Michael Schuurmans

Houten hart

‘Senior dating’… online startend… het is en blijft iets lastigs, iets onwerkelijks bijna als ik niet mee was gegaan met de tijd. Vroegâh ging je gewoon uit, kwam je iemand tegen die je meteen in de ogen kon kijken maar nu is het eerst 'aftasten' via o.a. Whatsapp. 

Het besef is best lastig, na enige bijzondere ervaringen, dat ik op level 57, geen voordeel geniet van het feit dat ik pas op latere leeftijd vader werd. Van een prachtige zoon weliswaar, die me jong van geest houdt, maar voor een soort van tweede leven na 17 jaar huwelijk, merk ik dat het lastig is voor mij en een potentiële nieuwe vlam, om een puber van bijna 13 in een ‘nieuw leven te gieten’.

De meeste serieuze ‘kandidates’ van mijn leeftijd, hebben vaak kinderen die al volwassen zijn, die de puberteit al voorbij zijn en vaak ook niet meer thuis wonen of gewoon al zelfstandig functioneren. Ze hebben simpelweg meer tijd… en soms is het dan frustrerend om tot een afspraak te komen...

‘Kun je aanstaande zaterdag?

‘Nee, dan kan ik niet want dan is mijn zoon bij me. Maan- of dinsdagavond, of anders het weekend erop?’

‘Haha, heb je wel tijd om te daten of een vrouw in je leven met fulltime werken en je zoon?’

‘Tijd heb je niet, dat maak je.’

‘Klopt… maar je bent toch niet op zoek naar FWB’s of ONS’s? Want dan houd het hier op.’

Ik kende de afkorting ONS niet, toen mijn wonden na mijn scheiding en verhuizing waren gelikt, en ik voorzichtig op zoek ging naar een nieuwe partner. Eenmaal de FWB geprobeerd, nadat me uitgelegd was wat het betekent, maar dat werd geen succes… er ontbrak gewoon iets.

Alleen is maar alleen en mensen zijn m.i. niet gebouwd om zo door het leven te gaan. Maar eenmaal bekend met de termen… neen! Geen FWB en ONS. Ingewikkeld gedoe en ik ben ook op zoek naar iets diepers dan alleen ‘fysieke vriendschap’, hoewel huidhonger wel degelijk iets is wat ik zou willen missen… maar dan wel met een partner die in meer geïnteresseerd is, dan mijn ‘buitenkant’. Seks is weliswaar leuk en lekker, maar… zonder gevoel erbij… vluchtig en betekenisloos.

Die betekenis (her)vinden valt niet mee op gevorderde leeftijd. Niemand van mijn leeftijd zonder rugzakje. Er zijn drempels te nemen, latten te verlagen, soms eisen bij te stellen en vertrouwen durven blijven hebben na het verlies van een vorig leven door scheiding of dood. Hoe onbevangen ben je nog? Durf je nog op je bek te gaan?

Zelf zie ik nu mijn geleefde leven nu als ‘research’, veel geleerd, en durf gelukkig nog mensen te vertrouwen, ondanks meerdere, behoorlijke ‘set backs’ in het verleden waarin mijn vertrouwen aardig op de proef werd gesteld. Zonder vertrouwen is het opbouwen van iets nieuws en levensvatbaars, zo goed als onmogelijk. Ik vertrouw hierbij op mijn inmiddels ervaren 'antennes'. Ze zijn niet feilloos maar wel getraind en ik negeer ze nog maar zelden.

Ik weet inmiddels wat ik niet wil maar belangrijker: wat ik wèl wil. De kunst is nu om daarin een partner te vinden… een zielsmaatje. Iemand die mijn positieve kanten ziet maar ook mijn nukken accepteert. Deze nachtvlindert mot en blijft het licht zoeken… en hopelijk vinden.

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 20 juni 2026.

Lees meer >> | 156 keer bekeken

Meester en leerling...

Hoewel ik ongelooflijk trots ben, is het tegelijkertijd ook wel ‘a wee bit’ bitter om op level 57 te merken, dat je zoon op level 12, je voorbij aan het streven is. Het is nog net geen voldongen feit maar de tijd nadert rap dat het wel degelijk een feit wordt.

