprofiel
• Mezelf voorgesteld…

Na wat links en rechts vegen had ik wat ‘likes’ uitgedeeld. Het voelde vreemd… ik voelde me een soort beul als ik naar links veegde en een jager als ik dat naar rechts deed. Na een uur kreeg ik een melding. Een like! Yes… dat ging snel! Lovely jobly!

Nieuwsgierig tikte ik op de push-melding en… kreeg een geblurde foto te zien. Ik tikte door en tadaaahh… een pagina met abonnementen. Bugger! Maar de nieuwsgierigheid won en ik koos voor een weekabonnement. Makkie. Betaalwijze? Ideal gaarne…

Helaas bleek Ideal niet ideaal want ze bleken niet te voorzien niet in abonnementen. Damn! Waarom dan als optie? Cadeaukaart van Bol dan. Code gescand… ‘code wordt niet herkend’. Godverdegodver!

Op dat moment dacht ik: ‘I’m getting too old for this shit… it’s a sign… welcome to the jungle!’ En zo liep m’n eerste datingapp op een blauwtje uit. Turn up? Turn off! En weer een mysterie rijker na de dame in de bus… want wie was de geblurde Tender Prey? Weer iets om over te dromen.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 29 maart 2026.

Lees meer >> | 204 keer bekeken

Saturday night... the sequel

Na dagenlange stilte, na het geven van mijn visitekaartje, is het me helaas glashelder geworden. ‘Curb your enthousiasm’, zei ik nog tegen mezelf… rustig an… maar in de krochten van mijn grijze massa heb ik toch even zachtjes gestuiterd van vreugde. Er was ineens iemand die me even leek te zien, spontaan aandacht aan me schonk en enthousiast mijn visitekaartje uit haar beha toverde en deze met trots aan enkele collega’s van me liet zien… zo gaat het verhaal tenminste.

Vandaag kwam de spreekwoordelijke deksel op m’n neus. De aantrekkelijke krullenbol had al een man. Al jaren, volgens de collega die jarig was.

‘Tisnie anders joh’… zou mijn wijze moedertje gezegd hebben… en zo is het. ‘Whatta mistakuh di makuh’… maarrr… ik heb in ieder geval genoten van de voorpret en de plaatsen waar mijn fantasie me mee naar toe nam tot vandaag. Verliefd was ik niet, maar wel degelijk enthousiast over het korte gesprekje en het licht gespannen wachten hierna… het wachten op een reactie alsof ik weer een puber was, maar dan met veertig jaar ervaring… en over het feit dat mijn visitekaartje tussen de borsten van een mooie vrouw heeft gezeten… kan ook niet iedereen zeggen… toch?!

De wereld draait door, de mijne in ieder geval… en ik ben niet van plan om bij de pakken neer te gaan zitten. Sterker nog… ik heb hier spontane inspiratie van gekregen en ga dat snel aan mijn tekenpapier toevertrouwen. Iets met zweet, een beha en een visitekaartje… en misschien wat krullen… misschien ook niet...

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 25 maart 2026.

Lees meer >> | 261 keer bekeken