Houten hart
‘Senior dating’… online startend… het is en blijft iets lastigs, iets onwerkelijks bijna als ik niet mee was gegaan met de tijd. Vroegâh ging je gewoon uit, kwam je iemand tegen die je meteen in de ogen kon kijken maar nu is het eerst 'aftasten' via o.a. Whatsapp.
Het besef is best lastig, na enige bijzondere ervaringen, dat ik op level 57, geen voordeel geniet van het feit dat ik pas op latere leeftijd vader werd. Van een prachtige zoon weliswaar, die me jong van geest houdt, maar voor een soort van tweede leven na 17 jaar huwelijk, merk ik dat het lastig is voor mij en een potentiële nieuwe vlam, om een puber van bijna 13 in een ‘nieuw leven te gieten’.
De meeste serieuze ‘kandidates’ van mijn leeftijd, hebben vaak kinderen die al volwassen zijn, die de puberteit al voorbij zijn en vaak ook niet meer thuis wonen of gewoon al zelfstandig functioneren. Ze hebben simpelweg meer tijd… en soms is het dan frustrerend om tot een afspraak te komen...
‘Kun je aanstaande zaterdag?
‘Nee, dan kan ik niet want dan is mijn zoon bij me. Maan- of dinsdagavond, of anders het weekend erop?’
‘Haha, heb je wel tijd om te daten of een vrouw in je leven met fulltime werken en je zoon?’
‘Tijd heb je niet, dat maak je.’
‘Klopt… maar je bent toch niet op zoek naar FWB’s of ONS’s? Want dan houd het hier op.’
Ik kende de afkorting ONS niet, toen mijn wonden na mijn scheiding en verhuizing waren gelikt, en ik voorzichtig op zoek ging naar een nieuwe partner. Eenmaal de FWB geprobeerd, nadat me uitgelegd was wat het betekent, maar dat werd geen succes… er ontbrak gewoon iets.
Alleen is maar alleen en mensen zijn m.i. niet gebouwd om zo door het leven te gaan. Maar eenmaal bekend met de termen… neen! Geen FWB en ONS. Ingewikkeld gedoe en ik ben ook op zoek naar iets diepers dan alleen ‘fysieke vriendschap’, hoewel huidhonger wel degelijk iets is wat ik zou willen missen… maar dan wel met een partner die in meer geïnteresseerd is, dan mijn ‘buitenkant’. Seks is weliswaar leuk en lekker, maar… zonder gevoel erbij… vluchtig en betekenisloos.
Die betekenis (her)vinden valt niet mee op gevorderde leeftijd. Niemand van mijn leeftijd zonder rugzakje. Er zijn drempels te nemen, latten te verlagen, soms eisen bij te stellen en vertrouwen durven blijven hebben na het verlies van een vorig leven door scheiding of dood. Hoe onbevangen ben je nog? Durf je nog op je bek te gaan?
Zelf zie ik nu mijn geleefde leven nu als ‘research’, veel geleerd, en durf gelukkig nog mensen te vertrouwen, ondanks meerdere, behoorlijke ‘set backs’ in het verleden waarin mijn vertrouwen aardig op de proef werd gesteld. Zonder vertrouwen is het opbouwen van iets nieuws en levensvatbaars, zo goed als onmogelijk. Ik vertrouw hierbij op mijn inmiddels ervaren 'antennes'. Ze zijn niet feilloos maar wel getraind en ik negeer ze nog maar zelden.
Ik weet inmiddels wat ik niet wil maar belangrijker: wat ik wèl wil. De kunst is nu om daarin een partner te vinden… een zielsmaatje. Iemand die mijn positieve kanten ziet maar ook mijn nukken accepteert. Deze nachtvlindert mot en blijft het licht zoeken… en hopelijk vinden.
Good night & good luck!
Michael,
Driebergen, 20 juni 2026.
