Meester en leerling...
Hoewel ik ongelooflijk trots ben, is het tegelijkertijd ook wel ‘a wee bit’ bitter om op level 57 te merken, dat je zoon op level 12, je voorbij aan het streven is. Het is nog net geen voldongen feit maar de tijd nadert rap dat het wel degelijk een feit wordt.
Eigen schuld? Nee. Ik heb hem met veel plezier de beginselen van het poolbiljart bijgebracht, als voormalig kroegkampioen. We begonnen drie jaar geleden in een kroeg in Utrecht, op een versleten laken en niet al te beste keus, maar hij vond het leuk, had al snel ‘feeling’ voor het spelletje en ik zag hem groeien… en vooral… plezier in het spel hebben! Nu spelen we sinds anderhalf jaar bij Ozebi in Utrecht. Op goede, verwarmde tafels en inmiddels met onze eigen keus. Dat scheelt aanzienlijk.
Vorig jaar werd ik door iemand van het personeel, ene Peter, benaderd. Out of the blue… maar we waren opgevallen. Hij vroeg hoe oud mijn zoon was en toen hij vernam dat hij op level 11 zat, zette hij grote ogen op en meldde dat hij echt talent had en als klap op de vuurpijl kwam het aanbod voor gratis lessen van Peter… met het vooruitzicht dat als hij goed zijn best zou doen, hij over twee jaar rijp was om competitie te spelen. Okay…
Nu, een jaar later, heeft mijn zoon getraind, veel geleerd. Zijn ultieme test gaat worden om 15 ballen, geplaatst over de lengteas van de tafel, achter elkaar te ‘potten’. Als dat lukt… competitie. Hij is er bijna… is bij de 13. Dat is te merken de laatste weken. Het is weliswaar nek-aan-nek… soms win ik en soms hij… maar de tijd komt eraan dat ik hem als meerdere zal moeten erkennen… en dat is toch effe wennen.
En toch… voel ik me behoorlijk trots, als zijn eerste ‘meester’. Zoals ook vandaag, waar hij me de eerste partijen, alle hoeken van de tafel liet zien. Ik werd er echt even chagrijnig van, maar kon me herpakken om een slachtpartij te voorkomen. Uiteindelijk was het toch 6-5 voor junior. Ik gaf hem een verdiende high five en glimlachte… waarschijnlijk met pretoogjes. Het is goed en zoals het hoort… namelijk dat de leerling uiteindelijk de meester voorbij gaat. Het is en blijft alleen wennen dat hij mij complimenten geeft als ik een mooie bal pot.
Aan de andere kant, is dat nog een reden om extra trots te zijn want hij is sportief en heeft respect voor zijn ‘tegenstander’… eigenlijk het allerbelangrijkste. Gelukkig is hij nog niet beter in tekenen…
Good night & good luck!
Michael,
Driebergen, 7 juni 2026.