Eigen schuld? Nee. Ik heb hem met veel plezier de beginselen van het poolbiljart bijgebracht, als voormalig kroegkampioen. We begonnen drie jaar geleden in een kroeg in Utrecht, op een versleten laken en niet al te beste keus, maar hij vond het leuk, had al snel ‘feeling’ voor het spelletje en ik zag hem groeien… en vooral… plezier in het spel hebben! Nu spelen we sinds anderhalf jaar bij Ozebi in Utrecht. Op goede, verwarmde tafels en inmiddels met onze eigen keus. Dat scheelt aanzienlijk.

Vorig jaar werd ik door iemand van het personeel, ene Peter, benaderd. Out of the blue… maar we waren opgevallen. Hij vroeg hoe oud mijn zoon was en toen hij vernam dat hij op level 11 zat, zette hij grote ogen op en meldde dat hij echt talent had en als klap op de vuurpijl kwam het aanbod voor gratis lessen van Peter… met het vooruitzicht dat als hij goed zijn best zou doen, hij over twee jaar rijp was om competitie te spelen. Okay…

Nu, een jaar later, heeft mijn zoon getraind, veel geleerd. Zijn ultieme test gaat worden om 15 ballen, geplaatst over de lengteas van de tafel, achter elkaar te ‘potten’. Als dat lukt… competitie. Hij is er bijna… is bij de 13. Dat is te merken de laatste weken. Het is weliswaar nek-aan-nek… soms win ik en soms hij… maar de tijd komt eraan dat ik hem als meerdere zal moeten erkennen… en dat is toch effe wennen.

En toch… voel ik me behoorlijk trots, als zijn eerste ‘meester’. Zoals ook vandaag, waar hij me de eerste partijen, alle hoeken van de tafel liet zien. Ik werd er echt even chagrijnig van, maar kon me herpakken om een slachtpartij te voorkomen. Uiteindelijk was het toch 6-5 voor junior. Ik gaf hem een verdiende high five en glimlachte… waarschijnlijk met pretoogjes. Het is goed en zoals het hoort… namelijk dat de leerling uiteindelijk de meester voorbij gaat. Het is en blijft alleen wennen dat hij mij complimenten geeft als ik een mooie bal pot.

Aan de andere kant, is dat nog een reden om extra trots te zijn want hij is sportief en heeft respect voor zijn ‘tegenstander’… eigenlijk het allerbelangrijkste. Gelukkig is hij nog niet beter in tekenen…

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 7 juni 2026.

Lees meer >> | 126 keer bekeken

Game on!

Het gaat nu echt spannend worden. Na 11 jaar van afwezigheid in de ‘kunstscene’, door nogal vervelende ervaringen in Utrechtse kunstkringen, ga ik zoals eerder geschreven, weer exposeren. Niet alleen, maar samen met Els van Stratum, die evenals ik, een comeback gaat maken na jaren van artistieke stilte.

Een fotoshoot, door niemand minder dan Michael Kooren, is achter de rug met mooie resultaten… uitnodigingen zijn voorbereid en inmiddels hebben we nu ook een contactpersoon bij ‘De Cultuurhoek’ in Driebergen, die ons gaat begeleiden. We hebben een lijst gekregen met punten waar we op moeten letten en Els ik gaan daar maandag mee aan de slag tijdens een werksessie.

Het is nu dus nog een kwestie van nieuwe werken maken, maar ook oude werken zullen vertegenwoordigd zijn. Inspiratie genoeg voor de nieuwe werken maar nu nog de rust en energie zien te vinden. Ik vind het spannend want de klok begint te tikken. Twee maanden lijkt nog ver weg maarrr… de ervaring leert dat tijd vliegt en dat ik voor elk werk, de nodige tijd nodig heb.

We hebben er in ieder geval veel zin in en zijn reuze benieuwd hoe onze werken uitkomen als ze door elkaar aan de muren hangen en op sokkels staan. Tik tak… tik tak… wordt vervolgd.

Good night & good luck!

Hermanus

Driebergen, 20 mei 2026.

Lees meer >> | 200 keer bekeken

Stil geboren

Een last is van m’n schouders gegleden. Ik schreef er al eerder over maar nu is de ‘klus geklaard’. De moeilijkste opdracht die ik ooit heb gekregen en die nu eindelijk voltooid is. Ik twijfelde lang over het aannemen van deze opdracht en nam hem uiteindelijk aan. Puur vanwege het feit dat de ouders, die ik niet ken, dit als enige herinnering zullen hebben in plaats van een foto die niet bepaald vrolijk stemt.

