We gaan het zien!
Tjeemig de peemig, zou Koos Koets hebben gezegd… Mozes kriebel. Wat maken die lentekriebels op school veel los. Ik krijg er het gevoel bij dat het veel te beladen is… of wordt gemaakt. Enkele ouders schieten hier echt door in de stress, om van hun kinderen nog maar te zwijgen. Ik hou eerlijk gezegd mijn hart vast en hoop dat deze kinderen, thuis in ieder geval, op een normale manier leren over sexualiteit (ik weiger de nieuwe spelling met ks) maar ook over het bredere perspectief zoals grenzen leren kennen, ze aan durven te geven en vooral weten wat grensoverschrijdend gedrag is in de breedste zin en hoe daarmee om te gaan.
Zelf vind ik de lessen echt heel nuttig om kinderen voor te bereiden op hun sociale leven. Dat ze leren wat hun grenzen zijn en die van anderen, wat ze fijn vinden en dat dat eigenlijk heel normaal is. Hopelijk zullen ze over een paar jaar dan niet meer giechelen als ze de woorden sex, piemel en vagina horen. Heel begrijpelijk overigens dat de meeste dat nu nog wel doen… voor hen is het (gelukkig) nog iets abstracts.
Mijn eigen kriebels zijn niets vergeleken met het gegiechel op school. Het is bittere ernst, serious business… vooral als je een dagje ouder bent en weinig tijd hebt. Vroeger, toen ik kinderloos was en vrijgezel, ging ik de hort op… maakte oogcontact… probeerde originele openingen… en gelukkig lukte er ook wel eens iets.
Dat het serious business is, kwam ik van de week wel achter bij ‘Turn Up’… die dubieuze app die een turn off bleek te zijn. Geldklopperij volgens mij. Hopelijk is de datingsite waar ik me eergisteren heb aangemeld, een serieuzere. Zo lijkt het inmiddels wel. Ik krijg echte gezichten te zien, kan berichten sturen… en ontvangen. Je kunt er zelfs gratis lid van worden, al heb je dan wel beperkte mogelijkheden. Ik vind het nogal onwennig maar leuk en spannend tegelijk… we gaan het zien!
Maar genoeg over kriebels. Mijn grootste hobby, tekenen, begint nu echt weer te… ehm… kriebelen... oeps. De stil geboren baby heb ik voor even opzij gelegd en ben nu bezig met een vrouw die in het bezit is van een mooie bos krullen. Niet degene die ik onlangs mijn visitekaartje gaf maar wel de inspiratie gaf voor iets sensueels met een komische knipoog.
En eh… ik mag mijn talent nu op mijn werk gaan inzetten. In de vorm van het geven van een workshop portretteren. Hoe leuk is dat?! Gelukkig heb ik daar ervaring mee en daar ooit zelf lesmateriaal voor gemaakt om les te geven op een Volksuniversiteit. Daarom bedacht ik dat het leuk zou zijn om mijn zoon in te zetten, om mijn stappenplan in het opzetten van een basis-portret, te testen. Met de simpele, achterliggende gedachte: Als hij het kan… dan kunnen mijn moedige, volwassen collega’s het ook! Wederom: we gaan het zien!
Good night & good luck!
Michael
Driebergen, 1 april 2026.
