Dansende mossel
Turbulente weken kregen vandaag hun weerslag… op mijn eerste meivakantiedag. Een vermoeidheid sloeg toe, maar het voelde wel als een bevrijdende vermoeidheid. Twee weken om mentaal weer bij te komen nadat ik voor m’n gevoel, terugkijkend, als een wervelwind van dag naar dag raasde. Van trieste dagen naar hele fijne dagen.
De hoogste tijd om de accu weer op te laden want deze was bijna leeg. Tijd en rust om mijn potloden weer op te gaan pakken en twee onvoltooide werken te gaan voltooien, leuke dingen te gaan doen met mijn zoon, die al een fijne week met zijn moeder heeft gehad en vooral… lekker uitrusten met leuke weken in het verschiet. Het leven lacht me toe… knijp ervoor in m’n arm… en dat gevoel heb ik jarenlang niet mogen en kunnen ervaren. Mijn introverte kant durf ik weer deels te laten zien aan enkele mensen, en met één in het bijzonder iets meer dan deels… en dat voelt bevrijdend. Alsof ik een mossel ben die z’n schaal weer open durft te doen, na eerst even stiekem door een kiertje te hebben gegluurd… en nu zin heeft om te dansen. Een dansende mossel… hoe vet cool is dat?
Eigenlijk heb ik nu ook te veel ideeën en te weinig tijd… en energie… dus de vakantie is welkom, nu een expositie toch wel dichterbij komt. Ook dat is een reden om de schaal van de mossel weer te openen. Mijn laatste (groeps)expositie was 11 jaar geleden en deze heeft me, eufemistisch gesteld, een nogal onbevredigend gevoel opgeleverd en had hierna de neiging om mijn potloden en penselen aan de wilg te hangen. Wat een elitaire, minder eufemistisch gesteld, kutsfeer en ambiance was het toen.
De laatste schoolweek was af en toe pittig maar is met een fijn gevoel afgesloten. Een bandje met een leerling is nu eindelijk aan het ontstaan en in de kleedkamer na het gymmen, won ik zowaar een stare down. Weliswaar van een kleuter maar niet zomaar één. Hij bleef boos naar me kijken en ik gaf hem een ‘fair warning’ dat 'meester Michael' nog veel bozer kon kijken. De jongen negeerde deze waarschuwing en bleef boos naar me kijken waarop ik mijn allerbooste blik opzette. Na zeven seconden keek hij abrupt naar de grond en gaf de strijd op, net voordat ik in de lach dreigde te schieten, terwijl een collega haar lachen niet in kon houden met een hand voor haar mond. Zelf moest ik ook alle zeilen bijzetten om mijn gezicht in de plooi te houden… een lastig aspect in het speciaal basisonderwijs maar wel leuk lastig.
Good night & good luck!
Michael
Driebergen, 25 april 2026.