Een portret van een stil geboren baby met een pittige foto als ‘model’. Een foto van een baby die geen daglicht mocht zien en nog onder het baarbloed en huidsmeer zat, zodat er weinig karaktertrekken zichtbaar waren. Afgesproken werd dat het een profieltekening zou worden want anders zou het ook een onmogelijke opgave worden. Mijn aanvankelijke twijfel werd duidelijk toen ik er aan begon… gedwongen te kijken naar een weliswaar vredig snoetje… alsof hij gewoon aan het slapen was… maar wel met de kennis dat hij nooit wakker zou worden.

Het greep me bij tijd en wijle bij de strot en heb de tekening meerdere malen opzij gelegd, ook vanwege het feit dat er twee sterfgevallen in mijn familie kwamen. Het werd te veel ‘dood’ op een gegeven moment en kon het simpelweg niet opbrengen. Maar het leven ging weer verder na de verdrietige gebeurtenissen, en zeker toen mijn leven nieuwe, positieve impulsen kreeg, kwam de moed terug om de baby te voltooien.

Het is een mooie, zachte tekening geworden… al zeg ik het zelf. Het plastic waarop de baby lag, heb ik vervangen door wollige doeken met wat zachte, blauwe tinten en heb zijn gelaatstrekken laten overgaan in een ‘hemelse’ wolkenpartij… alsof hij slaapt. Uiteindelijk heb ik het gesigneerd in Casa Kira. Een leuk en mooi toeval. De ‘klant’ is gelukkig zeer tevreden en schreef me dat ze in tranen was… waarop ik zelf ook vol schoot, want dit was retezwaar, super emotioneel, en heb me voorgenomen om zoiets dergelijks niet meer te doen… ondanks dat ik weet dat ik mensen blij heb gemaakt en dat een dankbaar gevoel geeft.

Good day & good luck!

Hermanus,

Herveld, 16 mei 2026.

Lees meer >> | 178 keer bekeken

Broeva haro!

 ‘Life is what happens while you’re making other plans’. Een mooie quote van John Lennon die voor mij klopt als een zwerende vinger… sluit als een bus… whatever. Vorig jaar zat ik in de meivakantie in een hele andere modus. Balend van zoveel vrije tijd, mijn werk missend en naar mijn omgeving toe, doen alsof er niks aan de hand was. Plannen? Had ik wel maar er kwam niets uit m’n klauwen. Mijn enige doel was de vakantie doorkomen, series kijkend, en wachten op de prettige afleiding die mijn werk als onderwijsassistent me gaf. Mijn wonden waren nog niet gelikt na een ‘perfecte storm’ waar drie grote, ingrijpende stormen, tegelijk bij elkaar waren gekomen om een negatieve spiraal te vormen. Het lijdend voorwerp zijn van een heksenjacht, een scheiding en aansluitende verhuizing, hadden mijn leven totaal, maar dan ook totaal op zijn kop gezet en kon toen echt niet bevroeden dat er ooit een einde aan zou komen aan dat diepe, ellendige gevoel.

Een jaar later, een nieuwe meivakantie en… een compleet ander beeld. Ik verheugde me op de twee weken vrij en tot nu toe bevallen die prima. In Driebergen ben ik inmiddels een Drieburger geworden, vaste gast in een buurtpanel en schrijf columns voor een plaatselijke krant.

In tegenstelling tot hoe ik me vorig jaar voelde, durf ik nu soms amper te geloven dat het leven weer zon bevat en dat ik gek genoeg een eerder gewaande allergie voor die zon, niet meer heb. Het besef daalt in dat die ‘allergie’ ergens anders vandaan kwam en dat door het ‘verliezen’ van bepaalde spanningsbronnen, mijn angst voor de zon is verdwenen. Toch knijp ik zo nu en dan in mijn arm… is het allemaal wel echt of heb ik ‘gewoon’ nog last van wat restjes laag zelfbeeld?

