Clockwise...
Tik tak… tik tak… minder dan drie weken te gaan voor de laatste loodjes. De loodjes voor de ‘grote comeback’ in expo-land. Ik zou liegen als ik typ dat ik niet gespannen ben… al is het leuke, gezonde spanning. Iets wat ik lang niet gevoeld heb maar het komt nu langzamerhand toch wel weer opzetten. Het tintelt… jeukt… als niet eerder tevoren.
Alle puntjes staan wel op de spreekwoordelijke i’s, zelfs mijn zoon werkt mee, maar in mijn achterhoofd blijft toch de vraag spoken of er iets over het hoofd wordt gezien. Gelukkig staan we er niet alleen voor en denken er nog meer mensen mee naast Els en ik. Dat stelt me enigszins gerust… maar toch…
Ondertussen nog geen belletje gehad van de Gall & Gall dus ik ga er gemakshalve van uit, dat mijn werkjes nog netjes aan de zuignappen hangen… maar dat terzijde.
En dan nog het grote onbekende. Hoeveel mensen komen er daadwerkelijk op deze dag die voor veel mensen ook een eerste vakantiedag is? Hebben we genoeg, te veel of te weinig natjes en droogjes? Komt er pers op af… en zo ja… wat vindt die ervan dan? Gaan we wat verkopen?
Het is dat ongewisse wat het leuk maakt… en spannend! Valt onze kunst in de smaak? En toch wel het ‘grootste dingetje’… je toont je werken waar stukjes van je ziel in zitten maar wordt dat ook zo gezien en ervaren? Iets verkopen is uiteraard leuk maar voor mij is het altijd belangrijker geweest dat mensen echt blij zijn met wat ze van me kopen. Het verzacht soms, bij enkele werken, het afscheid nemen van een ‘kindje’.
De spanning stijgt maar nog even geduld uitoefenen. In de tussentijd: blijven ademen en lachen.
Good day & good luck!
Hermanus,
Driebergen, 28 juni 2026.
(Foto: I.G.H. Schuurmans)