Laat me niet lachen!
Laat me niet lachen! Sinds donderdag kreeg dat een letterlijke betekenis en een nadrukkelijk verzoek naar de mensen om me heen. Op school belandde ik samen met een collega in de time-out. Een ruimte waar kinderen kunnen uitrazen, af kunnen reageren… tot ze weer tot rust zijn gekomen en hun klas weer in kunnen. Meestal gaat dat zonder fysiek contact en is afleiding via een ouderwets schoolbord met krijtjes, tik-tak-tor of galgje, een wondermiddel.
Een andere keer zijn we voor de veiligheid van de leerling, klasgenootjes, leerkrachten en nabije omgeving, genoodzaakt om een leerling vast te houden. Dan helpt het vaak door met een collega over totaal iets anders te beginnen dan de reden van het verblijf van de leerling, over het hoofd van de leerling heen om deze af te leiden…
‘Wat heb je gisteren gegeten?’
‘Nog vakantieplannen?’
‘Hoe was je weekend?’
Afgelopen donderdag lukte het helaas niet met een praatje of spelletje. Een boze leerling moest vastgehouden worden. Zittend tussen mij en een collega en vanonder de arm, vastgehouden aan de pols (waarvoor we getraind worden) zodat het risico op letsel tot een minimum wordt beperkt. De leerling raasde, tierde, huilde met veel k-verwensingen, schopte en probeerde zich uit alle macht los te rukken. Soms lukte dat gedeeltelijk en zo gebeurde het dat een elleboog met volle kracht op mijn ribben terecht kwam… oeeefff… ouch… pijn… maarrr... doorbijten, want loslaten was geen optie. Ik trapte wel tegen de deur en keek door het raampje. Er was oogcontact met een leerkracht buiten de ruimte maar ik kon alleen maar wenken met mijn hoofd en geen wisselgebaar maken met mijn handen. Zo ontstond een misverstand... bugger. De derde dacht naar binnen gevraagd te worden en dat had inderdaad overbodig en vooral te druk geweest. Vervolgens kwam er een gerichte k-verwensing richting een dierbare van mij… wist dat te negeren… aan de buitenkant… maar aan de binnenkant was dit voor mij te veel. Godzijdank kwam er toch een derde collega de ruimte binnen die me razensvlug verving zodat ik een time-out kon nemen en weer op adem kon komen.
Ik werd goed opgevangen door verschillende collega’s, er werd een glas water voor me gehaald en ik kon m’n verhaal kwijt. Door deze vorm van liefde, zorgzaamheid, brak ik uiteindelijk. Hierdoor kon ik me na tien minuten herpakken en de dag goed afsluiten maar inmiddels was diep ademen en lachen behoorlijk pijnlijk… En het vooruitzicht dat ik misschien op korte termijn paard zou leren rijden, kon ik wel even op mijn buik schrijven.
’s Avonds kreeg ik geen streep en letter op papier. Met de leerling was het goed gekomen maar het hield me nog behoorlijk bezig na elke lach en diepe adem, maar kon er wel goed over appen. Kira had ik willen bellen maar ik was te moe. Appen ging beter. Dat wordt overigens met de dag gezelliger en onze afspraak is naar voren gehaald. Gisteren belde ik haar wel… wilde haar gewoon ‘even’ horen. Ik belde haar van school richting huis en het werd wéér gezelliger. Zo gezellig dat ik bijna mijn afslag miste. We lachten regelmatig en dankzij ibuprofen en paracetamol was dat gelukkig draaglijk… en welkom! Voor de Jumbo ging het gesprek verder en ik had graag nog langer gepraat maar ik had inmiddels een hongerige zoon die thuis was en... het duurt niet al te lang meer tot we in het eggies gaan praten en elkaar voor het eerst in de ogen gaan kijken. Ik voel gezonde spanning. Wat zal ik aantrekken, is dan één van die dingen door je hoofd schieten? Casual? Netjes? Iets ludieks? Pfff… ik voel me wel ouder maar op dit gebied zeker niet wijzer. Help?
Michael,
Driebergen, 11 april 2026.