Verdomd… het lijkt er toch op dat het leven me weer toelacht. Broeva Haro!... zoals Obelix het zo mooi kan scanderen. Wat ik vorig jaar, en de jaren daarvoor, niet had kunnen bedenken… is dat ik na elf jaar weer ga exposeren, een nieuwe liefde heb gevonden en wat ik helemaal niet had kunnen bedenken… een ontwerp aan het maken ben om een lelijke tatoeage op mijn bovenarm, na veertig jaar eindelijk mooi te laten maken. Echt een leuk project. Wel één die me een beetje zenuwachtig maakt want toen ik mijn gitaartje liet zetten, gierden de zenuwen door mijn lijf en vond ik het eufemistisch gesteld… geen prettig gevoel. Maar ook dat is nu anders. In plaats van twee ‘stoere vrienden’, gaat er nu een fijne dame met me mee om figuurlijk ‘mijn handje vast te houden’. Een dame die me plaagt dat ik een watje ben maarrr… zou een watje toegeven dat ie huiverig is voor ‘de naald’? Ik wacht glimlachend op antwoord en in de tussentijd geniet ik van mijn leven terwijl ik andere plannen maakte.

Good day & good luck!

Michael

Driebergen, 30 april 2026.

Lees meer >> | 137 keer bekeken

Dansende mossel

Turbulente weken kregen vandaag hun weerslag… op mijn eerste meivakantiedag. Een vermoeidheid sloeg toe, maar het voelde wel als een bevrijdende vermoeidheid. Twee weken om mentaal weer bij te komen nadat ik voor m’n gevoel, terugkijkend, als een wervelwind van dag naar dag raasde. Van trieste dagen naar hele fijne dagen.

De hoogste tijd om de accu weer op te laden want deze was bijna leeg. Tijd en rust om mijn potloden weer op te gaan pakken en twee onvoltooide werken te gaan voltooien, leuke dingen te gaan doen met mijn zoon, die al een fijne week met zijn moeder heeft gehad en vooral… lekker uitrusten met leuke weken in het verschiet. Het leven lacht me toe… knijp ervoor in m’n arm… en dat gevoel heb ik jarenlang niet mogen en kunnen ervaren. Mijn introverte kant durf ik weer deels te laten zien aan enkele mensen, en met één in het bijzonder iets meer dan deels… en dat voelt bevrijdend. Alsof ik een mossel ben die z’n schaal weer open durft te doen, na eerst even stiekem door een kiertje te hebben gegluurd… en nu zin heeft om te dansen. Een dansende mossel… hoe vet cool is dat?

Eigenlijk heb ik nu ook te veel ideeën en te weinig tijd… en energie… dus de vakantie is welkom, nu een expositie toch wel dichterbij komt. Ook dat is een reden om de schaal van de mossel weer te openen. Mijn laatste (groeps)expositie was 11 jaar geleden en deze heeft me, eufemistisch gesteld, een nogal onbevredigend gevoel opgeleverd en had hierna de neiging om mijn potloden en penselen aan de wilg te hangen. Wat een elitaire, minder eufemistisch gesteld, kutsfeer en ambiance was het toen.

De laatste schoolweek was af en toe pittig maar is met een fijn gevoel afgesloten. Een bandje met een leerling is nu eindelijk aan het ontstaan en in de kleedkamer na het gymmen, won ik zowaar een stare down. Weliswaar van een kleuter maar niet zomaar één. Hij bleef boos naar me kijken en ik gaf hem een ‘fair warning’ dat 'meester Michael' nog veel bozer kon kijken. De jongen negeerde deze waarschuwing en bleef boos naar me kijken waarop ik mijn allerbooste blik opzette. Na zeven seconden keek hij abrupt naar de grond en gaf de strijd op, net voordat ik in de lach dreigde te schieten, terwijl een collega haar lachen niet in kon houden met een hand voor haar mond. Zelf moest ik ook alle zeilen bijzetten om mijn gezicht in de plooi te houden… een lastig aspect in het speciaal basisonderwijs maar wel leuk lastig.

Good night & good luck!

Michael

Driebergen, 25 april 2026.

Lees meer >> | 142 keer bekeken

Gizmoïsme

Ingewikkelde materie… wat kun je delen op het wereldwijde web, met name op de ‘socials’, en wat beter niet? Wie volgt je, kenbaar of niet? Hoe worden je woorden, en door wie, geïnterpreteerd en gewogen? Ik vind het af en toe lastig en soms lijkt dat balanceren op een dun koord. Zeker als je merkt via persoonlijke berichten, dat je eigenlijk op indirecte manier, om uitleg wordt gevraagd. Is het dan oprechte belangstelling of een soort van obsessief volggedrag?

