Michael Schuurmans

Na dagenlange stilte, na het geven van mijn visitekaartje, is het me helaas glashelder geworden. ‘Curb your enthousiasm’, zei ik nog tegen mezelf… rustig an… maar in de krochten van mijn grijze massa heb ik toch even zachtjes gestuiterd van vreugde. Er was ineens iemand die me even leek te zien, spontaan aandacht aan me schonk en enthousiast mijn visitekaartje uit haar beha toverde en deze met trots aan enkele collega’s van me liet zien… zo gaat het verhaal tenminste.

Vandaag kwam de spreekwoordelijke deksel op m’n neus. De aantrekkelijke krullenbol had al een man. Al jaren, volgens de collega die jarig was.

‘Tisnie anders joh’… zou mijn wijze moedertje gezegd hebben… en zo is het. ‘Whatta mistakuh di makuh’… maarrr… ik heb in ieder geval genoten van de voorpret en de plaatsen waar mijn fantasie me mee naar toe nam tot vandaag. Verliefd was ik niet, maar wel degelijk enthousiast over het korte gesprekje en het licht gespannen wachten hierna… het wachten op een reactie alsof ik weer een puber was, maar dan met veertig jaar ervaring… en over het feit dat mijn visitekaartje tussen de borsten van een mooie vrouw heeft gezeten… kan ook niet iedereen zeggen… toch?!

De wereld draait door, de mijne in ieder geval… en ik ben niet van plan om bij de pakken neer te gaan zitten. Sterker nog… ik heb hier spontane inspiratie van gekregen en ga dat snel aan mijn tekenpapier toevertrouwen. Iets met zweet, een beha en een visitekaartje… en misschien wat krullen… misschien ook niet...

Good night & good luck!

Michael,

Driebergen, 25 maart 2026.