My first love
Muziek… een prachtige kunstvorm, misschien wel de mooiste van alle. Als beeldend kunstenaar, misschien tegenstrijdig om te typen, maar ik teken of schilder zeker niet elke dag, maarrr… een dag zonder muziek is er nog nooit geweest vanaf mijn eerste LP’s, lang geleden. Van Abba, Queen, AC/DC, Rainbow en Van Halen. Het is toch wel mijn grootste liefde, begin ik te vermoeden.
Mijn horizon daarin is zeer breed. Van The Beatles tot Iron Maiden en van Carl Orff tot ZZ Top… en heel veel er tussenin, met een voorkeur voor muziek met een lekker gitaartje erin, van zacht tot hard. Bepaald niet in één hokje te plaatsen en dat zorgt soms voor verwarring op een grappige manier. Zo sprak ik onlangs een dame die me als een hardrocker had gelabeld en haar wenkbrauwen optrok toen ik zei dat ik vroeger met m’n moeder naar Prince was geweest in De Kuip.
Ik kan en wil gewoon niet zonder, geen enkele dag… en dat is ooit prachtig bezongen door John Miles:
“Music was my first love
and it will be my last
Music of the future and music of the past
to live without my music
it would be impossible to do
in this world of troubles
my music pulls me through!”
En zo is het, maar niet alleen in een ‘world of troubles’ want voor elke emotie is er de juiste muziek. Als ik boos ben of even een ‘oppepper’ kan gebruiken, kan Megadeth me tot bedaren brengen door even lekker te headbangen… Pink Floyd om heerlijk op weg te dromen met de oogjes dicht… Joe Satriani voor de focus als ik teken… Marcus Miller als ik effe lekker wil dansen… Y&T als ik een roze bril op heb… en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ook één van de fijne dingen met muziek, is dat er aan veel nummers herinneringen kleven. Herinneringen die me af en toe verdrietig maken… of me aan iets moois doen denken in het verre of recente verleden… aan mensen die me dierbaar zijn, of waren, als ik muziek hoor die ik op een uitvaart heb gehoord.
Het mooiste voor mij is en blijft, hoe muziek emoties kan veroorzaken op de meest onverwachte momenten. Meestal in de auto als ik alleen, een iets langere rit dan de twintig minuten naar m’n werk maak. Sommige gitaarsolo’s in een crescendo, kunnen me kippenvel en rijzende, prettig kriebelende haren op mijn benen bezorgen… soms, bij sommige nummers rollen de tranen spontaan over m’n wangen maar het meest geniet ik van vrolijke rock waarbij ik de solo’s meefluit en stuurgitaar speel.
Een heerlijke, permanente liefde die me nooit zal verlaten (nooit saai, tenzij ik doof word), en me door vele stormen heeft geloodst… vele vormen van blijdschap heeft gegeven en vooral… heel veel waardevolle herinneringen. Een liefde die alleen maar blijft groeien. En… zoals Prince het zo mooi zong:
“I love you baby, but not like I love my guitar
Uh-uh
Not like I love my guitar, no”
Good night & get lucky!
Michael,
Driebergen, 9 augustus 2026..