Als ‘working class artist’ heb ik zeker een extraverte kant. Ik deel mijn werken, maar ook een deel van mijn reguliere werk in ’t onderwijs en soms… mijn privéleven. Zelf zie ik dat als een ‘totaalplaatje’. Wat drijft me, wat geeft me inspiratie? Niet als een vorm van exhibitionisme maar om een compleet beeld te schetsen.

Het extraverte is een deel van me, om naast mijn reguliere werk als onderwijsassistent, ook aandacht te blijven vragen voor mijn creaties. Niet dat ik droom van een leven, en te kunnen leven als kunstenaar… maar eerder om te laten zien, dat ik ook andere kanten heb naast mijn bijzondere werk in het speciaal basisonderwijs. Letterlijk de kunst van het leven in al zijn facetten... met al zijn ups-and-downs.

Mijn introverte kant, die ik wel degelijk heb maar nauwelijks belicht, zegt me als onderdeel van dat totaalplaatje, dat ik me nu echt heel erg fijn voel. Fijner dan ik me sinds jaren heb gevoeld… zonder ‘kunst’… wat dat ook moge zijn.

Met wat wel dan? Goeie vraag… maarrr... ik weet het wel… en ik ga er toch voor over in een soort van digitale stilte om mijn privé, privé te laten zijn… in een hele, grote (maar warme) kuil! Ik noem het Gizmoïsme... in afwachting van nieuwe kunst.

Michael,

Driebergen, 21 april 2026.

Lees meer >> | 176 keer bekeken

Tears of pain and joy

Eventjes rust na een turbulente week met werkelijk zeer uiteenlopende emoties. Van de slappe lach naar tranen… van frustratie naar hoop. De uitvaarten waren indrukwekkend en vooral de eerste was hartverscheurend. Niet alleen door de zelf gekozen muziek van de overledene… maar ook door de kracht van de nabestaanden die prachtige toespraken hielden waarin zelfs ruimtes waren voor gelach. De tweede was een mooi, waardig afscheid van mijn tante, waarmee ik in 1993 Lingo won. Namens mijn oom en mij, sprak ik voor een select gezelschap en was achteraf blij dat ik dat had gedaan.  

Op school vloog het ook alle kanten op deze week. Even geen time-outs (gelukkig ook niet nodig geweest) om mijn ribben te sparen en de week afgesloten met de Koningsspelen. De weergoden waren zeer gunstig gezind en door fantastisch teamwork, werd het een dag om door een ringetje te halen. De eerste helft van de vrijdag was dus zeer geslaagd… nu de tweede helft nog…

Die tweede helft was heel bijzonder. Na de eerste uitvaart, reed ik vol emoties richting Driebergen en kwam bij een splitsing. De A16/A20 richting mijn huis of… in oostelijke de A15… naar Kira. Onze eerste date was zeer geslaagd maar vond het toch iets te impulsief… take it easy Mikey… hoewel ik echt wel aan een warme knuffel toe was. Ik deelde eenmaal thuis, de gemaakte overweging echter wel, en tot mijn vrolijke verbazing zei ze:

‘Had je gerust mogen doen hoor.’

Asjemenou… mozes kriebel… als ik dat had geweten! Er ging echter wel een lampie branden. We hadden eigenlijk voor vrijdag de 17^e afgesproken maar hadden dat in enthousiasme naar maandag de 13^e gehaald…

‘Heb je vrijdagavond nog open staan?’

Dat had ze. Yes! Zondag hadden we ook al afgesproken maar blijkbaar was er van beide kanten een drang naar eh… tja… iets van eh… ‘je ne sais quoi.’ We spraken bij haar thuis af en ik zou me overleveren aan haar kookkunsten. Voor de rest geen ‘agenda’ dus geen schone sokken en ondergoed mee in mijn rugtas. Curb you enthousiasm… take it easy.

Ik reed vanaf school richting Kira, waar het laatste uur tergend langzaam maar wel gezellig voorbij ging. Tandjes gepoetst, m’n oranje shirt uit gedaan, mijn spijkerblouse aangedaan en een ‘petit peu’ eau de toilet op de polsen en nek. Nog even een lekker dessert gescoord en toen echt op weg. Damn… file… pfff... humbug. Iets later dan gepland arriveerde ik bij Kira… met een uitstekend humeur. Normaal ben ik vrijdagavond afgedraaid maar deze ontmoeting gaf me energie.

Het welkom was warm, het eten lekker, de gesprekken diep maar afgewisseld met veel en hard lachen. Knus op haar bank, keken we naar leuke filmpjes op YouTube en zo werd het ongemerkt later…

Michael,

Driebergen, 18 april 2026.

Lees meer >> | 226 keer bekeken

Stalen zenuwen?

D-day brak gisteren aan. Ik was al vroeg wakker. Deels door gevoelige ribben en deels doordat mijn hoofd meteen aan stond. Drukke dagen voor de boeg met twee uitvaarten, waarvan één vandaag en de tweede morgen, maar gisterenavond stond er gelukkig iets leuks maar ook wel spannends op de agenda. Ik ging Kira ontmoeten en de spiegels van haar ziel zien.

Goed voorbereiden dus. Geen ruimte voor errors…

• Casual kleren mee naar m’n werk…check!
• Geschoren en geknipte nagels…check!
• Tandpasta en borstel… check!
• Eau de toilet… check!
• Haarmousse, strong… check!
• Een rode roos… check!
• Stalen zenuwen… oeps…

De maandagochtend op school was begonnen. De roos kon ik niet in de auto laten liggen want deze had toch water nodig… dus ‘sneaky’ mee de klas in en in een glas water in een hoekje gezet. Dat bleef toch niet onopgemerkt. Eén leerling zat al naar me te ginnegappen. Hij kon niet echt lang zijn nieuwsgierigheid bedwingen…

‘MEESTER?! HEBBIE EEN DATE?!!

Mijn wangen voelde ik verkleuren en keek ernstig naar de leerling met mijn wijsvinger voor mijn mond… sssjjjt. Te laat. De andere leerlingen en de juf hadden het, niet te missen, ook gehoord en er werd grijnzend naar me gekeken…

‘Ooohh… de meester gaat DATEN! Hihihi’

Er was geen weg terug meer… bevestigde de vraag en ging snel koffie halen... pompidompidom... en probeerde me zo goed en kwaad als het kon, te concentreren op mijn werk. Het werk leidde me goed af, de klok ging snel en ik ging door de leerlingen gemaakte vogelhuisjes, beschilderen met diezelfde leerlingen, met leuke gesprekjes tijdens het schilderen. Zelf schilderde ik vrolijk mee.

Na schooltijd ging de klok errug traag maar het werd toch kwart over vier en trok me terug om me te verkleden, wat mousse door mijn haar te gooien en m’n tanden te poetsen. Oeps… bijna vergeten om subtiel wat eau de toilet op m’n polsen te spuiten en deze vervolgens langs mijn nek te wrijven. Terug in de klas was het:

‘Oehhh meester… dat is beter dan je shirt met Animal!’

De juf zat breed te grijnzen. Of ik ook foto’s had? Tuurlijk... Bij het zien ervan, bleef ze grijnzen waardoor mijn wangen voor de tweede keer richting krotenkleur gingen. Gelukkig was het inmiddels half vijf en was ik klaar voor vertrek. Klaar voor D(ate)-day? Nee! De zenuwen gierden door mijn lijf… en dat op level 57! Aan de ‘andere kant’ was er sprake van angstzweet en dat vond ik vreemd genoeg, enigszins geruststellend. De shuffle was weer onverbiddelijk... 

We waren op tijd en uit onze auto’s gestapt. En nu? Een elleboog? Een hand? Toch maar een knuffel met een licht verhoogde hartslag. Ik bood haar m’n arm aan die ze accepteerde, gingen naar binnen en nadat we allebei onze onwennigheid hadden uitgesproken, voelde ik dat m’n hartslag weer normaal werd en weer kon ‘ademen’. De volgende vier uur vlogen voorbij zonder pijnlijke stiltes, met bezielde spiegels, geanimeerde gesprekken en een minutenlange slappe lach. Zelfs onze ober werd er vrolijk van…

Een lange dag kwam zo heel fijn tot een eind. We stapten weer in onze auto’s en ik reed in een vreemde bubbel, met een glimlach die niet van m’n gezicht te rammen was naar Trois Montagnes… to be continued. 🍀

Michael,

Trois Montagnes, 14 april 2026.

Lees meer >> | 200 keer bekeken

Laat me niet lachen!

Laat me niet lachen! Sinds donderdag kreeg dat een letterlijke betekenis en een nadrukkelijk verzoek naar de mensen om me heen. Op school belandde ik samen met een collega in de time-out. Een ruimte waar kinderen kunnen uitrazen, af kunnen reageren… tot ze weer tot rust zijn gekomen en hun klas weer in kunnen. Meestal gaat dat zonder fysiek contact en is afleiding via een ouderwets schoolbord met krijtjes, tik-tak-tor of galgje, een wondermiddel.

Een andere keer zijn we voor de veiligheid van de leerling, klasgenootjes, leerkrachten en nabije omgeving, genoodzaakt om een leerling vast te houden. Dan helpt het vaak door met een collega over totaal iets anders te beginnen dan de reden van het verblijf van de leerling, over het hoofd van de leerling heen om deze af te leiden…

‘Wat heb je gisteren gegeten?’

‘Nog vakantieplannen?’

‘Hoe was je weekend?’

Afgelopen donderdag lukte het helaas niet met een praatje of spelletje. Een boze leerling moest vastgehouden worden. Zittend tussen mij en een collega en vanonder de arm, vastgehouden aan de pols (waarvoor we getraind worden) zodat het risico op letsel tot een minimum wordt beperkt. De leerling raasde, tierde, huilde met veel k-verwensingen, schopte en probeerde zich uit alle macht los te rukken. Soms lukte dat gedeeltelijk en zo gebeurde het dat een elleboog met volle kracht op mijn ribben terecht kwam… oeeefff… ouch… pijn… maarrr... doorbijten, want loslaten was geen optie. Ik trapte wel tegen de deur en keek door het raampje. Er was oogcontact met een leerkracht buiten de ruimte maar ik kon alleen maar wenken met mijn hoofd en geen wisselgebaar maken met mijn handen. Zo ontstond een misverstand... bugger. De derde dacht naar binnen gevraagd te worden en dat had inderdaad overbodig en vooral te druk geweest. Vervolgens kwam er een gerichte k-verwensing richting een dierbare van mij… wist dat te negeren… aan de buitenkant… maar aan de binnenkant was dit voor mij te veel. Godzijdank kwam er toch een derde collega de ruimte binnen die me razensvlug verving zodat ik een time-out kon nemen en weer op adem kon komen.

Ik werd goed opgevangen door verschillende collega’s, er werd een glas water voor me gehaald en ik kon m’n verhaal kwijt. Door deze vorm van liefde, zorgzaamheid, brak ik uiteindelijk. Hierdoor kon ik me na tien minuten herpakken en de dag goed afsluiten maar inmiddels was diep ademen en lachen behoorlijk pijnlijk… En het vooruitzicht dat ik misschien op korte termijn paard zou leren rijden, kon ik wel even op mijn buik schrijven.

’s Avonds kreeg ik geen streep en letter op papier. Met de leerling was het goed gekomen maar het hield me nog behoorlijk bezig na elke lach en diepe adem, maar kon er wel goed over appen. Kira had ik willen bellen maar ik was te moe. Appen ging beter. Dat wordt overigens met de dag gezelliger en onze afspraak is naar voren gehaald. Gisteren belde ik haar wel… wilde haar gewoon ‘even’ horen. Ik belde haar van school richting huis en het werd wéér gezelliger. Zo gezellig dat ik bijna mijn afslag miste. We lachten regelmatig en dankzij ibuprofen en paracetamol was dat gelukkig draaglijk… en welkom! Voor de Jumbo ging het gesprek verder en ik had graag nog langer gepraat maar ik had inmiddels een hongerige zoon die thuis was en... het duurt niet al te lang meer tot we in het eggies gaan praten en elkaar voor het eerst in de ogen gaan kijken. Ik voel gezonde spanning. Wat zal ik aantrekken, is dan één van die dingen door je hoofd schieten? Casual? Netjes? Iets ludieks? Pfff… ik voel me wel ouder maar op dit gebied zeker niet wijzer. Help?

Michael,

Driebergen, 11 april 2026.

Lees meer >> | 164 keer bekeken